Νομίζω πως όσο και να θέλει να το κρύψει ο καθένας από
εμάς, δύσκολα θα βρεθεί κάποιος που δεν διακρίνεται από ένα έντονο πάθος, που πιθανά
να τον οδηγεί και σε μια εικόνα μονομανίας. Κάπως έτσι είμαι κι εγώ. Από παιδί η
μεγάλη μου αγάπη ήταν το Ρέθυμνο, η πόλη καταγωγής της μητέρας μου.
Σαν μαθητής όλο τον χρόνο, ονειρευόμουνα την καλοκαιρινή
εκείνη μέρα που θα ξεκινούσαμε με τους γονείς μου το ταξίδι για την Κρήτη, για να
πάμε να δούμε τους παππούδες μας (Τον Πέτρο Βασιλακάκη, γνωστό ως Παπαστράτο και
τη γυναίκα του την Κατερίνα).
Ο δρόμος δεν έλεγε ποτέ να τελειώσει μέχρι την Αθήνα για
να φτάσουμε επιτέλους στον Πειραιά και να έρθει η στιγμή που θα βάλει ο πατέρας
μας το αυτοκίνητο στο πλοίο, πότε με προορισμό τα Χανιά και άλλοτε το Ηράκλειο.
Τότε και μόνο ένιωθα να φεύγει από μέσα μου ένα μέρος του άγχους που δημιουργείτο
από την έντονη ανυπομονησία για να δω τον αγαπημένο μου τόπο να ξεπροβάλλει.
Το βράδυ; Σιγά μην κοιμόμουνα. Η προσμονή του να φτάσει
το ξημέρωμα και να δω το πλησίασμα του πλοίου στο λιμάνι με έκανε να κάθομαι σε
αναμμένα κάρβουνα, όπως φυσικά και η διαδρομή που απέμενε μέχρι να φτάσουμε στην
πόλη, έμοιαζε τόσο όμορφη που με έκανε να στρέφω το κεφάλι μου πότε δεξιά και πότε
αριστερά, για να εντοπίσω το σημείο που είχα βάλει στο νου μου, το προηγούμενο καλοκαίρι
και θα όριζε ότι η άφιξη σιμώνει όλο και πιο πολύ.
Φυσικά με το που πατούσα το πόδι μου, γνώριζα εκ των προτέρων
ότι οι μέρες μου θα τελειώσουν βασανιστικά γρήγορα.....και δεν το ήθελα, όμως έτσι
είναι ο έρωτας. Ο χρόνος μαζί του ποτέ δεν σου είναι αρκετός.
Κάθε μέρα ονειρευόμουνα πόσο θα ήθελα να πάω και χειμώνα
στο Ρέθυμνο για να το δω με άλλα χρώματα όχι τόσο φωτεινά, όπως εκείνα του καλοκαιριού,
όμως ήμουν σίγουρος ότι θα τ' αγαπούσα κι εκείνα.
Έτσι κι έγινε. Τα 'φερε η ζωή όπως τα ήθελα και
πέρασα σαν φοιτητής στο Παιδαγωγικό του Ρεθύμνου όταν τα Πανεπιστήμια βρίσκονταν
στα Περβόλια. Έκλαιγα από χαρά τη μέρα που το έμαθα κι ακόμα και τώρα που το γράφω
στη θύμηση της στιγμής βουρκώνω.
Κατάφερα τότε κι έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα κι
έζησα αλλιώς το Ρέθυμνο, κρατώντας πάντα μέσα μου ολοζώντανη εκείνη την ανάμνηση.
Οι εικόνες που υπάρχουν μέσα μου είναι έντονες. Μου άρεσε να απολαμβάνω την πόλη
μονάχος, πότε ανεβαίνοντας επάνω στα Πευκάκια κι άλλοτε πηγαίνοντας πίσω από τη
Φορτέτζα όταν η θάλασσα αγρίευε και γω καθόμουν επάνω από τον δρόμο για να απολαύσω
τον θυμό της.
Λογικό επόμενο ήταν ότι θα έβαζα εικόνες της πόλης μας
στο πρώτο μου βιβλίο, όπως επίσης έχω βάλει ακόμα περισσότερες σε ένα άλλο που ίσως
να εκδοθεί κάποτε.
Τι ονειρεύομαι πια; Να μπορέσω κάποτε να κατοικήσω στο
Ρέθυμνο μαζί με τη γυναίκα μου και να γράφω εκεί έχοντας καθημερινά μέσα μου, τους
ήχους, τις εικόνες, τις μυρωδιές, τους ανθρώπους....τα πάντα του................
Ευχαριστώ πολύ το Ρέθεμνος News για τις φωτογραφίες
https://www.facebook.com/rethemnosnews
