Μοναξιά....
Τι περίεργη λέξη!
Δύσκολη για τα χείλη άλλων,
Μα μόνιμη επάνω στα δικά μου.
Προσπάθησα να φύγω μακριά της
Κι όμως,
Μόνιμα, αυτή ‘ναι στο κατόπι μου.
Φωνάζει δυνατά
Κι ακούγεται, ως σάλπιγγα πολέμου:
Μην κρύβεσαι,
Διόλου δε γλιτώνεις από μένα.
Σε πρόσωπα αγάπης θα με δεις,
Την ώρα που με πλάτη γυρισμένη,
Τα μάτια μου θα βλέπεις στη σκιά τους.
Ήττα ξανά.
Με νίκησες στη μάχη αυτού του έρωτα,
μα θα ‘ρθει και για σένα η σειρά σου.
Το τέρας πια, του πόλεμου, μου ξύπνησες
Και έρχεται με φλόγες απ’ τον Άδη.......
