Σαφώς και με το πέρασμα των ετών οι ρυθμοί μου
άλλαξαν και σε καμία περίπτωση δεν μπορώ αλλά ούτε και θέλω να πιέσω τα όρια
του εαυτού μου όπως παλιότερα. Γιατί; Έμαθα να ακούω και να σέβομαι το σώμα μου
και τις ανάγκες του. Η τελευταία φορά που «χτυπούσα» μανιωδώς κούρσες των 10
χλμ ήταν όταν έγραφα το Εσύ είσαι....και να το θυμάσαι, θέλοντας κατά κάποιο
τρόπο να μπω στο πνεύμα του ήρωα...... του Πέτρου.
Πριν
συμβεί αυτό έτρεχα και μάλιστα φανατικά για χρόνια. Στην Κοζάνη π.χ. έτρεχα ακόμα και στο χιόνι.
Στο Ρέθυμνο δεν με εμπόδιζαν ούτε τα μποφόρ, ούτε οι βροχές ούτε καν ο
καύσωνας. Όταν ήθελα να το κάνω, τίποτε δεν στεκόταν εμπόδιο στην επιθυμία μου.
Στη
συνέχεια ως κάτοικος του κέντρου της Θεσσαλονίκης έτρεχα στον διάδρομο του
γυμναστηρίου τα πρωινά κι όταν ήθελα να μην πέσω σε κατάσταση ρουτίνας, έβγαινα
στο πλακόστρωτο της παραλίας. Κάπου εδώ, το 2008 έγινε και το μεγάλο λάθος. Το
ανθρώπινο σώμα μπορεί να αντέχει σε καταπονήσεις όμως έχει και τα όριά του.
Αυτό
μου το έδωσε να το καταλάβω μια και καλή, η φλεγμονή στην πελματιαία
απονεύρωση, όταν ένα πρωί σηκώθηκα από το κρεβάτι μου και νόμισα ότι πατάω
επάνω σε μυτερές πέτρες. Ο πόνος ήταν έντονος και αρκετές φορές ανυπόφορος.
Σε λίγες μέρες δεν άργησε να έλθει και η πτώση
της ψυχολογίας μου γιατί για φανταστείτε έναν άνθρωπο που έχει συνηθίσει να
είναι υπερ-ενεργητικός και ξαφνικά να πονάει ακόμα και στο περπάτημα. Από το
ζενίθ στο ναδίρ, κυριολεκτικά όμως. Τελικά αποφάσισα να του δώσω τον χρόνο του.
Σταμάτησα φυσικά να τρέχω για να ξεκουραστεί η φλεγμονή και έκανα με επιμονή
τις ασκήσεις μου για 9 μήνες.
Το
πόδι φυσικά και έφτιαξε όμως στο διάστημα εκείνο αναθεώρησα κάποιες δικές μου
απόψεις σχετικά με το τρέξιμο.
Τρέχω
πλέον γιατί θέλω να διώξω το άγχος από μέσα μου και για να αισθανθώ μεγαλύτερη
ευεξία. Είναι απόλυτα βέβαιο ότι τη χαλάρωση και την ευεξία που μπορεί να σου
προσφέρει το πρωινό τρέξιμο, λίγα πράγματα μπορούν να τo κάνουν. Οι μέρες της
υπερβολής έμειναν πίσω πια και τίποτε δεν θα τις επαναφέρει. Οι κούρσες
μου είναι των 5 χλμ γιατί αυτές χρειάζομαι στην παρούσα φάση. Τρέχω και
απολαμβάνω τις εικόνες γύρω μου, προτιμώντας συνήθως πιο μαλακές επιφάνειες.
Έμαθα να είμαι πιο προσεκτικός για να μπορώ να έχω διάρκεια σε αυτό που κάνω.
Τώρα μάλιστα που άρχισε να μπαίνει η άνοιξη για τα καλά, ο καιρός είναι
ιδανικός για τρέξιμο. Τι λέτε; Δεν βάζετε κι εσείς τις φόρμες σας, έστω για
έναν ωραίο περίπατο;
