ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΣΧΕΔΙΑΣΤΡΙΑ ΑΛΚΜΗΝΗ

 Πόσα χρόνια ασχολείσαι με την δημιουργία γυναικείων ρούχων και νυφικών;

Κλείνω 17 χρόνια φέτος από τότε που ξεκίνησα το atelier alkmini, 17 χρόνια γεμάτα με προκλήσεις, δημιουργικότητα και πολλές όμορφες στιγμές.

Τυχαία ή συνειδητή επιλογή ο χώρος της γυναικείας μόδας;

Απόλυτα συνειδητή επιλογή και παιδικό πάθος. Για εμένα ήταν ξεκάθαρο πως αυτό που μου ταιριάζει και με ενδιαφέρει είναι να δημιουργώ ρούχα για γυναίκες που ήθελαν να εξωτερικεύσουν το πόσο ξεχωριστές και μοναδικές είναι.

Τί υφάσματα προτιμάς, ποιές είναι οι γραμμές σου και το ύφος σου στην δουλειά σου;

Βασικό μου κριτήριο πάντα είναι η ποιότητα των υφασμάτων και των υλικών που θα χρησιμοποιήσω για ένα ρούχο, έχω βέβαια μια αδυναμία στα περίτεχνα κεντητά και στα εντυπωσιακά σχέδια αλλά σε γενικές γραμμές προσπαθώ να βρω το ύφασμα που θα ταιριάξει με τον χαρακτήρα και το ύφος της γυναίκας που θα φορέσει το ρούχο μου. Προτιμώ τις πιο θηλυκές γραμμές που αναδεικνύουν τα προτερήματα και τον αέρα της γυναίκας.  Ψάχνω το ύφος που θα την κάνει να νιώσει -φορώντας το ρούχο μου- πως είναι μια ιδιαίτερη στιγμή για αυτήν και για τους ανθρώπους γύρω της. Όλοι μας χρειαζόμαστε αφορμές και ερεθίσματα για να νιώσουμε καλύτερα και να αντιμετωπίσουμε την καθημερινότητά μας με αισιοδοξία και θετική διάθεση. Θέλω λοιπόν τα ρούχα μου να είναι μια τέτοια αφορμή για την γυναίκα που τα φοράει.

Ποιά στοιχεία στο στυλ μιας γυναίκας θεωρείς σημαντικά;

 Η αυτοπεποίθηση και η μοναδικότητα είναι δύο πολύ σημαντικά στοιχεία τα οποία και μπορούν να διαμορφώσουν ολόκληρη την εικόνα και το ύφος μιας γυναίκας.

Ακόμα και σε αυτή την εποχή με τις οικονομικές δυσκολίες πιστεύεις πως υπάρχει χώρος για το made to measure ρούχο;

Ακριβώς αυτή η εποχή είναι η πλέον κατάλληλη για να επιλέξουμε το made to measure ρούχο γιατί μας δίνει τη δυνατότητα να επιλέξουμε την ποιότητα και τη διαχρονικότητα του υφάσματος αλλά και του σχεδίου που θα δημιουργήσουμε. Έτσι αποκτάμε ένα ρούχο που θα φορέσουμε και θα χαρούμε για πολύ περισσότερο καιρό από το οποιοδήποτε “έτοιμο” ρούχο που θα βρούμε και θα ακολουθεί τις επιταγές της συγκεκριμένης σεζόν χάνοντας σε διαχρονικότητα και μοναδικότητα.

 Πρόσφατα δημιουργήσατε έναν νέο χώρο για το alkmini atelier στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ποιά τα σχέδιά σου από εδώ και πέρα;

Μόλις πριν από έναν μήνα άνοιξε το νέο μας atelier στην Χρυσοστόμου Σμύρνης 6 και φιλοξενεί όλη τη νέα καλοκαιρινή κολεξιόν alkmini, μια ευρεία γκάμα υφασμάτων εξαιρετικής ποιότητας καθώς και μια μεγάλη συλλογή από μοναδικά Νυφικά alkmini.

Θέλουμε να πιστεύουμε πως αυτός ο χώρος θα βοηθήσει τις γυναίκες να βρούν ευκολότερα αυτό που τους ταιριάζει και τις εκφράζει δημιουργώντας μαζί τους το δικό τους μοναδικό ρούχο.

Γενικά προσπαθώ να εξελίσσω τη δουλειά μου συνεχώς και να βελτιώνω τις υπηρεσίες που προσφέρουμε στο atelier alkmini. Έχοντας πάντα στο μυαλό μας και την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε φροντίζουμε πάντοτε οι δράσεις και οι προσπάθειες του ατελιέ να συνδυάζονται με κοινωνική προσφορά. Προσπαθούμε λοιπόν να δημιουργούμε εκδηλώσεις και δράσεις που βοηθούν ιδρύματα και ομάδες που στηρίζουν συνανθρώπους μας που το έχουν ανάγκη.

Θέλουμε να πιστεύουμε πως η μόδα μπορεί να προσφέρει με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους στην εποχή μας.

alkmini atelier

Τριγωνάκη Αλκμήνη

Μοναδικά γυναικεία ρούχα και νυφικά!

Θεσσαλονίκη: Χρυσοστόμου Σμύρνης 6, Τηλ. 2314 017964

Έδεσσα: Πλ. Τημενιδών 1, Τηλ. 2381 0 23397

www.alkminifashion.com

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΛΥΠΤΗ ΒΑΣΙΛΗ ΑΔΑΜΟ

Βασίλη μίλησέ μας για σένα. Πες μας κάποια πράγματα για να σε γνωρίσει ο κόσμος καλύτερα.

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1988 και από τότε όλα έγιναν γρήγορα… Το 2006 που αποφοίτησα από το 2^ο Ενιαίο Λύκειο Θεσσαλονίκης, πέρασα στο νεοσύστατο τότε Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας στη Φλώρινα, απ’ όπου αποφοίτησα το 2011.

Στη Σχολή επέλεξα σαν κατεύθυνση τη γλυπτική και φοίτησα στο εργαστήριο γλυπτικής του καθηγητή Έκτορα Παπαδάκη, με επιστημονικό συνεργάτη του εργαστηρίου τον Άρη Κατσιλάκη. Ωστόσο εκτός από την «καθαρά» γλυπτική τέχνη μου αρέσει να ασχολούμαι και να πειραματίζομαι και με άλλες μορφές τέχνης.

Όσο ακόμη ήμουν φοιτητής, αλλά και μετέπειτα σαν απόφοιτος, συμμετείχα σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις, μεταξύ των οποίων η έκθεση φωτογραφίας Σχολών Καλών Τεχνών Ελληνικών και Ξένων Πανεπιστημίων (Μάιος 2009), η 6η Biennale Φοιτητών των Ανωτάτων Σχολών Καλλών Τεχνών Ελλάδας (Ιούνιος 2011), το «Το Καλοκαίρι των Νέων Καλλιτεχνών» στην γκαλερί Καπλανών 5 στην Αθήνα (Ιούλιος 2011). Τον Δεκέμβρη του 2012 συμμετείχα προσφέροντας ένα έργο μου, στο art bazaar που έγινε στη αίθουσα τέχνης Metamorfosis στη Θεσσαλονίκη για φιλανθρωπικό σκοπό (τα έσοδα διατέθηκαν στο Ορφανοτροφείο θηλέων «Μέλισσα»). Τον τελευταίο χρόνο επιμελήθηκα τα σκηνικά της κωμωδίας των Μιχάλη Δαρνάκη και Μαρίας Λαφτσίδου «ΕΙΛΥΘΕΙΑ» που ανέβηκε στο θέατρο Αυλαία τον Μάρτιο του 2013.

Ποιο είναι το υλικό που σου αρέσει περισσότερο να δουλεύεις;

Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στη σχολή, πειραματίστηκα με ότι υλικό βρέθηκε στα χέρια μου (ή που φρόντισα να βρεθεί) και κάποιες φορές χωρίς να επιδιώκω κάποιο συγκεκριμένο εικαστικό αποτέλεσμα. Αφηνόμουν κάθε φορά να με οδηγήσει το υλικό έτσι ώστε να μου φανερώσει τις ιδιομορφίες του. Σ αυτή την αναζήτηση βρήκα ένα υλικό που μπορεί να μορφοποιείται και να μεταπλάθεται με πολλούς τρόπους, το μέταλλο. Είναι σκληρό αλλά ταυτόχρονα ευλύγιστο, είναι βαρύ αλλά με τους κατάλληλους χειρισμούς μπορεί να μοιάζει ανάλαφρο. Είναι ένα υλικό που σου δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσεις μορφές συμπαγείς αλλά και γραμμικές, διάτρητες ή ελεύθερες που να απλώνονται στο χώρο.

Υπάρχουν βέβαια πολλά ακόμη υλικά με τα οποία δεν πρόλαβα να ασχοληθώ και έχω σκοπό να το κάνω στο μέλλον γιατί η αναζήτηση στην τέχνη δεν τελειώνει ποτέ…

Προτιμάς τις μικρές ή μεγάλες δημιουργίες; Ονειρεύεσαι λόγου χάρη κάποτε να φτιάξεις ένα γλυπτό μεγάλων διαστάσεων;

Η αλληλεπίδραση ανάμεσα στον χώρο και τις δημιουργίες σε τρεις διαστάσεις, η πλαστικότητα, το μυστήριο, η δυναμικότητα κι η επιβλητικότητα είναι αυτά που μ’ ενδιαφέρουν. Αν είναι μεγάλη ή μικρή δημιουργία δεν με απασχολεί ιδιαίτερα σε πρώτο βαθμό. Όλα είναι θέμα έμπνευσης. Είναι μερικά πράγματα που δεν γίνεται να αποδοθούν σε μικρές μορφές και είναι άλλα που θα ήταν άχαρα αν γίνονταν μεγάλα. Η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα από τα μέχρι τώρα έργα μου θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν μεγάλα. Το να φτιάξω ένα γλυπτό πολύ μεγάλων διαστάσεων θα έλεγα ότι είναι ένα όνειρο αλλά και στόχος μαζί! Ελπίζω κάποια στιγμή στο μέλλον, όσο θα δουλεύω και θα εξελίσσομαι να μου δοθεί αυτή η ευκαιρία.

                                           Ένας γλύπτης πού βρίσκει τα υλικά του;

Σε όποιο μήκος και πλάτος του πλανήτη τα εντοπίσει…το διάστημα μπορεί να μείνει ήσυχο για λίγο ακόμα…εκτός αν μου διαφεύγει κάτι!

Αλήθεια όμως … Η φύση είναι η μεγαλύτερη πηγή υλικών. Υπάρχουν βέβαια στο εμπόριο πολλά «καθαρά» βιομηχανοποιημένα υλικά όπως π.χ. το Plexiglas, το πλαστικό κ.λ.π. Είναι θέμα επιλογής του καλλιτέχνη.

Προσωπικά επέλεξα να αντλώ τα υλικά των έργων μου από «βιομηχανικό τόπο». Στα γλυπτά μου μπορεί κανείς να εντοπίσει κομμάτια από παλιοσίδερα που διάλεγα από «μάντρες» στη Φλώρινα. Επέλεξα να χρησιμοποιήσω σκουριασμένα, φθαρμένα από το χρόνο βιομηχανικά υλικά που η φθορά τους να παραμένει φανερή και να συμμετέχει στη σύνθεση. Αυτό προς το παρόν. Δεν μπορώ να προδιαγράψω με το τι άλλο θα ασχοληθώ στο μέλλον. Μπορεί κάποιο άλλο είδος υλικού να με συνεπάρει και να εξάψει τη φαντασία μου στο μέλλον. Θα το δούμε…

Αγαπημένο σου έργο; Μίλησέ μας για το πώς το εμπνεύστηκες;

Σίγουρα έχω δεθεί με κάποια από τα έργα μου, αλλά γενικά συνηθίζω να τα παρατηρώ και να κάνω αυτοκριτική. Σε όλα βρίσκω κάτι υπέροχο αλλά και κάτι που θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά! Ανήσυχη σκέψη!

Μου φαίνεται βέβαια λίγο νωρίς να μιλήσω για αγαπημένο έργο. Όταν ο όγκος της δουλειάς μου αυξηθεί τότε ίσως ξεχωρίσω κάποιο. Αυτό που κυρίως μ’ ενδιαφέρει είναι να μπορεί να τα βλέπει ο κόσμος, να τα απολαμβάνει, να ταξιδεύει ή και να αδιαφορεί για «ένα μάτσο σίδερα» που έχει μπροστά του! Νιώθω την «διέγερση» και την «ικανοποίηση» για κάθε έργο μου την στιγμή που είμαι στο εργαστήριο από το πρώτο σχέδιο μέχρι την τελευταία ΚΟΛΛΗΣΗ! Μετά μπορεί να το υιοθετήσει κάποιος. 

                                         Καλλιτέχνης που αποτελεί πρότυπο για σένα;

Μπορώ να πω ότι θαυμάζω αρκετούς αλλά το πιο σημαντικό για μένα είναι να συλλέγω γνώσεις από όλους. Έχω μέσα στο μυαλό μου πάρα πολλούς καλλιτέχνες έλληνες και ξένους με παγκόσμια φήμη ή καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας νέους ή παλιούς. Κυρίως γλύπτες και καλλιτέχνες που ασχολούνται με κατασκευές, αλλά είμαι ανοιχτός σε κάθε μορφή τέχνης. Το μυαλό μου είναι μια παλέτα που αναμειγνύει όλα τα χρώματα.

Κάποια έργα μου θα με προδώσουν όμως. Μου έχουν πει ότι αναγνωρίζουν στα έργα μου επιρροές από ονόματα όπως Antoine Pevsner, Naum Gabo, Richard Stankiewicz, αντί-ανάγλυφα του Vladimir Tatlin… αλλά θαυμάζω όλους όσους ικανοποιούν την εικόνα που έχω σχηματίσει στο μυαλό μου για το τι είναι γλυπτική τέχνη. Μπορεί καλλιτέχνες διαφορετικών τεχνικών, τεχνοτροπιών, «κόσμων» να με επηρεάσουν το ίδιο.

                                           Δουλειά σου πού μπορεί να δει κάποιος;

Βρίσκομαι γενικά σε διαδικασία οργάνωσης ενός δικού μου χώρου και επίσης φροντίζω ώστε σύντομα να μπορέσει ο κόσμος να δει μέρος της δουλειάς μου μέσω διαδικτύου. Ετοιμάζω ακόμη μια πρώτη παρουσίαση – ατομική έκθεση για να επικοινωνήσω άμεσα με το κοινό, πράγμα που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα.

Όταν δημιουργείς, σου αρέσει να συνοδεύεις αυτή τη διαδικασία με κάτι όπως η μουσική; Ή κάτι άλλο παρόμοιο;

Μου αρέσει η ερώτηση. Θα σου περιγράψω τη σκηνή που ζούσα τα τελευταία δύο χρόνια στη Σχολή σαν φοιτητής γλυπτικής  … αγουροξυπνημένος μπαίνεις στο εργαστήριο 9 το πρωί με 2-3 συμφοιτητές σου και η μυρωδιά από το σίδερο σε ενεργοποιεί!!! Τριγυρνάς στις αίθουσες και βλέπεις τι έκανες χθες όχι μόνο τα δικά σου έργα αλλά και των άλλων. Καφές στο χέρι και στέκεσαι μπροστά στο υπό κατασκευή έργο σου, το παρατηρείς αποστασιοποιημένος από το χθες και σκέφτεσαι… «αυτό μου αρέσει, κι αυτό μου αρέσει…. μμμ …αυτό έφυγε!!!». Μουσική και ξεκινάμε. Συγκέντρωση, προσήλωση…  και να μας μιλάτε δεν σας ακούμε! Στο στάδιο σχεδίου, αυτοσυγκέντρωσης, προβληματισμού, τα ντεσιμπέλ της μουσικής χαμηλά για ηρεμία. Η ώρα του τροχού, της κόλλησης της ΦΑΣΑΡΙΑΣ εκτινάσσει τα ντεσιμπέλ!!! (άσχετα που με τόση φασαρία δεν ακούς και τίποτα…..!).

Νομίζω ότι αυτή η σκηνή που μόλις περιέγραψα θα με ακολουθεί πάντα  ………

Γενικά δείχνεις ήρεμος άνθρωπος. Είσαι έτσι και στην πραγματικότητα ή κρατάς την έκρηξη βαθιά ριζωμένη μέσα σου και σε ένα είδος αναμονής για να την εκτονώνεις στα έργα σου;

Κάποιοι αυτή τη στιγμή θα χαμογελάνε γιατί είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που ανταποκρίνεται πλήρως στην έκφραση «αυτός δεν κάθεται ποτέ στ’ αυγά του!».

Έτσι είναι. Ζω με ένταση τη ζωή μου. Η απραξία με τρελαίνει. Τα ενδιαφέροντα μου είναι πολλά και είμαι ανυπόμονος, με αποτέλεσμα να ασχολούμαι με πολλά πράγματα συγχρόνως.

Σίγουρα την ώρα που βρίσκομαι στο εργαστήριο είναι για μένα εκτόνωση, απελευθέρωση συσσωρευμένης ενέργειας, αλλά αυτό συντελείται εσωτερικά - μέσα μου. Δεν γίνεται σχεδόν ποτέ φανερό σε όποιον τύχει να με παρακολουθήσει να δουλεύω. Η τεράστια υπομονή και η προσοχή που χρειάζεται δουλεύοντας στο εργαστήριο έρχεται σε αντίθεση με την έκρηξη της δημιουργικότητας που με καταλαμβάνει την ίδια στιγμή. Δεν ξέρω πως παντρεύονται αυτά τα δύο… το σχήμα είναι οξύμωρο!

Η Θεσσαλονίκη σαν πόλη πιστεύεις ότι χρειάζεται στους εξωτερικούς της χώρους περισσότερα γλυπτά; Πώς θα διαχειριζόσουν εσύ ένα πλάνο σε περίπτωση που στο ανέθεταν;

Claes Oldenburg θα πω. Μακάρι να έβλεπα παρόμοιες κατασκευές - γλυπτά στους ελεύθερους χώρους της Θεσσαλονίκης. Ένα παιχνίδι που κάνω με το μυαλό μου σε κάθε βόλτα - διαδρομή στην πόλη είναι να τοποθετώ νοητά ένα μεγάλο γλυπτό ή μια κατασκευή σε μια αλάνα, σε ένα πάρκο, σε οποιονδήποτε ελεύθερο κοινόχρηστο χώρο. Θα μπορούσαν οι χώροι αυτοί να μετατραπούν σε μια αέναη περιοδική έκθεση, όπου τα έργα διάφορων καλλιτεχνών, τεχνοτροπιών κλπ. θα εναλλάσσονται βάζοντας την τέχνη στην καθημερινότητα των πολιτών. Φαντάζομαι ότι η κριτική από τους περαστικούς, θετική ή αρνητική, θα πυροδοτούσε την ενασχόληση τους με την τέχνη.

Ναι! Θα ήθελα να βλέπω περισσότερα γλυπτά (και δεν εννοώ προτομές και ανδριάντες) στη Θεσσαλονίκη αλλά και στις άλλες πόλεις της Ελλάδας. Βέβαια για ένα τέτοιο εγχείρημα χρειάζεται οργάνωση και χρήματα, αλλά αν θέλει κάποιος μπορεί να βρει τρόπους για να το πετύχει.

Αν μου δινόταν η ευκαιρία, θα ασχολιόμουν με μεγάλη χαρά για κάτι τέτοιο, για την προβολή της τέχνης που θέλω να υπηρετώ.

Κάποια κρυφή μεγάλη σου φιλοδοξία που θα ήθελες να μας φανερώσεις;

Φιλοδοξίες έχουμε όλοι. Αρκεί να δρουν σαν κινητήριος δύναμη για να φτάσουμε στους στόχους μας και να μην μας μεταλλάσει σε «κυνηγούς μαγισσών». Κι επειδή είμαι στο ξεκίνημα, προτιμώ να βάλω σαν πρώτο στόχο, να με γνωρίσει το κοινό και να ενδιαφερθεί για τη δουλειά μου. Ύστερα όλα έρχονται…

Αυτή την περίοδο ετοιμάζεις κάτι;

Βρίσκομαι στο στάδιο οργάνωσης του εργαστηρίου μου και δεν σου κρύβω ότι ανυπομονώ να μπω στον καινούργιο μου χώρο και να κάνω πράξη τις ιδέες που έχουν συσσωρευτεί στο μυαλό μου.

Όπως προανέφερα, ετοιμάζω μια ατομική έκθεση, για να επικοινωνήσω με τον κόσμο, πράγμα πολύ σημαντικό για μένα, να ακούσω γνώμες, απόψεις, κριτικές από ειδικούς και μη, που θα με βοηθήσουν στην πορεία.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΛΕΣΙΟ

Γιάννη πες μας μερικά πράγματα για τη σχέση σου με τη γραφή

Από τον καιρό που φοιτούσα στο σχολείο λάτρευα την αρχαία ελληνική γλώσσα. Τότε, θυμάμαι, είχαμε στο ημερολόγιό μας έξι διδακτικές ώρες αρχαίων ελληνικών και τέσσερις νέων ελληνικών, δέκα δηλαδή ώρες προσωπικής ευτυχίας. Μέχρι να τελειώσω κουβαλούσα μια αρκετά καλή παιδεία, αν αναλογισθεί κανείς και τις ατέλειωτες ώρες που αφιέρωσα στην ανάγνωση όλων των αξιόλογων Ελλήνων και ξένων λογοτεχνών. Είχα επομένως ένα αρκετά πλούσιο λεξιλόγιο και ένα υπόβαθρο πάνω στο οποίο μπορούσα να βασιστώ για να χειριστώ τη γλώσσα με τη λογοτεχνική της υφή. Αυτό φάνηκε και στις διάφορες εκθέσεις που κάναμε στο σχολείο. Όλοι οι καθηγητές μου με ανέβαζαν στην έδρα για να τις διαβάσω στους συμμαθητές μου. Θέλω, ευκαιρίας δοθείσης, να ευχαριστήσω τον κάθε έναν ξεχωριστά για τις γνώσεις που μου πρόσφεραν και τη βοήθειά τους. Στέκομαι όμως ιδιαίτερα σε ένα Ελλαδίτη καθηγητή στον οποίο οφείλω αρκετά. Τον κύριο Πετροπουλέα, καλή του ώρα όπου και να 'ναι. Από αυτόν πήρα το στοιχείο του λεπτού χιούμορ, καλύτερα του το 'κλεψα κυριολεκτικά. Όλα αυτά όμως δεν θα ήταν αρκετά για να γράψω το αγαπημένο μου είδος-μυθιστόρημα και διήγημα- αν δεν είχα τα ακούσματα της παιδικής ηλικίας, από την μητέρα και τον πατέρα. Ο διάσημος Χιλιανός συγγραφέας Μαρκές, πολύ σωστά αναφέρεται σ' αυτό τον σπουδαίο παράγοντα που παίζει μεγάλο ρόλο στην αφηγηματική ικανότητα κάποιου.

Πόσα και ποια βιβλία σου έχουν κυκλοφορήσει;

Μέχρι τώρα έχω συγγράψει τρία μυθιστορήματα. Το πρώτο, με την ονομασία ΚΑΠΑ, είχε εκδοθεί το 2004. Ακολούθησε το 2006 Ο ΓΙΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ, που απέσπασε και το πρώτο κρατικό βραβείο λογοτεχνίας που απονέμει το υπουργείο παιδείας και πολιτισμού, για να έρθει το 2009 μια συλλογή διηγημάτων και μιας νουβέλας με το γενικό τίτλο ΤΟ ΑΡΑΞΟΒΟΛΙ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ. Το μυθιστόρημά μου με τίτλο ΤΑΜΑΡΑ εκδόθηκε το 2011 και αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, το καλύτερο απ' όλα, με την έννοια ότι είναι ένα πολυεπίπεδο έργο και προϊόν μιας πιο ώριμης πλέον γραφής.

                           Τι σε εμπνέει περισσότερο για να γράψεις;

Κατ' αρχήν είμαι ένας ενεργός πολίτης με ισχυρές ιδεολογικές και φιλοσοφικές απόψεις. Σαν τέτοιος έχω την εντύπωση ότι και η τέχνη, που είναι μια μορφή κοινωνικής συνείδησης, πρέπει να υπηρετεί τον άνθρωπο και το κοινωνικό σύνολο. Πρέπει να είναι μπροστάρης στους αγώνες του, να προβληματίζει, να ξυπνά συνειδήσεις αλλά προ πάντων να "ενοχλεί". Δεν υπάρχει κατά τη γνώμη μου "τέχνη για την τέχνη". Αυτό είναι ένα  λανθασμένο αλλά και υποκριτικό σύνθημα που τείνει να δικαιολογήσει την αποστασιοποίηση των δημιουργών από τα τρέχοντα προβλήματα της κοινωνίας. Μα ακόμα και τότε λαμβάνει πολιτική θέση και χρωματίζεται. Η λογοτεχνία και γενικά η τέχνη δεν ευνουχίζει, ούτε γράφεται για να διαβάζεται στα σαλόνια για να προσφέρει μιαν αμφιλεγόμενη, στην καλύτερη περίπτωση, αισθητική απόλαυση. Η λογοτεχνία κρατά σπαθί και αγωνίζεται στους δρόμους, διεγείρει και προβληματίζει ακόμα και στην περίπτωση που δεν έχει έτοιμες απαντήσεις για να δώσει στα προβλήματα του ανθρώπου. Από την στιγμή όμως που ενεργοποιεί τη σκέψη έχει επιτελέσει το ρόλο και την αποστολή της.

Πώς ανακαλύπτεις το θέμα για το επόμενο βιβλίο σου;

Δεν είναι δύσκολο να βρεις θέμα στην εποχή μας. Η ζωή είναι τόσο πλούσια σε γεγονότα που σου δίνουν το έρισμα και την έμπνευση από μόνα τους, φτάνει να είσαι καλός και ευαίσθητος δέκτης. Η σχέση φυσικά αυτή είναι αμφίδρομη αν έχεις τις απαραίτητες κεραίες για να εκπέμπεις αυτό που λαμβάνεις και μάλιστα υπό την μορφή του έντεχνου λόγου. Ακόμα και μια ερωτική ιστορία, (ΤΑΜΑΡΑ), μπορεί να αποτελέσει την καλύτερη περίπτωση για να περάσεις μερικά μηνύματα και απόψεις στον αναγνώστη και να πιάσεις μαζί του κουβέντα σε έναν αμοιβαίο προβληματισμό και ανταλλαγή απόψεων. Τις απαντήσεις του φυσικά δεν τις έχεις άμεσα αλλά εκείνος θα βρει τον τρόπο να σου τις "ταχυδρομήσει". Και τότε βλέπεις αν το έργο σου έχει επιτύχει.

Διαβάζεις στον ελεύθερο χρόνο σου; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη κατηγορία βιβλίων που σε ελκύει περισσότερο;

Ναι, διαβάζω πάρα πολύ, όχι μόνο λογοτεχνία, (ποίηση και πεζογραφήματα), αλλά και βιβλία ιστορικά, φιλοσοφικά που είναι τα αγαπημένα μου. Δεν διαβάζω έργα αν δεν διαθέτουν τα χαρακτηριστικά που έχω αναφέρει πιο πάνω διότι νομίζω πως ο χρόνος είναι πολύτιμος και έχω να διαβάσω τόσα πολλά και αξιόλογα βιβλία που δεν προλαβαίνω ακόμα κι αν ζήσω δυο ζωές. Αγαπώ την καλή ελληνική λογοτεχνία, ειδικά τους κλασικούς μας, και θεωρώ τον Καζαντζάκη σαν τον μεγαλύτερο Έλληνα λογοτέχνη. Τρέφω επίσης μια ιδιαίτερη συμπάθεια στον Ντοστογιέφσκι τα έργα του οποίου έχω διαβάσει στη δική του γλώσσα αφού είμαι πολύ καλός γνώστης της ρωσικής.

Ποιο είναι το μεγάλο σου όνειρο, σχετικό με τη γραφή;

Δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο όνειρο ή φιλοδοξία. Προθέσεις έχω και θέληση για να προσφέρω κι εγώ κάτι σ' αυτό το κοινωνικό γίγνεσθαι που συντελείται γύρω μας. Όπως βλέπετε δεν γράφω για να γράφω προσπαθώντας να ικανοποιήσω κάποια διαστροφική συνήθεια και να κυκλοφορώ με ένα τσαντάκι στον δρόμο με στόμφα μεγάλου συγγραφέα. Δεν γράφω προπάντων για προσωπική προβολή και αποφεύγω να κυκλοφορώ στους λογοτεχνικούς κύκλους και στα φώτα της δημοσιότητας. Γράφω μόνο τότε και όταν θεωρώ πως έχω κάτι καινούριο να πω, που αξίζει τον κόπο να διαβαστεί, να ειπωθεί με τον καλύτερο τρόπο και πάντα με τις γνωστές μου προθέσεις όπως έχω ήδη αναφέρει. Όταν ο συγγραφέας δεν έχει να πει κάτι αξιόλογο, κάτι καινούριο, καλύτερα να μη μιλάει. Η φλυαρία δεν είναι λογοτεχνία και το χαρτί δεν είναι για ανακύκλωση.

Ο θυμός των Κυπρίων συγγραφέων για την κατάσταση στην οποία βρεθήκατε από τη μια μέρα στην άλλη σαν λαός πιστεύεις ότι θα φανεί και στα γραπτά τους;

Μα φυσικά. Αυτό που σήμερα συντελείται ταρακουνά ολόκληρο το εποικοδόμημα της πολιτείας. Δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητους τους ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων που είναι και οι πιο ευαίσθητοι δέκτες της κοινωνίας. Νομίζω ότι αυτό θα απασχολήσει και όλες τις μορφές της τέχνης. Φυσικά θα αφήσει, όπως πάντα, ασυγκίνητους τους συγγραφείς εκείνους που εγώ ονομάζω "πειρατές" και τυχοδιώκτες. Αυτοί θα συνεχίσουν το βιολί τους ακόμα κι αν γύρω τους χαλάει ο κόσμος. Σε μια εποχή που η αξία της ζωής έχει κατέβει κάτω απ' την τιμή ενός σκύλου, ποιόν θα αφήσει ασυγκίνητο;

Υπάρχει κάποιο μέρος, το οποίο όταν πηγαίνεις μπορείς να γράψεις πιο ελεύθερα;

Προτιμώ πάντα το σπίτι μου. Ίσως γιατί κουράστηκα να το αποκτήσω και να το διαρρυθμίσω σύμφωνα με το προσωπικό μου γούστο και ανάγκες. Στην είσοδο υπάρχουν δύο ελληνικές κολόνες Ιωνικού ρυθμού. Ίσως αυτές να με εμπνέουν αφού είναι συνδεδεμένες άμεσα με τη γλώσσα μου, ένα εργαλείο που δίνει σ' εμάς τους Έλληνες μια υπεροχή έναντι των άλλων λαών και μας βγάζει ένα βήμα μπροστά στην αφετηρία της λογοτεχνικής κούρσας.

Θα ήθελες να μοιραστείς με τους αναγνώστες μας, κάποια από τα «τρικ» που χρησιμοποιείς γράφοντας, που μπορεί να τους βοηθήσουν στο να απελευθερώσουν την φαντασία τους;

Αγαπητέ μου Έκτορα, δεν έχω κανένα μυστικό κόλπο (τρικ). Η μοναδική συνταγή που κρατώ είναι το πάθος που κάνει κάθε καλό συγγραφέα να βγάζει όλο το μαλακό υλικό που διαθέτει στη ψυχή του. Είμαι λίγο τελειομανής. Δεν βιάζομαι να βγω μ' ένα βιβλίο που δεν έχει στη μορφή του αισθητική. Επιλέγω προσεκτικά την κάθε μου λέξη. Η κάθε λέξη πρέπει να έχει το δικό της όμορφο ήχο. Ακολουθώ πάντα μια συμβουλή ενός αγαπημένου μου συγγραφέα. "Γράψε ένα βιβλίο και ρίξε το στο συρτάρι. Όταν περάσουν δυο χρόνια ξαναδιάβασέ το και κόψε, κόψε, κόψε". Ζω κάθε λεπτό του έργου μου. Συμπάσχω, χαίρομαι, γελώ, πονώ, βασανίζομαι και υποφέρω μαζί με κάθε ήρωά του έργου μου. Να σας αναφέρω χαρακτηριστικά ότι υπήρξε περίπτωση, όταν έγραφα μια πολύ συγκινητική σκηνή στον ΓΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ, που ζούσα τόσο έντονα το δράμα με αποτέλεσμα να χλωμιάσω, να ζαλιστώ, σε σημείο που πανικόβαλα τη γυναίκα μου. Έκανα διάλειμμα, πήρα ένα καφέ και συνέχισα. Δεν είμαι σίγουρος, αλλά αν αυτό είναι μυστικό, τότε είναι το μυστικό μου.

Αγαπημένοι σου συγγραφείς;

Καζαντζάκης, Καρκαβίτσας, Παπαδιαμάντης, Κονδυλάκης, Ταχτσής, Αλκυώνη Παπαδάκη, Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Μάρκες, Κοέλιο και πολλοί άλλοι φυσικά.

Με ποιον τρόπο πιστεύεις ότι μπορούμε να προάγουμε τη γραφή στον κόσμο για να πάψει να την αντιμετωπίζει με φόβο;

Είναι πολύ επικίνδυνο και άδικο να επιβάλεις σε οποιονδήποτε αποφασίσει να συγγράψει να μην το κάνει. Δυστυχώς υπάρχουν όλοι αυτοί που με τον αρνητικό τους ρόλο και συμπεριφορά αποτελούν την τροχοπέδη στη διάθεση του βιβλίου και στην αναβάθμιση της γραφής. Υπάρχει και η άλλη κατηγορία συγγραφέων που εκδίδουν βιβλία κάθε έξη μήνες για να επαναλάβουν τον εαυτό τους και να κρατηθούν στην επικαιρότητα. Αυτό είναι καταστροφικό γιατί δυστυχώς έχουν διαμορφώσει ένα αναγνωστικό κοινό, έχουν εθίσει καλύτερα, με μια υποκουλτούρα που προσφέρεται στον ωχαδερφισμό και στην απάθεια για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Οι εκδότες φέρουν μεγάλη ευθύνη. Πρέπει να είναι και στη μια και στην άλλη περίπτωση προσεκτικοί, πρέπει να συμβάλουν στη δημιουργία ενός αναγνωστικού κοινού με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Επειδή όμως αυτό είναι αδύνατον, εφ' όσον αποβλέπουν στο κέρδος, ας έρθει το κράτος να συμβάλει με ένα κρατικό εκδοτικό οίκο όπου τα λογοτεχνικά βιβλία να περνούν από κόσκινο με τη συμβολή καθηγητών και ειδικών της λογοτεχνίας. Αυτό θα ήταν ένα βήμα για την αναβάθμιση της ελληνικής λογοτεχνίας. Θα ήταν παράληψή μου αν δεν έλεγα ότι ο εκδοτικός οίκος "Αναζητήσεις" εργάζεται ακριβώς πάνω σε αυτή την αρχή και γνωρίζω ότι σε αρκετές περιπτώσεις αρνήθηκε να εκδώσει βιβλία χωρίς να υπολογίζει το κέρδος. Είναι ένας εκδοτικός οίκος που έταξε σκοπό της ύπαρξής του να υπηρετήσει τη λογοτεχνία με προσωπικό κόστος. Θέλω με την ευκαιρία που μου δίνετε, αγαπητέ Έκτορα, να συγχαρώ την ιδιοκτήτρια και αξιόλογη συγγραφέα Μαρία Στυλιανού.