Τα χείλη μου σιωπήσαν το ξημέρωμα,
Εσένα δίχως ήχο εκδικούμαι,
Ο έρωτας λουλούδι που μαράθηκε,
Στην άγονη τη γη που σε ορίζει.
Η νύχτα σαν τη μέρα πάλι έγινε,
Μονότονη και δίχως την ουσία,
Που έφερνε το βράδυ σαν ερχόσουνα,
Φωτίζοντας το μαύρο της ψυχής μου.
Ανάμνηση γλυκιά είναι το άρωμα,
Που άφησες πριν φύγεις στα σεντόνια,
Τα δάκρυα, φιλί στο μαξιλάρι σου,
Ξυπνάνε τα ποτάμια των ματιών μου.
Φοβάμαι το σκοτάδι που πλησίασε,
Μη φέρει άλλη ώρα μακριά σου,
Το τίποτε διαλέξαν οι αισθήσεις μου,
Αφού το πρόσωπό σου δε με βλέπει....
