Σταμάτησε για λίγο πια και άκουσε
Ο ήχος της καρδιάς μου δυναμώνει,
Για σένα που παγώνεις σαν το σίδερο
Την ώρα τα σύννεφα ματώνουν.
Τα μάτια μου σε ψάχνουν μες το άπειρο,
Μπλεγμένη μες τις φρούδες σου ελπίδες,
γυρεύοντας το μάταιο που ονόμασες,
της άμοιρης ψυχής μου απωθημένο.
Σε ζήτησα κι εσύ με απαρνήθηκες,
για άλλη αγκαλιά που σε ζεσταίνει,
Περνώντας πια το όνειρο, σαν ξύπνησα,
Ο ήλιος σου σε πρόδωσε..... εφιάλτη.....
