ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΡΟΥΛΑ ΑΓΓΕΛΙΔΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟ-ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

                                          Τελικά ηθοποιός ή σκηνοθέτης;


         Δεν ξέρω ειλικρινά, αν και είναι τόσο κοντά το ένα με το άλλο, ταυτόχρονα ο στόχος αλλάζει. Η έννοια της δημιουργίας παραμένει η ίδια. Νομίζω θα πω ηθοποιός ή μάλλον σκηνοθέτης...εεε δεν ξέρω !

               Πότε ανακάλυψες ότι θέλεις να ασχοληθείς με το θέατρο;

Δεν ήμουν ποτέ το παιδί που όταν ερχόταν κόσμος στο σπίτι έκανα την κοκκινοσκουφίτσα ή χόρευα ή τραγουδούσα...ποτέ. Κάθε άλλο! Σε μεγάλη ηλικία αποφάσισα να ασχοληθώ με το θέατρο και μόνο ερασιτεχνικά. Είχα πάρει ήδη άλλη επαγγελματική πορεία. Έδωσα εξετάσεις στην ''Ανώτατη δραματική σχολή'' χωρίς όμως να έχω βλέψεις να ακολουθήσω το επάγγελμα . Όταν όμως μπήκα στην σχολή όλα άλλαξαν. Ακολούθησαν σεμινάρια στο''Theatre Del Octroi''στο Παρίσι, μετά το ένα έφερε το άλλο και να 'μαι!

                    Ποιο είδος θεάτρου προτιμάς;


Την κωμωδία. Νομίζω ότι είναι πολύ δύσκολο να κάνεις κάποιον να γελάσει παρά να τον κάνεις να συγκινηθεί ή να προβληματιστεί. Άλλωστε στις μέρες μας δεν θέλει και πολύ προσπάθεια για το δεύτερο!

               Θέατρο, κινηματογράφος ή τηλεόραση;


Το θέατρο είναι η νόμιμη σχέση ο άνθρωπος σου. Ο κινηματογράφος η παράνομη που την έχεις όταν μπορείς και η τηλεόραση η σχέση της μιας βραδιάς που καμιά φορά κάνεις πως δεν θυμάσαι κιόλας.....

                                                    Αγαπημένη σου παράσταση;


Η αγαπημένη μου παράσταση:  "Ο Γενικός γραμματέας'' ήταν η πρώτη παράσταση που είδα και θυμάμαι μέχρι και σήμερα. Είχαμε πάει οικογενειακώς και είχα βάλει θυμάμαι τα καλά μου.

 Ποια στιγμή κατά τη διάρκεια της ενασχόλησής σου, νιώθεις ότι σου προσέφερε τη μεγαλύτερη ικανοποίηση;


Πριν από 6 χρόνια όταν βρέθηκα επάνω στη σκηνή μαζί με την αδερφή μου την Αννα - Μαρία και ανεβάσαμε την παράσταση''Edith piaf'' το σπουργίτι. Δύο αδερφούλες ενσάρκωναν δύο αδερφούλες σε σκηνοθεσία Γ.Κιουρτσιδη. Ήταν μια καταπληκτική δουλειά που παιζόταν μέχρι και πέρυσι και κάτι μου λέει ότι δεν θα μπει ποτέ στο συρτάρι!

Υπάρχει κάποιος ηθοποιός ή σκηνοθέτης που ήταν πρότυπο για σένα;


Ναι φυσικά. Είναι ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Γιώργος Κιουρτσίδης που κοντά του έμαθα να ''στήνω παραστάσεις''. Τον παρακολουθώ από τη στιγμή που αποφοίτησα μέχρι και σήμερα. Είναι πολύ άξιος και ικανός άνθρωπος!

Ποια είναι τα στοιχεία που χρειάζεται να έχει κάποιος για να ασχοληθεί με το θέατρο;


Ήθος, σεβασμός, πειθαρχεία και φυσικά ταλέντο!

Πες μας κάποια πράγματα για την παράσταση που ανεβάζετε

Το φιντανάκι του Παντελή Χορν. Είναι μια ηθογραφία που διαδραματίζεται σε μια φτωχογειτονιά. Το θέμα του έχει να κάνει με την ηθική εξαθλίωση του ατόμου και την ανάγκη του να επιβιώσει, καταπατώντας αξίες και νόμους!


Κάποιο όνειρό σου που θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας;

Να ξαναβρούμε την ανθρωπιά μας.....σαν όνειρο μου φαίνεται....!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΣΧΕΔΙΑΣΤΡΙΑ ΑΛΚΜΗΝΗ

 Πόσα χρόνια ασχολείσαι με την δημιουργία γυναικείων ρούχων και νυφικών;

Κλείνω 17 χρόνια φέτος από τότε που ξεκίνησα το atelier alkmini, 17 χρόνια γεμάτα με προκλήσεις, δημιουργικότητα και πολλές όμορφες στιγμές.

Τυχαία ή συνειδητή επιλογή ο χώρος της γυναικείας μόδας;

Απόλυτα συνειδητή επιλογή και παιδικό πάθος. Για εμένα ήταν ξεκάθαρο πως αυτό που μου ταιριάζει και με ενδιαφέρει είναι να δημιουργώ ρούχα για γυναίκες που ήθελαν να εξωτερικεύσουν το πόσο ξεχωριστές και μοναδικές είναι.

Τί υφάσματα προτιμάς, ποιές είναι οι γραμμές σου και το ύφος σου στην δουλειά σου;

Βασικό μου κριτήριο πάντα είναι η ποιότητα των υφασμάτων και των υλικών που θα χρησιμοποιήσω για ένα ρούχο, έχω βέβαια μια αδυναμία στα περίτεχνα κεντητά και στα εντυπωσιακά σχέδια αλλά σε γενικές γραμμές προσπαθώ να βρω το ύφασμα που θα ταιριάξει με τον χαρακτήρα και το ύφος της γυναίκας που θα φορέσει το ρούχο μου. Προτιμώ τις πιο θηλυκές γραμμές που αναδεικνύουν τα προτερήματα και τον αέρα της γυναίκας.  Ψάχνω το ύφος που θα την κάνει να νιώσει -φορώντας το ρούχο μου- πως είναι μια ιδιαίτερη στιγμή για αυτήν και για τους ανθρώπους γύρω της. Όλοι μας χρειαζόμαστε αφορμές και ερεθίσματα για να νιώσουμε καλύτερα και να αντιμετωπίσουμε την καθημερινότητά μας με αισιοδοξία και θετική διάθεση. Θέλω λοιπόν τα ρούχα μου να είναι μια τέτοια αφορμή για την γυναίκα που τα φοράει.

Ποιά στοιχεία στο στυλ μιας γυναίκας θεωρείς σημαντικά;

 Η αυτοπεποίθηση και η μοναδικότητα είναι δύο πολύ σημαντικά στοιχεία τα οποία και μπορούν να διαμορφώσουν ολόκληρη την εικόνα και το ύφος μιας γυναίκας.

Ακόμα και σε αυτή την εποχή με τις οικονομικές δυσκολίες πιστεύεις πως υπάρχει χώρος για το made to measure ρούχο;

Ακριβώς αυτή η εποχή είναι η πλέον κατάλληλη για να επιλέξουμε το made to measure ρούχο γιατί μας δίνει τη δυνατότητα να επιλέξουμε την ποιότητα και τη διαχρονικότητα του υφάσματος αλλά και του σχεδίου που θα δημιουργήσουμε. Έτσι αποκτάμε ένα ρούχο που θα φορέσουμε και θα χαρούμε για πολύ περισσότερο καιρό από το οποιοδήποτε “έτοιμο” ρούχο που θα βρούμε και θα ακολουθεί τις επιταγές της συγκεκριμένης σεζόν χάνοντας σε διαχρονικότητα και μοναδικότητα.

 Πρόσφατα δημιουργήσατε έναν νέο χώρο για το alkmini atelier στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ποιά τα σχέδιά σου από εδώ και πέρα;

Μόλις πριν από έναν μήνα άνοιξε το νέο μας atelier στην Χρυσοστόμου Σμύρνης 6 και φιλοξενεί όλη τη νέα καλοκαιρινή κολεξιόν alkmini, μια ευρεία γκάμα υφασμάτων εξαιρετικής ποιότητας καθώς και μια μεγάλη συλλογή από μοναδικά Νυφικά alkmini.

Θέλουμε να πιστεύουμε πως αυτός ο χώρος θα βοηθήσει τις γυναίκες να βρούν ευκολότερα αυτό που τους ταιριάζει και τις εκφράζει δημιουργώντας μαζί τους το δικό τους μοναδικό ρούχο.

Γενικά προσπαθώ να εξελίσσω τη δουλειά μου συνεχώς και να βελτιώνω τις υπηρεσίες που προσφέρουμε στο atelier alkmini. Έχοντας πάντα στο μυαλό μας και την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε φροντίζουμε πάντοτε οι δράσεις και οι προσπάθειες του ατελιέ να συνδυάζονται με κοινωνική προσφορά. Προσπαθούμε λοιπόν να δημιουργούμε εκδηλώσεις και δράσεις που βοηθούν ιδρύματα και ομάδες που στηρίζουν συνανθρώπους μας που το έχουν ανάγκη.

Θέλουμε να πιστεύουμε πως η μόδα μπορεί να προσφέρει με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους στην εποχή μας.

alkmini atelier

Τριγωνάκη Αλκμήνη

Μοναδικά γυναικεία ρούχα και νυφικά!

Θεσσαλονίκη: Χρυσοστόμου Σμύρνης 6, Τηλ. 2314 017964

Έδεσσα: Πλ. Τημενιδών 1, Τηλ. 2381 0 23397

www.alkminifashion.com

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΛΥΠΤΗ ΒΑΣΙΛΗ ΑΔΑΜΟ

Βασίλη μίλησέ μας για σένα. Πες μας κάποια πράγματα για να σε γνωρίσει ο κόσμος καλύτερα.

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1988 και από τότε όλα έγιναν γρήγορα… Το 2006 που αποφοίτησα από το 2^ο Ενιαίο Λύκειο Θεσσαλονίκης, πέρασα στο νεοσύστατο τότε Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας στη Φλώρινα, απ’ όπου αποφοίτησα το 2011.

Στη Σχολή επέλεξα σαν κατεύθυνση τη γλυπτική και φοίτησα στο εργαστήριο γλυπτικής του καθηγητή Έκτορα Παπαδάκη, με επιστημονικό συνεργάτη του εργαστηρίου τον Άρη Κατσιλάκη. Ωστόσο εκτός από την «καθαρά» γλυπτική τέχνη μου αρέσει να ασχολούμαι και να πειραματίζομαι και με άλλες μορφές τέχνης.

Όσο ακόμη ήμουν φοιτητής, αλλά και μετέπειτα σαν απόφοιτος, συμμετείχα σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις, μεταξύ των οποίων η έκθεση φωτογραφίας Σχολών Καλών Τεχνών Ελληνικών και Ξένων Πανεπιστημίων (Μάιος 2009), η 6η Biennale Φοιτητών των Ανωτάτων Σχολών Καλλών Τεχνών Ελλάδας (Ιούνιος 2011), το «Το Καλοκαίρι των Νέων Καλλιτεχνών» στην γκαλερί Καπλανών 5 στην Αθήνα (Ιούλιος 2011). Τον Δεκέμβρη του 2012 συμμετείχα προσφέροντας ένα έργο μου, στο art bazaar που έγινε στη αίθουσα τέχνης Metamorfosis στη Θεσσαλονίκη για φιλανθρωπικό σκοπό (τα έσοδα διατέθηκαν στο Ορφανοτροφείο θηλέων «Μέλισσα»). Τον τελευταίο χρόνο επιμελήθηκα τα σκηνικά της κωμωδίας των Μιχάλη Δαρνάκη και Μαρίας Λαφτσίδου «ΕΙΛΥΘΕΙΑ» που ανέβηκε στο θέατρο Αυλαία τον Μάρτιο του 2013.

Ποιο είναι το υλικό που σου αρέσει περισσότερο να δουλεύεις;

Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στη σχολή, πειραματίστηκα με ότι υλικό βρέθηκε στα χέρια μου (ή που φρόντισα να βρεθεί) και κάποιες φορές χωρίς να επιδιώκω κάποιο συγκεκριμένο εικαστικό αποτέλεσμα. Αφηνόμουν κάθε φορά να με οδηγήσει το υλικό έτσι ώστε να μου φανερώσει τις ιδιομορφίες του. Σ αυτή την αναζήτηση βρήκα ένα υλικό που μπορεί να μορφοποιείται και να μεταπλάθεται με πολλούς τρόπους, το μέταλλο. Είναι σκληρό αλλά ταυτόχρονα ευλύγιστο, είναι βαρύ αλλά με τους κατάλληλους χειρισμούς μπορεί να μοιάζει ανάλαφρο. Είναι ένα υλικό που σου δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσεις μορφές συμπαγείς αλλά και γραμμικές, διάτρητες ή ελεύθερες που να απλώνονται στο χώρο.

Υπάρχουν βέβαια πολλά ακόμη υλικά με τα οποία δεν πρόλαβα να ασχοληθώ και έχω σκοπό να το κάνω στο μέλλον γιατί η αναζήτηση στην τέχνη δεν τελειώνει ποτέ…

Προτιμάς τις μικρές ή μεγάλες δημιουργίες; Ονειρεύεσαι λόγου χάρη κάποτε να φτιάξεις ένα γλυπτό μεγάλων διαστάσεων;

Η αλληλεπίδραση ανάμεσα στον χώρο και τις δημιουργίες σε τρεις διαστάσεις, η πλαστικότητα, το μυστήριο, η δυναμικότητα κι η επιβλητικότητα είναι αυτά που μ’ ενδιαφέρουν. Αν είναι μεγάλη ή μικρή δημιουργία δεν με απασχολεί ιδιαίτερα σε πρώτο βαθμό. Όλα είναι θέμα έμπνευσης. Είναι μερικά πράγματα που δεν γίνεται να αποδοθούν σε μικρές μορφές και είναι άλλα που θα ήταν άχαρα αν γίνονταν μεγάλα. Η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα από τα μέχρι τώρα έργα μου θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν μεγάλα. Το να φτιάξω ένα γλυπτό πολύ μεγάλων διαστάσεων θα έλεγα ότι είναι ένα όνειρο αλλά και στόχος μαζί! Ελπίζω κάποια στιγμή στο μέλλον, όσο θα δουλεύω και θα εξελίσσομαι να μου δοθεί αυτή η ευκαιρία.

                                           Ένας γλύπτης πού βρίσκει τα υλικά του;

Σε όποιο μήκος και πλάτος του πλανήτη τα εντοπίσει…το διάστημα μπορεί να μείνει ήσυχο για λίγο ακόμα…εκτός αν μου διαφεύγει κάτι!

Αλήθεια όμως … Η φύση είναι η μεγαλύτερη πηγή υλικών. Υπάρχουν βέβαια στο εμπόριο πολλά «καθαρά» βιομηχανοποιημένα υλικά όπως π.χ. το Plexiglas, το πλαστικό κ.λ.π. Είναι θέμα επιλογής του καλλιτέχνη.

Προσωπικά επέλεξα να αντλώ τα υλικά των έργων μου από «βιομηχανικό τόπο». Στα γλυπτά μου μπορεί κανείς να εντοπίσει κομμάτια από παλιοσίδερα που διάλεγα από «μάντρες» στη Φλώρινα. Επέλεξα να χρησιμοποιήσω σκουριασμένα, φθαρμένα από το χρόνο βιομηχανικά υλικά που η φθορά τους να παραμένει φανερή και να συμμετέχει στη σύνθεση. Αυτό προς το παρόν. Δεν μπορώ να προδιαγράψω με το τι άλλο θα ασχοληθώ στο μέλλον. Μπορεί κάποιο άλλο είδος υλικού να με συνεπάρει και να εξάψει τη φαντασία μου στο μέλλον. Θα το δούμε…

Αγαπημένο σου έργο; Μίλησέ μας για το πώς το εμπνεύστηκες;

Σίγουρα έχω δεθεί με κάποια από τα έργα μου, αλλά γενικά συνηθίζω να τα παρατηρώ και να κάνω αυτοκριτική. Σε όλα βρίσκω κάτι υπέροχο αλλά και κάτι που θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά! Ανήσυχη σκέψη!

Μου φαίνεται βέβαια λίγο νωρίς να μιλήσω για αγαπημένο έργο. Όταν ο όγκος της δουλειάς μου αυξηθεί τότε ίσως ξεχωρίσω κάποιο. Αυτό που κυρίως μ’ ενδιαφέρει είναι να μπορεί να τα βλέπει ο κόσμος, να τα απολαμβάνει, να ταξιδεύει ή και να αδιαφορεί για «ένα μάτσο σίδερα» που έχει μπροστά του! Νιώθω την «διέγερση» και την «ικανοποίηση» για κάθε έργο μου την στιγμή που είμαι στο εργαστήριο από το πρώτο σχέδιο μέχρι την τελευταία ΚΟΛΛΗΣΗ! Μετά μπορεί να το υιοθετήσει κάποιος. 

                                         Καλλιτέχνης που αποτελεί πρότυπο για σένα;

Μπορώ να πω ότι θαυμάζω αρκετούς αλλά το πιο σημαντικό για μένα είναι να συλλέγω γνώσεις από όλους. Έχω μέσα στο μυαλό μου πάρα πολλούς καλλιτέχνες έλληνες και ξένους με παγκόσμια φήμη ή καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας νέους ή παλιούς. Κυρίως γλύπτες και καλλιτέχνες που ασχολούνται με κατασκευές, αλλά είμαι ανοιχτός σε κάθε μορφή τέχνης. Το μυαλό μου είναι μια παλέτα που αναμειγνύει όλα τα χρώματα.

Κάποια έργα μου θα με προδώσουν όμως. Μου έχουν πει ότι αναγνωρίζουν στα έργα μου επιρροές από ονόματα όπως Antoine Pevsner, Naum Gabo, Richard Stankiewicz, αντί-ανάγλυφα του Vladimir Tatlin… αλλά θαυμάζω όλους όσους ικανοποιούν την εικόνα που έχω σχηματίσει στο μυαλό μου για το τι είναι γλυπτική τέχνη. Μπορεί καλλιτέχνες διαφορετικών τεχνικών, τεχνοτροπιών, «κόσμων» να με επηρεάσουν το ίδιο.

                                           Δουλειά σου πού μπορεί να δει κάποιος;

Βρίσκομαι γενικά σε διαδικασία οργάνωσης ενός δικού μου χώρου και επίσης φροντίζω ώστε σύντομα να μπορέσει ο κόσμος να δει μέρος της δουλειάς μου μέσω διαδικτύου. Ετοιμάζω ακόμη μια πρώτη παρουσίαση – ατομική έκθεση για να επικοινωνήσω άμεσα με το κοινό, πράγμα που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα.

Όταν δημιουργείς, σου αρέσει να συνοδεύεις αυτή τη διαδικασία με κάτι όπως η μουσική; Ή κάτι άλλο παρόμοιο;

Μου αρέσει η ερώτηση. Θα σου περιγράψω τη σκηνή που ζούσα τα τελευταία δύο χρόνια στη Σχολή σαν φοιτητής γλυπτικής  … αγουροξυπνημένος μπαίνεις στο εργαστήριο 9 το πρωί με 2-3 συμφοιτητές σου και η μυρωδιά από το σίδερο σε ενεργοποιεί!!! Τριγυρνάς στις αίθουσες και βλέπεις τι έκανες χθες όχι μόνο τα δικά σου έργα αλλά και των άλλων. Καφές στο χέρι και στέκεσαι μπροστά στο υπό κατασκευή έργο σου, το παρατηρείς αποστασιοποιημένος από το χθες και σκέφτεσαι… «αυτό μου αρέσει, κι αυτό μου αρέσει…. μμμ …αυτό έφυγε!!!». Μουσική και ξεκινάμε. Συγκέντρωση, προσήλωση…  και να μας μιλάτε δεν σας ακούμε! Στο στάδιο σχεδίου, αυτοσυγκέντρωσης, προβληματισμού, τα ντεσιμπέλ της μουσικής χαμηλά για ηρεμία. Η ώρα του τροχού, της κόλλησης της ΦΑΣΑΡΙΑΣ εκτινάσσει τα ντεσιμπέλ!!! (άσχετα που με τόση φασαρία δεν ακούς και τίποτα…..!).

Νομίζω ότι αυτή η σκηνή που μόλις περιέγραψα θα με ακολουθεί πάντα  ………

Γενικά δείχνεις ήρεμος άνθρωπος. Είσαι έτσι και στην πραγματικότητα ή κρατάς την έκρηξη βαθιά ριζωμένη μέσα σου και σε ένα είδος αναμονής για να την εκτονώνεις στα έργα σου;

Κάποιοι αυτή τη στιγμή θα χαμογελάνε γιατί είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που ανταποκρίνεται πλήρως στην έκφραση «αυτός δεν κάθεται ποτέ στ’ αυγά του!».

Έτσι είναι. Ζω με ένταση τη ζωή μου. Η απραξία με τρελαίνει. Τα ενδιαφέροντα μου είναι πολλά και είμαι ανυπόμονος, με αποτέλεσμα να ασχολούμαι με πολλά πράγματα συγχρόνως.

Σίγουρα την ώρα που βρίσκομαι στο εργαστήριο είναι για μένα εκτόνωση, απελευθέρωση συσσωρευμένης ενέργειας, αλλά αυτό συντελείται εσωτερικά - μέσα μου. Δεν γίνεται σχεδόν ποτέ φανερό σε όποιον τύχει να με παρακολουθήσει να δουλεύω. Η τεράστια υπομονή και η προσοχή που χρειάζεται δουλεύοντας στο εργαστήριο έρχεται σε αντίθεση με την έκρηξη της δημιουργικότητας που με καταλαμβάνει την ίδια στιγμή. Δεν ξέρω πως παντρεύονται αυτά τα δύο… το σχήμα είναι οξύμωρο!

Η Θεσσαλονίκη σαν πόλη πιστεύεις ότι χρειάζεται στους εξωτερικούς της χώρους περισσότερα γλυπτά; Πώς θα διαχειριζόσουν εσύ ένα πλάνο σε περίπτωση που στο ανέθεταν;

Claes Oldenburg θα πω. Μακάρι να έβλεπα παρόμοιες κατασκευές - γλυπτά στους ελεύθερους χώρους της Θεσσαλονίκης. Ένα παιχνίδι που κάνω με το μυαλό μου σε κάθε βόλτα - διαδρομή στην πόλη είναι να τοποθετώ νοητά ένα μεγάλο γλυπτό ή μια κατασκευή σε μια αλάνα, σε ένα πάρκο, σε οποιονδήποτε ελεύθερο κοινόχρηστο χώρο. Θα μπορούσαν οι χώροι αυτοί να μετατραπούν σε μια αέναη περιοδική έκθεση, όπου τα έργα διάφορων καλλιτεχνών, τεχνοτροπιών κλπ. θα εναλλάσσονται βάζοντας την τέχνη στην καθημερινότητα των πολιτών. Φαντάζομαι ότι η κριτική από τους περαστικούς, θετική ή αρνητική, θα πυροδοτούσε την ενασχόληση τους με την τέχνη.

Ναι! Θα ήθελα να βλέπω περισσότερα γλυπτά (και δεν εννοώ προτομές και ανδριάντες) στη Θεσσαλονίκη αλλά και στις άλλες πόλεις της Ελλάδας. Βέβαια για ένα τέτοιο εγχείρημα χρειάζεται οργάνωση και χρήματα, αλλά αν θέλει κάποιος μπορεί να βρει τρόπους για να το πετύχει.

Αν μου δινόταν η ευκαιρία, θα ασχολιόμουν με μεγάλη χαρά για κάτι τέτοιο, για την προβολή της τέχνης που θέλω να υπηρετώ.

Κάποια κρυφή μεγάλη σου φιλοδοξία που θα ήθελες να μας φανερώσεις;

Φιλοδοξίες έχουμε όλοι. Αρκεί να δρουν σαν κινητήριος δύναμη για να φτάσουμε στους στόχους μας και να μην μας μεταλλάσει σε «κυνηγούς μαγισσών». Κι επειδή είμαι στο ξεκίνημα, προτιμώ να βάλω σαν πρώτο στόχο, να με γνωρίσει το κοινό και να ενδιαφερθεί για τη δουλειά μου. Ύστερα όλα έρχονται…

Αυτή την περίοδο ετοιμάζεις κάτι;

Βρίσκομαι στο στάδιο οργάνωσης του εργαστηρίου μου και δεν σου κρύβω ότι ανυπομονώ να μπω στον καινούργιο μου χώρο και να κάνω πράξη τις ιδέες που έχουν συσσωρευτεί στο μυαλό μου.

Όπως προανέφερα, ετοιμάζω μια ατομική έκθεση, για να επικοινωνήσω με τον κόσμο, πράγμα πολύ σημαντικό για μένα, να ακούσω γνώμες, απόψεις, κριτικές από ειδικούς και μη, που θα με βοηθήσουν στην πορεία.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΛΕΣΙΟ

Γιάννη πες μας μερικά πράγματα για τη σχέση σου με τη γραφή

Από τον καιρό που φοιτούσα στο σχολείο λάτρευα την αρχαία ελληνική γλώσσα. Τότε, θυμάμαι, είχαμε στο ημερολόγιό μας έξι διδακτικές ώρες αρχαίων ελληνικών και τέσσερις νέων ελληνικών, δέκα δηλαδή ώρες προσωπικής ευτυχίας. Μέχρι να τελειώσω κουβαλούσα μια αρκετά καλή παιδεία, αν αναλογισθεί κανείς και τις ατέλειωτες ώρες που αφιέρωσα στην ανάγνωση όλων των αξιόλογων Ελλήνων και ξένων λογοτεχνών. Είχα επομένως ένα αρκετά πλούσιο λεξιλόγιο και ένα υπόβαθρο πάνω στο οποίο μπορούσα να βασιστώ για να χειριστώ τη γλώσσα με τη λογοτεχνική της υφή. Αυτό φάνηκε και στις διάφορες εκθέσεις που κάναμε στο σχολείο. Όλοι οι καθηγητές μου με ανέβαζαν στην έδρα για να τις διαβάσω στους συμμαθητές μου. Θέλω, ευκαιρίας δοθείσης, να ευχαριστήσω τον κάθε έναν ξεχωριστά για τις γνώσεις που μου πρόσφεραν και τη βοήθειά τους. Στέκομαι όμως ιδιαίτερα σε ένα Ελλαδίτη καθηγητή στον οποίο οφείλω αρκετά. Τον κύριο Πετροπουλέα, καλή του ώρα όπου και να 'ναι. Από αυτόν πήρα το στοιχείο του λεπτού χιούμορ, καλύτερα του το 'κλεψα κυριολεκτικά. Όλα αυτά όμως δεν θα ήταν αρκετά για να γράψω το αγαπημένο μου είδος-μυθιστόρημα και διήγημα- αν δεν είχα τα ακούσματα της παιδικής ηλικίας, από την μητέρα και τον πατέρα. Ο διάσημος Χιλιανός συγγραφέας Μαρκές, πολύ σωστά αναφέρεται σ' αυτό τον σπουδαίο παράγοντα που παίζει μεγάλο ρόλο στην αφηγηματική ικανότητα κάποιου.

Πόσα και ποια βιβλία σου έχουν κυκλοφορήσει;

Μέχρι τώρα έχω συγγράψει τρία μυθιστορήματα. Το πρώτο, με την ονομασία ΚΑΠΑ, είχε εκδοθεί το 2004. Ακολούθησε το 2006 Ο ΓΙΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ, που απέσπασε και το πρώτο κρατικό βραβείο λογοτεχνίας που απονέμει το υπουργείο παιδείας και πολιτισμού, για να έρθει το 2009 μια συλλογή διηγημάτων και μιας νουβέλας με το γενικό τίτλο ΤΟ ΑΡΑΞΟΒΟΛΙ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ. Το μυθιστόρημά μου με τίτλο ΤΑΜΑΡΑ εκδόθηκε το 2011 και αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, το καλύτερο απ' όλα, με την έννοια ότι είναι ένα πολυεπίπεδο έργο και προϊόν μιας πιο ώριμης πλέον γραφής.

                           Τι σε εμπνέει περισσότερο για να γράψεις;

Κατ' αρχήν είμαι ένας ενεργός πολίτης με ισχυρές ιδεολογικές και φιλοσοφικές απόψεις. Σαν τέτοιος έχω την εντύπωση ότι και η τέχνη, που είναι μια μορφή κοινωνικής συνείδησης, πρέπει να υπηρετεί τον άνθρωπο και το κοινωνικό σύνολο. Πρέπει να είναι μπροστάρης στους αγώνες του, να προβληματίζει, να ξυπνά συνειδήσεις αλλά προ πάντων να "ενοχλεί". Δεν υπάρχει κατά τη γνώμη μου "τέχνη για την τέχνη". Αυτό είναι ένα  λανθασμένο αλλά και υποκριτικό σύνθημα που τείνει να δικαιολογήσει την αποστασιοποίηση των δημιουργών από τα τρέχοντα προβλήματα της κοινωνίας. Μα ακόμα και τότε λαμβάνει πολιτική θέση και χρωματίζεται. Η λογοτεχνία και γενικά η τέχνη δεν ευνουχίζει, ούτε γράφεται για να διαβάζεται στα σαλόνια για να προσφέρει μιαν αμφιλεγόμενη, στην καλύτερη περίπτωση, αισθητική απόλαυση. Η λογοτεχνία κρατά σπαθί και αγωνίζεται στους δρόμους, διεγείρει και προβληματίζει ακόμα και στην περίπτωση που δεν έχει έτοιμες απαντήσεις για να δώσει στα προβλήματα του ανθρώπου. Από την στιγμή όμως που ενεργοποιεί τη σκέψη έχει επιτελέσει το ρόλο και την αποστολή της.

Πώς ανακαλύπτεις το θέμα για το επόμενο βιβλίο σου;

Δεν είναι δύσκολο να βρεις θέμα στην εποχή μας. Η ζωή είναι τόσο πλούσια σε γεγονότα που σου δίνουν το έρισμα και την έμπνευση από μόνα τους, φτάνει να είσαι καλός και ευαίσθητος δέκτης. Η σχέση φυσικά αυτή είναι αμφίδρομη αν έχεις τις απαραίτητες κεραίες για να εκπέμπεις αυτό που λαμβάνεις και μάλιστα υπό την μορφή του έντεχνου λόγου. Ακόμα και μια ερωτική ιστορία, (ΤΑΜΑΡΑ), μπορεί να αποτελέσει την καλύτερη περίπτωση για να περάσεις μερικά μηνύματα και απόψεις στον αναγνώστη και να πιάσεις μαζί του κουβέντα σε έναν αμοιβαίο προβληματισμό και ανταλλαγή απόψεων. Τις απαντήσεις του φυσικά δεν τις έχεις άμεσα αλλά εκείνος θα βρει τον τρόπο να σου τις "ταχυδρομήσει". Και τότε βλέπεις αν το έργο σου έχει επιτύχει.

Διαβάζεις στον ελεύθερο χρόνο σου; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη κατηγορία βιβλίων που σε ελκύει περισσότερο;

Ναι, διαβάζω πάρα πολύ, όχι μόνο λογοτεχνία, (ποίηση και πεζογραφήματα), αλλά και βιβλία ιστορικά, φιλοσοφικά που είναι τα αγαπημένα μου. Δεν διαβάζω έργα αν δεν διαθέτουν τα χαρακτηριστικά που έχω αναφέρει πιο πάνω διότι νομίζω πως ο χρόνος είναι πολύτιμος και έχω να διαβάσω τόσα πολλά και αξιόλογα βιβλία που δεν προλαβαίνω ακόμα κι αν ζήσω δυο ζωές. Αγαπώ την καλή ελληνική λογοτεχνία, ειδικά τους κλασικούς μας, και θεωρώ τον Καζαντζάκη σαν τον μεγαλύτερο Έλληνα λογοτέχνη. Τρέφω επίσης μια ιδιαίτερη συμπάθεια στον Ντοστογιέφσκι τα έργα του οποίου έχω διαβάσει στη δική του γλώσσα αφού είμαι πολύ καλός γνώστης της ρωσικής.

Ποιο είναι το μεγάλο σου όνειρο, σχετικό με τη γραφή;

Δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο όνειρο ή φιλοδοξία. Προθέσεις έχω και θέληση για να προσφέρω κι εγώ κάτι σ' αυτό το κοινωνικό γίγνεσθαι που συντελείται γύρω μας. Όπως βλέπετε δεν γράφω για να γράφω προσπαθώντας να ικανοποιήσω κάποια διαστροφική συνήθεια και να κυκλοφορώ με ένα τσαντάκι στον δρόμο με στόμφα μεγάλου συγγραφέα. Δεν γράφω προπάντων για προσωπική προβολή και αποφεύγω να κυκλοφορώ στους λογοτεχνικούς κύκλους και στα φώτα της δημοσιότητας. Γράφω μόνο τότε και όταν θεωρώ πως έχω κάτι καινούριο να πω, που αξίζει τον κόπο να διαβαστεί, να ειπωθεί με τον καλύτερο τρόπο και πάντα με τις γνωστές μου προθέσεις όπως έχω ήδη αναφέρει. Όταν ο συγγραφέας δεν έχει να πει κάτι αξιόλογο, κάτι καινούριο, καλύτερα να μη μιλάει. Η φλυαρία δεν είναι λογοτεχνία και το χαρτί δεν είναι για ανακύκλωση.

Ο θυμός των Κυπρίων συγγραφέων για την κατάσταση στην οποία βρεθήκατε από τη μια μέρα στην άλλη σαν λαός πιστεύεις ότι θα φανεί και στα γραπτά τους;

Μα φυσικά. Αυτό που σήμερα συντελείται ταρακουνά ολόκληρο το εποικοδόμημα της πολιτείας. Δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητους τους ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων που είναι και οι πιο ευαίσθητοι δέκτες της κοινωνίας. Νομίζω ότι αυτό θα απασχολήσει και όλες τις μορφές της τέχνης. Φυσικά θα αφήσει, όπως πάντα, ασυγκίνητους τους συγγραφείς εκείνους που εγώ ονομάζω "πειρατές" και τυχοδιώκτες. Αυτοί θα συνεχίσουν το βιολί τους ακόμα κι αν γύρω τους χαλάει ο κόσμος. Σε μια εποχή που η αξία της ζωής έχει κατέβει κάτω απ' την τιμή ενός σκύλου, ποιόν θα αφήσει ασυγκίνητο;

Υπάρχει κάποιο μέρος, το οποίο όταν πηγαίνεις μπορείς να γράψεις πιο ελεύθερα;

Προτιμώ πάντα το σπίτι μου. Ίσως γιατί κουράστηκα να το αποκτήσω και να το διαρρυθμίσω σύμφωνα με το προσωπικό μου γούστο και ανάγκες. Στην είσοδο υπάρχουν δύο ελληνικές κολόνες Ιωνικού ρυθμού. Ίσως αυτές να με εμπνέουν αφού είναι συνδεδεμένες άμεσα με τη γλώσσα μου, ένα εργαλείο που δίνει σ' εμάς τους Έλληνες μια υπεροχή έναντι των άλλων λαών και μας βγάζει ένα βήμα μπροστά στην αφετηρία της λογοτεχνικής κούρσας.

Θα ήθελες να μοιραστείς με τους αναγνώστες μας, κάποια από τα «τρικ» που χρησιμοποιείς γράφοντας, που μπορεί να τους βοηθήσουν στο να απελευθερώσουν την φαντασία τους;

Αγαπητέ μου Έκτορα, δεν έχω κανένα μυστικό κόλπο (τρικ). Η μοναδική συνταγή που κρατώ είναι το πάθος που κάνει κάθε καλό συγγραφέα να βγάζει όλο το μαλακό υλικό που διαθέτει στη ψυχή του. Είμαι λίγο τελειομανής. Δεν βιάζομαι να βγω μ' ένα βιβλίο που δεν έχει στη μορφή του αισθητική. Επιλέγω προσεκτικά την κάθε μου λέξη. Η κάθε λέξη πρέπει να έχει το δικό της όμορφο ήχο. Ακολουθώ πάντα μια συμβουλή ενός αγαπημένου μου συγγραφέα. "Γράψε ένα βιβλίο και ρίξε το στο συρτάρι. Όταν περάσουν δυο χρόνια ξαναδιάβασέ το και κόψε, κόψε, κόψε". Ζω κάθε λεπτό του έργου μου. Συμπάσχω, χαίρομαι, γελώ, πονώ, βασανίζομαι και υποφέρω μαζί με κάθε ήρωά του έργου μου. Να σας αναφέρω χαρακτηριστικά ότι υπήρξε περίπτωση, όταν έγραφα μια πολύ συγκινητική σκηνή στον ΓΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ, που ζούσα τόσο έντονα το δράμα με αποτέλεσμα να χλωμιάσω, να ζαλιστώ, σε σημείο που πανικόβαλα τη γυναίκα μου. Έκανα διάλειμμα, πήρα ένα καφέ και συνέχισα. Δεν είμαι σίγουρος, αλλά αν αυτό είναι μυστικό, τότε είναι το μυστικό μου.

Αγαπημένοι σου συγγραφείς;

Καζαντζάκης, Καρκαβίτσας, Παπαδιαμάντης, Κονδυλάκης, Ταχτσής, Αλκυώνη Παπαδάκη, Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Μάρκες, Κοέλιο και πολλοί άλλοι φυσικά.

Με ποιον τρόπο πιστεύεις ότι μπορούμε να προάγουμε τη γραφή στον κόσμο για να πάψει να την αντιμετωπίζει με φόβο;

Είναι πολύ επικίνδυνο και άδικο να επιβάλεις σε οποιονδήποτε αποφασίσει να συγγράψει να μην το κάνει. Δυστυχώς υπάρχουν όλοι αυτοί που με τον αρνητικό τους ρόλο και συμπεριφορά αποτελούν την τροχοπέδη στη διάθεση του βιβλίου και στην αναβάθμιση της γραφής. Υπάρχει και η άλλη κατηγορία συγγραφέων που εκδίδουν βιβλία κάθε έξη μήνες για να επαναλάβουν τον εαυτό τους και να κρατηθούν στην επικαιρότητα. Αυτό είναι καταστροφικό γιατί δυστυχώς έχουν διαμορφώσει ένα αναγνωστικό κοινό, έχουν εθίσει καλύτερα, με μια υποκουλτούρα που προσφέρεται στον ωχαδερφισμό και στην απάθεια για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Οι εκδότες φέρουν μεγάλη ευθύνη. Πρέπει να είναι και στη μια και στην άλλη περίπτωση προσεκτικοί, πρέπει να συμβάλουν στη δημιουργία ενός αναγνωστικού κοινού με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Επειδή όμως αυτό είναι αδύνατον, εφ' όσον αποβλέπουν στο κέρδος, ας έρθει το κράτος να συμβάλει με ένα κρατικό εκδοτικό οίκο όπου τα λογοτεχνικά βιβλία να περνούν από κόσκινο με τη συμβολή καθηγητών και ειδικών της λογοτεχνίας. Αυτό θα ήταν ένα βήμα για την αναβάθμιση της ελληνικής λογοτεχνίας. Θα ήταν παράληψή μου αν δεν έλεγα ότι ο εκδοτικός οίκος "Αναζητήσεις" εργάζεται ακριβώς πάνω σε αυτή την αρχή και γνωρίζω ότι σε αρκετές περιπτώσεις αρνήθηκε να εκδώσει βιβλία χωρίς να υπολογίζει το κέρδος. Είναι ένας εκδοτικός οίκος που έταξε σκοπό της ύπαρξής του να υπηρετήσει τη λογοτεχνία με προσωπικό κόστος. Θέλω με την ευκαιρία που μου δίνετε, αγαπητέ Έκτορα, να συγχαρώ την ιδιοκτήτρια και αξιόλογη συγγραφέα Μαρία Στυλιανού.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΗ ΝΤΟΤΣΙΟ - ΜΟΥΣΙΚΟ

Γενικά με έχεις μπερδέψει. Απ’ τη μια κλασικό ρεπερτόριο απ’ την άλλη ροκ 'ν 'ρολλ. Λογικό είναι να έχεις μια συγκεκριμένη παιδεία όμως το αξιοθαύμαστο με σένα είναι ότι αποδίδεις εξίσου καλά σε όλα τα είδη. Σε ποια ηλικία συνειδητοποίησες την αγάπη σου για τη μουσική;

Μεγάλωσα σε μία οικογένεια που λάτρευε τη μουσική. Ο πατέρας μου έπαιζε κιθάρα, η γιαγιά μου μαντολίνο, οι παππούδες μου ήταν ψάλτες και οι υπόλοιποι συμμετείχαν σε χορωδίες. Έτσι λοιπόν κι εγώ στα 6 μου είχα ήδη γραφτεί σε Ωδείο για σπουδές κλασικής κιθάρας.

Πότε κατάλαβες ότι θα επιλέξεις το μπάσο; Θυμάσαι πώς έγινε αυτό;

Στα 15 μου και για τις ανάγκες μιας εκδήλωσης του Ωδείου, κάποιος έπρεπε να παίξει ηλεκτρικό μπάσο αφού όλοι παίζαμε κιθάρα. Έτσι ρίξαμε κλήρο και έπεσε σε μένα. Από τότε άλλαξαν όλα.

Οι σπουδές σου;

 Έχω σπουδάσει κλασική κιθάρα, ηλεκτρικό μπάσο, πιάνο, κλασικό κοντραμπάσο στο Κ.Ω.Θ, ηχοληψία στα ΙΕΚ Πυθαγόρας και  μουσική παραγωγή και στούντιο στο A.C.M Guildford U.K.

Η πρώτη σου μπάντα ποια ήταν;

Η  πρώτη μου μπάντα ήταν οι VITA -5, όταν πρωτοξεκινήσαμε στο Λιτόχωρο το 1992.

Οι επαγγελματικές σου εμφανίσεις πότε άρχισαν;

Άρχισαν το 1995 κάνοντας εμφανίσεις με διάφορα σχήματα και από το 2004 έως το 2008 ήμουν μέλος της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης.

                     Στην Αγγλία με ποιο γκρουπ εμφανιζόσουν; Σε ποια μέρη έπαιξες;

Στην Αγγλία έπαιξα σαν έκτακτος μουσικός κοντραμπάσο στις Basement Orchestra, Kensington Chamber Orchestra και Camden Light Orchestra. Επίσης με μια φίλη μου δημιουργήσαμε τους VINYL BLACK STILETTOS, με τους οποίους ηχογραφήσαμε 2 άλμπουμ με παραγωγούς τους Pete Gleadall, Robert Harder και στο mastering Mike Marshκαι εμφανιστήκαμε στα περισσότερα live stages του Λονδίνου καθώς και σε mini tours σε Γερμανία και Γαλλία.

Επιστρέφοντας πίσω στην Ελλάδα μια που μιλάμε για μουσική πόσο μεγάλο είναι το χάσμα με τις  ευρωπαικές χώρες;

Στο εξωτερικό υπάρχει μια τεράστια μουσική βιομηχανία που στηρίζει την τέχνη. Αυτό ωθεί τον κόσμο όχι απλά να συμμετέχει αλλά παράλληλα του δίνει και τα κίνητρα  να ασχοληθεί επαγγελματικά μ’ αυτήν. Εδώ δυστυχώς ποτέ δεν συνέβη κάτι παρόμοιο και ούτε πρόκειται να συμβεί από δω και στο εξής.

Ανέκαθεν ζήλευα τους μουσικούς  και τους ζωγράφους για τον απλό λόγο ότι εκτονώνονται διαφορετικά (έτσι πιστεύω εγώ) με τη δημιουργία τους. Εσύ όταν γράφεις μουσική, τι ακριβώς σου συμβαίνει;

Συνήθως αφήνω να με παρασύρει το συναίσθημα και μετά όλα είναι εύκολα.

Πώς βλέπεις τη  μουσική παιδεία του μέσου Έλληνα;

Κάτω του μέτριου.

Στη χώρα μας ένας μουσικός που δεν ασχολείται με την εμπορική σκηνή πιστεύεις ότι μπορεί να επιβιώσει;

Νομίζω ότι κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δύσκολο να συμβεί γιατί θα πρέπει να φροντίσει να εξασφαλίσει τα προς το ζην με κάποιον άλλον τρόπο.

Αγαπημένος σου καλλιτέχνης

MORRISSEY.

Αγαπημένο είδος μουσικής;

Οποιαδήποτε μελωδία καταφέρνει να μου «αρπάζει» την καρδιά και "ταξιδεύει" τον νου μου.

Αυτή την περίοδο εμφανίζεσαι κάπου;

Ετοιμαζόμαστε με τους Dusties για κάποια live μαζί με την κυκλοφορία του πρώτου μας c.d.  «Γράφω» επίσης τη μουσική για μια ταινία του Τμήματος Κιν/γραφου Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ.  και παράλληλα άρχισα να δημιουργώ και μουσική για ιστοσελίδες κατά παραγγελία. Τα σχέδιά μου για νέο προσωπικό δίσκο είναι στο προσεχές μέλλον!

Ας πούμε ότι μπορούσες να επιλέξεις κάποιους μουσικούς (ακόμα και απόντες από τη ζωή) για να σχηματίσεις τη μπάντα των ονείρων σου. Ποιοι θα ήταν και τι θα παίζατε;

Μια συνεργασία με τον Μάνο Χατζιδάκι θα ήτανε μαγευτική. Παίζοντας μπαλάντες μαζί του θα πραγματοποιούσα όνειρα όλης μου της ζωής.

Κάθε μουσικός ονειρεύεται να εμφανιστεί μια μέρα σε κάποιο συγκεκριμένο χώρο. Η δική σου επιθυμία;

Το Ηρώδειο είναι ένας επιβλητικότατος χώρος με εξαιρετική ακουστική. Ας ευχηθούμε η παρουσίαση του δίσκου μου να γίνει εκεί.

Και μια τελευταία ερώτηση που ξεπηδά μέσα από τη δική μου περιέργεια. Μπάσο ή κοντραμπάσο;

Οποιοδήποτε από τα δύο λειτουργεί ως μέσον για την κορύφωση της μελωδίας

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΜΑΡΙΑ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ

Η Μαρία Στυλιανού είναι συγγραφέας και ιδιοκτήτρια του εκδοτικού οίκου ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ. Γνωριστήκαμε το 2010 λίγο μετά την κυκλοφορία του πρώτου μου βιβλίου κι αυτό που με εντυπωσίασε ήταν ο κρυστάλλινος χαρακτήρας της που φανερώνει πάνω απ’ όλα έναν ΚΑΛΟ άνθρωπο. Αγαπάει τη δουλειά της πάρα πολύ, αγαπάει όμως ακόμα περισσότερο την οικογένειά της χωρίς να χάνεται στα μονοπάτια της επαγγελματικής σταδιοδρομίας. 

Μαρία αν δεν σε πειράζει, ας ξεκινήσουμε λίγο διαφορετικά. Πώς είναι τα πράγματα αυτή τη στιγμή στην Κύπρο;

Τα πράγματα στην Κύπρο είναι χειρότερα από κάθε άλλη φορά, κι αυτό εξαιτίας των λανθασμένων  χειρισμών ορισμένων πολιτικών μας.  Ο κόσμος ζει διαρκώς στην ανασφάλεια στον πανικό,  κάνοντας παρέα με τον φόβο της καταστροφής.  Ήδη πάρθηκαν πολύ σκληρά και άδικα μέτρα κατ' εμέ, παγώνοντας ουσιαστικά το παζάρι με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να δουλέψουμε.  Δεν μπορούμε να κινηθούμε με τα 300 ευρώ που μας επιτρέπουν να κάνουμε ανάληψη από την τράπεζα. Αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό για μια μικρομεσαία επιχείρηση είναι απόλυτα καταστροφικό, αφού αποκλείει πληρωμές ή εισπράξεις.  Κανείς από τους οφειλέτες δεν πρόκειται να πληρώσει και βεβαίως κανένας επιχειρηματίας δεν μπορεί να κάνει τις δουλειές του με άνεση.  Εκείνο που βλέπουμε διαρκώς είναι τους διάφορους πολιτικούς να βγαίνουν στα δελτία ειδήσεων προσπαθώντας να παραπλανήσουν τον κόσμο, ρίχνοντας τις ευθύνες ο ένας στον άλλον στη στιγμή που έπρεπε να κάτσουν να σκεφτούν τρόπους για να λύσουν τα προβλήματα που οι ίδιοι δημιούργησαν και που τώρα καλούνται να πληρώσουν όλοι οι αθώοι πολίτες.  Πρώτη φορά στα χρονικά αναγκαζόμαστε να βιώνουμε αυτή την αθλιότητα που δυστυχώς έφερε και  θα φέρει πολλές ακόμα καταστροφικές συνέπειες στο νησί μας. Όλων  τα σπίτια έχει χτυπήσει την πόρτα η ανεργία, βλέπουμε παιδιά να λιποθυμούν από την πείνα στα σχολεία, επιχειρήσεις να κλείνουν η μια μετά την άλλη, τους δρόμους άδειους από ζωή, τους συνταξιούχους να έχουν τρομάξει επειδή τους κόβουν τις συντάξεις και άλλα πολλά.  Δυστυχώς στην προσπάθεια της κυβέρνησης να σώσει μια τράπεζα, κατέστρεψε ένα ολόκληρο κράτος.  Δεν θα κάτσω να αναλύσω ποιος έφταιξε περισσότερο απ' όλους. Λάθη έγιναν και από την προηγούμενη κυβέρνηση αλλά και από την τωρινή.  Σημασία έχει να κοιτάξουν να σώσουν ότι σώζεται και να αφήσουν το παραμύθιασμα στην άκρη.  Είναι πολύ εύκολο να βγαίνουν στα ΜΜΕ και να παριστάνουν τους ξερόλες, αποτέλεσμα δεν βλέπουμε. Με το να αλληλοκατηγορούνται είναι σαν να προκαλούν οι ίδιοι τη μοίρα τους κερδίζοντας την έντονη αντιπάθεια και οργή του κόσμου.

Θεωρείς ότι αυτή η κατάσταση θα σας φέρει σε μία μακροχρόνια νέα τάξη πραγμάτων, ανάλογη με αυτή της Ελλάδας;

Αυτό που πιστεύω εγώ είναι ότι στην Κύπρο θα είναι πολύ χειρότερα τα πράγματα.  Είμαστε ένα μικρό νησί, δεν έχουμε τον πληθυσμό της Ελλάδας.  Συνεπώς αυτό σημαίνει περισσότερα προβλήματα και μηδαμινές ευκαιρίες στον επαγγελματικό τομέα. Επίσης, το πρόβλημα μας είναι τραπεζικό που το κάνει ακόμα πιο καταστροφικό.  Δεν νομίζω ότι ο ιδιωτικός τομέας θα αντέξει όλο αυτό το βάρος που του φορτώσανε στις πλάτες του. Ο μηχανισμός πρέπει να επαναλειτουργήσει το συντομότερο πριν μας διαλύσουν εντελώς.

Οι Αναζητήσεις αυτή την στιγμή σε ποιους τομείς δραστηριοποιούνται;

Οι Αναζητήσεις αυτή τη στιγμή δραστηριοποιούνται στο χώρο των βιβλιοεκδόσεων κυρίως στην Κύπρο αλλά και στο εξωτερικό.  Υπάρχει επίσης η θυγατρική εταιρεία: Anazitiseis Catering  που αναλαμβάνει τη διοργάνωση βαπτίσεων, γάμων, γενεθλίων και επαγγελματικών εκδηλώσεων φροντίζοντας και την τελευταία λεπτομέρεια της κάθε εκδήλωσης και τέλος, δραστηριοποιείται με την Anazitiseis Productions που έχει να κάνει με τον χώρο των Media, των τηλεοπτικών, θεατρικών και κινηματογραφικών παραγωγών.

Κάποιος συγγραφέας που θέλει να έλθει σε επαφή μαζί σας, τι χρειάζεται; Εκτός από την αυτοέκδοση υπάρχει και η δυνατότητα να εκδώσετε το βιβλίο του εσείς;

Δεν είναι απαραίτητο να κάνει αυτοέκδοση κάποιος συγγραφέας.  Αναλαμβάνουμε και τη χρηματοδότηση λογοτεχνικών βιβλίων.  Μπορεί να επικοινωνήσει όποιος θέλει με τα γραφεία μας στη Λεμεσό όπου θα φροντίσει να μας φέρει σε ηλεκτρονική μορφή το έργο του, θα περάσει από αξιολόγηση και αν μας αρέσει προχωράμε με την υπογραφή των συμβολαίων μας ξεκινώντας παράλληλα να δουλεύουμε με την απαιτούμενη επιμέλεια, τα  εξώφυλλα κτλ.

Ας έλθουμε σε σένα τώρα. Πόσα βιβλία σου έχουν κυκλοφορήσει και ποια;

Έχουν κυκλοφορήσει τέσσερα βιβλία μου.  Το πρώτο είναι βιωματικό μου, έχει τίτλο: Με λένε Νάσια, το δεύτερο είναι μια ιστορία σύγχρονη η οποία διαδραματίζεται στο διαδίκτυο και έχει τίτλο: 46 Λεπτά στον ωκεανό της αγάπης μας, το τρίτο έχει τίτλο: Όταν οι άγγελοι εκδικούνται και το τέταρτο εκδόθηκε πρόσφατα και έχει τίτλο: Κασσάνδρα. Όλα μου τα βιβλία βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα.

Αγαπημένο από τα βιβλία σου; Δύσκολη ερώτηση γιατί είναι σαν να ρωτάς μια μητέρα ποιο απ’ τα παιδιά της αγαπάει περισσότερο. Κάποιο όμως πιστεύω ότι θα σε έχει «σημαδέψει» λίγο παραπάνω.

Έχεις απόλυτο δίκιο, δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσεις τα πνευματικά σου παιδιά... όμως για προσωπικούς λόγους αγαπώ πολύ το πρώτο μου βιβλίο επειδή καταγράφει μια κατάθεση ψυχής που υπό άλλες συνθήκες, αν δεν επιχειρούσα να το γράψω και να ξεθάψω πράγματα από τη μνήμη μου, ίσως να μην τολμούσα ποτέ να εκφράσω κάποια γεγονότα που έζησα προς τα έξω. Αγαπώ όμως εξίσου και το τελευταίο μου βιβλίο, την Κασσάνδρα μια δουλειά που μου πήρε δύο χρόνια περίπου, μια πολύ όμορφη ιστορία η οποία διαδραματίζεται στην Κύπρο και στην Ισπανία, ένα βιβλίο πλούσιο σε συναίσθημα, όμορφα γραμμένο, μια υπόθεση που περνάει μηνύματα κοινωνικά και ηθικά αρκεί κάποιος να ασχοληθεί περισσότερο με την ουσία για να μπορέσει να τα αποκωδικοποιήσει, κάτι που δεν κάνουν συνήθως οι αναγνώστες γιατί αρκούνται στο επιφανειακό κομμάτι της αφήγησης ενώ παράλληλα προσπαθούν να σκιαγραφήσουν ή να αποσπάσουν προσωπικά κομμάτια του συγγραφέα, θέλοντας έτσι να έχουν μετά κάτι να πουν... όπως για παράδειγμα, ακούω πολλές φορές να με ρωτάνε: « Η ερωτική σχέση είναι δική σου; Η Κασσάνδρα είσαι εσύ;»  Ή στο προηγούμενο μου βιβλίο, έτυχε να με ρωτήσει μια γιατρός για το πώς είναι δυνατόν να  έχω περιγράψει τόσο έντονα μια σκηνή στο μπουρδέλο χωρίς να την έχω ζήσει.  Είχα παγώσει ακούγοντάς την και η πρώτη μου αντίδραση περνώντας σε μια κατάσταση άμυνας ήταν να της απαντήσω το εξής: « Μα αν υπονοείται ότι υπήρξα πόρνη, σας πληροφορώ ότι στα δεκαεννιά μου χρόνια ήμουν ήδη παντρεμένη με παιδί». Παρόλ' αυτά η κυρία επέμενε να μου λέει τα δικά της.  Και από άντρες έχω ερωτηθεί πολλές φορές αν οι ερωτικές σκηνές που γράφω στα βιβλία μου είναι δικά μου.  Στεναχωριέμαι ακούγοντας τα όλα αυτά δεν στο κρύβω, αλλά από την άλλη, σκέφτομαι ότι αν τους έχω πείσει πάει να πει ότι έχω κάνει σωστά τη δουλειά μου.  Το αναγνωστικό κοινό αν πραγματικά αγαπά τη λογοτεχνία θα πρέπει να εμβαθύνει στην κάθε ιστορία που διαβάζει κι όχι να ψάχνει σημεία ταύτισης με τον / την συγγραφέα.  Σίγουρα σε κάθε μας έργο, προσθέτουμε κάποια συναισθήματα ή στοιχεία του χαρακτήρα μας όμως αυτό δεν σημαίνει ότι ντε και καλά είμαστε και οι πρωταγωνιστές στο έργο.

Καταλαβαίνω απόλυτα ότι η οικονομική κρίση σε έχει επηρεάσει και σένα ψυχολογικά. Αυτό έχει σταθεί εμπόδιο στο να έχεις έμπνευση αυτή την περίοδο;

Σαφώς και μ’ έχει επηρεάσει και μάλιστα σε μεγάλο σημείο.  Δύο μέρες μετά την επίσκεψη του προέδρου στις Βρυξέλλες ο σύζυγος μου απολύεται από τη δουλειά επειδή τ’ αφεντικά του δηλώνουν ότι δεν έχουν χρήματα.  Έχω ένα παιδί στα είκοσι που ετοιμάζεται να φύγει για σπουδές πράγμα τις οποίες αναγκαζόμαστε να αναβάλουμε και άλλο ένα παιδί στα δεκαπέντε που αντιλαμβάνεσαι τι έξοδα υπάρχουν, φροντιστήρια, τα καθημερινά του κτλ.  Μια μητέρα με πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας τα οποία καλύπτω εξ ολοκλήρου, στεγαστικό και επαγγελματικό δάνειο.   Με το που ξέσπασε όλη αυτή η τραγωδία, ερχόμουν στο γραφείο αμίλητη, θλιμμένη, χωρίς καμία όρεξη να μιλήσω και να δω κανέναν.  Καθόμουν στον καναπέ του γραφείου μου και έκλαιγα.  Αναρωτιόμουν με ποιο τρόπο πρέπει να συνεχίσω να κάνω αυτή τη δουλειά βλέποντας γύρω μου τόση δυστυχία.  Η δουλειά μου αφορά κυρίως το βιβλίο, το οποίο δεν αποτελεί πλέον προτεραιότητα για κανέναν όταν ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων πεινάει.  Σκεφτόμουν διάφορα, μέχρι και να το κλείσω και να πάω στο σπίτι μου να κάνω πάλι την νοικοκυρά.  Μετά είδα τα πράγματα πιο ψύχραιμα, συνειδητοποίησα ότι έφτιαξα αυτό τον Εκδοτικό Οίκο με μεγάλο κόπο, χύνοντας αρκετό ιδρώτα αυτά τα πέντε χρόνια που βρίσκομαι στο χώρο.  Ήταν το πιο τρελό μου όνειρο που κατάφερα να υλοποιήσω ρισκάροντας χίλια δυο πράγματα, κάνοντας πολλές θυσίες, επενδύοντας όλες μου τις οικονομίες.  Τη Δευτέρα μπήκα και πάλι στο γραφείο λέγοντας στον εαυτό μου:  « Αν αγαπάς κυρία Στυλιανού τη δουλειά σου, πάλεψε γι’ αυτήν.  Δεν είναι ώρα για ηττοπάθειες.  Είναι ώρα για αγώνα, που μπορεί να φαίνεται δύσκολος αλλά όχι ακατόρθωτος ».  Ξέρω πως μας περιμένουν πολύ δύσκολες ώρες... θα το πάω μέχρι τέλους... κι ότι βγει...

Τι είναι αυτό που θέλεις να πραγματεύεσαι στα γραπτά σου; Υπάρχει κάποιο είδος συγγραφής που δεν έχεις καταπιαστεί μαζί του αλλά θα το ήθελες;

Μου αρέσουν πολύ οι αληθινές ιστορίες ως επί των πλείστων.  Ξεκίνησα το πέμπτο μου βιβλίο τώρα που όντως  θα είναι κάτι διαφορετικό από τα προηγούμενα.  Είναι αστυνομικό, με αρκετό μυστήριο και εγκλήματα πάθους.  Μετά από αυτό θα περάσω στο δικό μου στοιχείο που είναι το χιουμοριστικό.  Νομίζω ότι είναι αυτό που με εκφράζει περισσότερο σαν άνθρωπο. 

Προσωπικά θα ήθελα σε κάποια φάση να δω τις Αναζητήσεις σε κάποιο περίπτερο της ΔΕΘ στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου για να τις γνωρίσει και ο κόσμος ακόμα περισσότερο. Στην Ελλάδα το δίκτυό σας εξαπλώνεται και πού μπορεί να σας βρει κάποιος;

Λόγω της οικονομικής κρίσης το Υπουργείο Παιδείας είχε περιορίσει τα κονδύλια για τις εκθέσεις και γι’ αυτό δεν μας είδατε.  Θεωρώ πολύ μεγάλο το κόστος αλλά και το ρίσκο ώστε να μπούμε στη διαδικασία να αυτοχρηματοδοτήσουμε κάτι τέτοιο βάση των δεδομένων που υπάρχουν αυτή τη στιγμή.  Σίγουρα είναι κάτι που κι εμείς επιθυμούμε και αν όλα πάνε καλά θα πράξουμε μόλις ανακάμψει η οικονομία μας.

    Στην Ελλάδα υπάρχει ο αποκλειστικός μας αντιπρόσωπος: το Perizitito απ’ όπου μπορεί όποιος θέλει να προμηθευτεί όλα τα βιβλία των εκδόσεων μας.

Οι Έλληνες συγγραφείς δοκιμάζουν να εκδώσουν τα κείμενά τους σε εκδοτικούς της Κύπρου;

Ναι, φυσικά είχαμε ήδη αρκετές συνεργασίες με φίλους Ελλαδίτες και χαίρομαι ιδιαίτερα γι’ αυτό.  Προσφέρουμε ποιότητα και ασφάλεια στους συγγραφείς μας.  Αγκαλιάζουμε πάντα με σεβασμό τους λογοτέχνες μας γνωρίζοντας πόσος κόπος χρειάζεται για να γραφτεί ένα βιβλίο.  Ίσως να βοηθά και το γεγονός ότι είμαι κι εγώ συγγραφέας, άρα μπορώ να μπω στη ψυχοσύνθεση του κάθε μας λογοτέχνη να καταλάβω και να προσφέρω αυτά που θα τον κάνουν να νιώσει σημαντικός και αξιόλογος.  Είχαμε φέτος 95 εκδόσεις, σου μιλώ ειλικρινά, ότι ουδέποτε λειτούργησα σαν εκδότρια... λειτουργώ πάντα σαν συγγραφέας κι αυτό φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, μιλάμε την ίδια γλώσσα, καταλαβαινόμαστε. Δεν φτιάξαμε τις Αναζητήσεις για να αισχροκερδούμε... αλλά για να υλοποιούμε όμορφα όνειρα φτιαγμένα από το λόγο της τέχνης.

Καλή επιτυχία σου εύχομαι Μαρία σε ό,τι κι αν κάνεις!!!!

Σ’ ευχαριστώ πολύ!!!!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΖΩΓΡΑΦΟ ΙΩΑΝΝΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ

Ιωάννα έτυχε να μεγαλώσω σε ένα σπίτι που κάποιος ζωγράφιζε συνέχεια από μικρός (ο αδελφός μου). Εσύ πότε συνειδητοποίησες την κλίση σου αυτή;

Πάρα το ότι είναι κλισέ τελικά ισχύει...κι εγώ απο πολύ μικρή το είχα. Από 3,4 χρονών ήταν ήδη «διακοσμημένο» το σπίτι με τα έργα μου. Το είχα τόσο ανάγκη που ζωγράφιζα παντού. Στους τοίχους, τα έπιπλα. Η μαμά μου ήταν ελαστική με το θέμα συμμάζεμα...ανοιχτό μυαλό! Και σε χαρτί όμως, κάποιες από αυτές τις ζωγραφιές τις έχω ακόμη κρατημένες.

Το έλεγα από τότε ότι θέλω να γίνω ζωγράφος. Πιστεύω ότι τα παιδικά θέλω είναι πολύ δυνατά.

Το αστείο είναι ότι τελικά δεν το επιδίωξα και έγινε από μόνο του. Συνειδητά τουλάχιστον. Τελειώνοντας το Λύκειο όλα ήταν αόριστα, και δεν είχα σαν στόχο ξεκάθαρα την Καλών τεχνών...αλλά τυχαία βρέθηκε στο μηχαγραφικό η σχολή στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, το τμήμα Πλαστικών τεχνών και επιστημών της Τέχνης, δεν ήξερα καν τι ήταν ακριβώς όταν το δήλωσα...ε και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Όταν τυχαία ξαναβρίσκεις τον «έρωτα» της ζωής σου δεν τον αφήνεις να φύγει, σωστά?

Έτσι τέλειωσα τη σχολή, κι αφού πέρασα από διάφορα στάδια, και δουλειές μετά από 3 χρόνια πήγα στο Παρίσι για μεταπτυχιακό.

Από το 2010 που επέστρεψα, τ’αποφάσισα, βρήκα έναν χώρο, για εργαστήριο και γκαλερί, και έκτοτε εργάζομαι εκεί. Το ονόμασα Πάπε μόε, είναι τίτλος από έναν πίνακα του Γκωγκέν, και στην γλώσσα της Ταιτής θα πει Μυστηριώδη νερά.

Θεωρώ απαραίτητο για έναν ζωγράφο να έχει τον χώρο του. Παίζει μεγάλο ρόλο στην παραγωγική διαδικασία. 

Πηγή έμπνευσης για έναν ζωγράφο τι μπορεί να είναι; 

Η έμπνευση είναι άτιμο πράγμα. Καταρχάς, ο κάθε ζωγράφος εμπνέεται από άλλα πράγματα. Στους περισσότερους αυτό που οδηγεί το χέρι είναι το συναίσθημα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι επιλέγουμε ίδια θέματα, ή ότι δουλεύουμε με τον ίδιο τρόπο. Παί ζουν πολλά ρόλο. Εμένα ας πούμε με ωθεί στη δημιουργία ενός πίνακα η ανάγκη να βγάλω τα συναισθήματά μου και να φτιάξω μια εικόνα. Βλέπω κάτι ή νιώθω κάτι και μου βγαίνει εκείνη την ώρα να το ζωγραφίσω. Αυτό δεν συμβαίνει με τα πάντα όμως...και όταν δεν συμβαίνει αλλά έχω να κάνω μια παραγγελία ή κάποιο έργο για δουλειά, εκεί είναι τα δύσκολα. Χωρίς έμπνευση το χέρι δεν πολυακούει. Σε τέτοιες περιπτώσεις μου παίρνει διπλάσιο ή τριπλάσιο χρόνο να κάνω την δουλειά.

Δημιουργική διαδικασία;

Σκέφτομαι. Πολύ.

Δεν ξέρω αν φταίει το ότι είμαι καλλιτέχνης, άνθρωπος, γυναίκα...Μπορεί και τίποτα από όλ' αυτά. Ώρες-ώρες οι σκέψεις γίνονται τόσο πολλές που πνίγομαι, ασφυκτιώ, πελαγώνω, αγχώνομαι.

Φταίει και το γεγονός οτι κάνω πολλούς συνειρμούς. Το ένα φέρνει τ’άλλο που λέμε. Με έχει βοηθήσει αρκετά αυτή η ιδιότητα. Δυστυχώς στην υπερβολή της όπως όλα, γίνεται κουραστική και καταλήγει ξινή...φυσικά το ίδιο συμβαίνει και όταν ζωγραφίζω.

Ξεκινάω τον πίνακα. Έχω ένα θέμα στο μυαλό μου και συνήθως μια εικόνα αρκετά έως πολύ συγκεκριμένη. Μόλις βάλω τον καμβά ή το χαρτί μπροστά μου όμως και πιάσω το πινέλο...αρχίζει...

Η σκέψη, ο συνειρμός, ένα κουβάρι μέσα στο κεφάλι μου.

Γι’αυτό γράφω κιόλας πολύ. Θέλω να τα κάνω όλα κουτάκια, κάθε σκέψη και κουτάκι. Πολλές φορές φαντάζομαι τον εγκέφαλο σαν τεράστια βιβλιοθήκη και όλα τα κουτάκια ή τα βιβλία ή τα τετράδια, όλα είναι στα ράφια τακτοποιημένα. Η κάθε κλωστή του κουβαριού έχει γίνει κουβαράκι, μπήκε στο κουτί της και όλα τακτοποιήθηκαν.

Ο χαρακτήρας σου πώς επηρεάζει τη δουλειά σου;

Βιάζομαι. Ανυπομονησία. Οχι πάντα. Βασικά μπορώ να κάνω γαϊδουρινή υπομονή, για οτιδήποτε πιστεύω ότι αξίζει και χρειάζεται χρόνο για να γίνει. Όταν όμως κάτι μπορεί να γίνει άμεσα, βιάζομαι. Περίεργος συνδυασμός.

Όταν ζωγραφίζω, ξεκινάω αργά. Προσπαθώ να δουλέψω μεθοδικά και «σωστά», αλλά σιγά σιγά αγχώνομαι ότι οι σκέψεις, η ενέργεια θα φύγει από το κεφάλι μου λες κι έχει μια πορτίτσα και θα την ανοίξει και θα το σκάσει.

Τότε αρχίζω να βιάζομαι να τελειώσω το έργο. Λες και δεν θα είναι το ίδιο αν τραβήξω την γραμμή 5 λεπτά αργότερα.

Βαριέμαι. Καμιά φορά, ναι, βαριέμαι να περιμένω. Ενθουσιάζομαι και θέλω να δω το έργο μου ολοκληρωμένο, σαν τα παιδάκια ή τους αρχάριους στην ζωγραφική που θέλουν μέσα σε 5 λεπτά να γίνουν Πικάσσο και να κάνουν αριστουργήματα. Δεν πάει έτσι. Ακόμη και οι πιο ταλαντούχοι, δεν είναι μάγοι. Ένα κτίριο δεν χτίζεται σε 1 μέρα.

Υλικά με τα οποία δουλεύεις;

Δουλεύω πολύ με διάφορα υλικά. Μ’αρέσει να πειραματίζομαι. Μεικτές τεχνικές, τα πάντα πάνω στον καμβά. Μ’ αρέσει το χρώμα. Μου τη δίνουν τα ασπρόμαυρα, σε σπάνιες περιπτώσεις τα χρησιμοποιώ. Για τους δικούς μου πίνακες μιλάω, σε άλλους μ’ αρέσουν.

Μ’ ενδιαφέρει ο κόσμος να καταλαβαίνει τα έργα μου, όχι απαραίτητα αυτό που ένιωθα εγώ όταν ζωγράφιζα, αλλά να τους βγάζουν συναίσθημα, να τους ταξιδεύουν, να τους κάνουν να σκεφτούν. Πιο πολύ με νοιάζει αυτό, παρά το να φτιάξω μια ωραία εικόνα. Και το πιο σημαντικό, τους πίνακες που ζωγραφίζω εκτός παραγγελιών τούς κάνω γιατί πολύ απλά πρέπει να το βγάλω από μέσα μου. Είναι ενέργεια που πρέπει να εκτονωθεί.

 Εκθέσεις κάθε πότε οργανώνεις; Στον χώρο σας πόσο εύκολο είναι να "ανέβει" κάποιος; 

Επειδή ζωγραφίζω για βιοπορισμό, προσπαθώ και κάνω εκθέσεις αρκετά συχνά. Τα τελευταία 3 χρόνια με μια συχνότητα 5 με 6 εκθέσεις τον χρόνο. Συμπεριλαμβανομένων και των ομαδικών.

Όλοι οι ζωγράφοι θέλουν να γίνουν διάσημοι. Και να βγάζουν και λεφτά. Εννοείται ότι ζωγραφίζουμε κυρίως επειδή θέλουμε και είναι ανάγκη και όλα αυτά τα ποιητικά, δεν είναι ψέμματα, ισχύουν, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ειδικά όταν δεν ζωγραφίζεις από χόμπι αλλά το κάνεις για δουλειά, για να ζήσεις. Ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος, το μάρκετινγκ και η προώθηση στην εποχή μας παίζουν ίσως και μεγαλύτερο ρόλο από το ταλέντο. Οσο εύκολο φαίνεται λόγω εποχής να ανέβεις, τόσο δύσκολο είναι στην πραγματικότητα. Σήμερα έχουμε πολύ περισσότερα μέσα, για να αναδείξουμε τη δουλειά μας. Αλλά ταυτόχρονα είμαστε και περισσότεροι και το κοινό διαφορετικό.

Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις, κι ακόμη και αν γίνει αυτό, είναι ακόμα πιο δύσκολο να παραμείνεις ψηλά, να μην ξεπεραστείς. Οι εποχές που οι γνωστοί ζωγράφοι ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα έχουν περάσει. Όπως σε όλα έτσι και σε αυτό οδεύουμε προς κάτι καινούριο, νέοι κανόνες και ορισμοί.

Είναι περίεργο και δύσκολο να είσαι ζωγράφος σήμερα. Και ειδικά στην Ελλάδα. Έπαιξε καταλυτικό ρόλο η Γαλλία στο γεγονός ότι αυτή τη στιγμή είμαι επαγγελματίας εικαστικός, ζωγράφος και το κάνω για να ζήσω αυτό. Εκεί είδα να εκτιμάται η δημιουργία και σαν εργασία, σε αντίθεση με εδώ που ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν έχει την παιδεία δυστυχώς, και δεν ευθύνεται αυτό το ίδιο γι’αυτήν την κατάσταση, για να δει την τέχνη σαν κομμάτι της ζωής μας . Κάποιος εδώ στην Ελλάδα, και νέος σε ηλικία κι όλας μου απάντησε όταν του είπα με τι ασχολούμαι, «και τι την χρειαζόμαστε την τέχνη?»....

Φαντάζεσαι έναν κόσμο χωρίς τέχνη?

Έκθεση ζωγραφικής της Ιωάννας Κυριακού στο Mon Cheri, Ηροδότου 10, Κολωνάκι, Αθήνα.

Διάρκεια έκθεσης 13 με 30 Απριλίου 2013.

Εγκαίνια το Σάββατο 13 Απριλίου 2013 στις 18:00 .

Στην έκθεση αυτή, η Ιωάννα Κυριακού, ζωγράφος – εικαστικός από την Θεσσαλονίκη, παρουσιάζει μια συλλογή έργων των τελευταίων 3 χρόνων. Θέμα η ίδια η ζωή, οι στιγμές της, αυτά τα θραύσματα του χρόνου που μας γεμίζουν και ουσιαστικά χτίζουν την κάθε μας μέρα, την ψυχή και τα συναισθήματά μας.

Αναμνήσεις από το παρελθόν και όνειρα για το μέλλον, όλα μαζί ανακατεμένα σε ένα μωσαϊκό μνήμης και σκέψης, όλο αποτέλεσμα εμπειριών και ενέργειας αποτυπωμένα στον καμβά.