Κοιμόμουν μες την άβυσσο του έρωτα,
Υγρό και τόσο μαύρο το κελί σου,
Σε φώναξα, να έρθεις, κλειδοκράτορα
Με γέμισες χολή και ειρωνεία.
Κοιτάζω μες το βλέμμα σου το άπειρο,
Ενώ τα μυστικά σου μ’ αποφεύγουν,
Το κάποτε, που ήταν για τον έρωτα,
Φυλάκισες στο τέλμα των ματιών σου.
Θυμήσου την αρχή μας, που με γύρευες
Κι εγώ σου ‘χα ξεκλείδωτα τα πάντα,
Ενώ για επισκέπτη σε περίμενα,
Αλώθηκε, το κάστρο της καρδιάς μου.
Συγχώρεσα το μέσα μου, που πίστεψε,
Αγάπη πως για δώρο θα μου φέρεις,
κι ας είναι μια ψευδαίσθηση που άφησες,
στο σώμα σου, να ζω εγκλωβισμένος.
