Σ’ ένα βαλς ξανά πετάξαν οι αισθήσεις μας,
είμαι ο πρίγκηπας Ερμής που περιμένεις,
με ανέμους που σού φύσηξα στο πρόσωπο,
τις ρυτίδες σου του πόνου ν’ απαλύνω.
Έλα τώρα και χαλάρωσε στο πλάι μου,
μπες ξανά στην αγκαλιά μου που σε ψάχνει,
τα μαλλιά σου όταν σγουραίνεις σε φαντάζομαι,
σαν μια Μέδουσα φτιαγμένη στο κορμί μου.
Είσαι λύπη και χαρά μπροστά στα μάτια μου,
δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια, τι θέλω,
φτάνει να ‘ναι με αλήθεια το συναίσθημα
και φτερά θα βγάλω πάλι να πετάξω……
