Το χάδι της ψυχής σου πάλι σκέφτομαι,
Που φέρνει μες την άνοιξη τον ήλιο,
Λουλούδι μαραμένο στέκει δίπλα μου
Κι ας ρίχνω τις σταγόνες μου στο μίσχο.
Στο βράχο σου θα βρίσκομαι ξημέρωμα,
Ζητώντας να φανεί η Ανατολή μου,
Προβάλλει όμως στη σκέψη μου το βύθισμα,
Σωτήρας πια το χέρι το δικό σου.
Απόγνωση και θλίψη μες τα μάτια μου,
Καλύπτοντας χαρά επιθυμίας,
Μια ξέρα το λιβάδι ... τόσο άχρωμο,
Σαν έφυγε γι’ αλλού το ξωτικό του.....
