SWEET REVENGE

           Τα χείλη μου σιωπήσαν το ξημέρωμα,

            Εσένα δίχως ήχο εκδικούμαι,

            Ο έρωτας λουλούδι που μαράθηκε,

            Στην άγονη τη γη που σε ορίζει.

            Η νύχτα σαν τη μέρα πάλι έγινε,

            Μονότονη και δίχως την ουσία,

            Που έφερνε το βράδυ σαν ερχόσουνα,

            Φωτίζοντας το μαύρο της ψυχής μου.

            Ανάμνηση γλυκιά είναι το άρωμα,

            Που άφησες πριν φύγεις στα σεντόνια,

            Τα δάκρυα, φιλί στο μαξιλάρι σου,

            Ξυπνάνε τα ποτάμια των ματιών μου.

            Φοβάμαι το σκοτάδι που πλησίασε,

            Μη φέρει άλλη ώρα μακριά σου,

            Το τίποτε διαλέξαν οι αισθήσεις μου,

            Αφού το πρόσωπό σου δε με βλέπει....

ΕΡΜΗΣ ΚΑΙ ΜΕΔΟΥΣΑ

            Σ’ ένα βαλς ξανά πετάξαν οι αισθήσεις μας,

            είμαι ο πρίγκηπας Ερμής που περιμένεις,

            με ανέμους που σού φύσηξα στο πρόσωπο,

            τις ρυτίδες σου του πόνου ν’ απαλύνω.

            Έλα τώρα και χαλάρωσε στο πλάι μου,

            μπες ξανά στην αγκαλιά μου που σε ψάχνει,

            τα μαλλιά σου όταν σγουραίνεις σε φαντάζομαι,

            σαν μια Μέδουσα φτιαγμένη στο κορμί μου.

            Είσαι λύπη και χαρά μπροστά στα μάτια μου,

            δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια, τι θέλω,

            φτάνει να ‘ναι με αλήθεια το συναίσθημα

            και φτερά θα βγάλω πάλι να πετάξω……

           
            

Η ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ

            Μοναξιά....

            Τι περίεργη λέξη!

            Δύσκολη για τα χείλη άλλων,

            Μα μόνιμη επάνω στα δικά μου.

            Προσπάθησα να φύγω μακριά της

            Κι όμως,

            Μόνιμα, αυτή ‘ναι στο κατόπι μου.

            Φωνάζει δυνατά

            Κι ακούγεται, ως σάλπιγγα πολέμου:

            Μην κρύβεσαι,

            Διόλου δε γλιτώνεις από μένα.

            Σε πρόσωπα αγάπης θα με δεις,

            Την ώρα που με πλάτη γυρισμένη,

            Τα μάτια μου θα βλέπεις στη σκιά τους.

            Ήττα ξανά.

            Με νίκησες στη μάχη αυτού του έρωτα,

            μα θα ‘ρθει και για σένα η σειρά σου.

            Το τέρας πια, του πόλεμου, μου ξύπνησες

            Και έρχεται με φλόγες απ’ τον Άδη.......

            

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ της ΣΟΥ

            Απόγευμα που ήρθες με χαμόγελο,

            Με δρόσισες καυτό μου καλοκαίρι.

            Μα τόσο δε σε χόρτασα!

Τη γεύση σου απ’ τη μνήμη ανασύρω,

            Τα χείλη μου υγραίνονται στη θύμηση.

           

Θα ‘θελα κι άλλο.....

Το γέλιο σου μου λείπει πάνω απ’ όλα,

            Στο είπα και τη νύχτα στο σκοτάδι μας

            Κι ας είδα μες τα μάτια σου συμπέρασμα,

            Φανέρωση μικρής αμφιβολίας.

            Κι όμως...έτσι είναι!

           

Ελάχιστος ο χρόνος που αποχώρησες.

            Ακόμα εγώ το σκέφτομαι που έφυγες

            Και ήδη σε πεθύμησε  η θέληση,

            Φτωχός ξανά αισθάνομαι μακριά σου,

            Σαν φεύγ’ ο θησαυρός από τα χέρια μου.

            Δώσε μου λίγο πάλι......

            Το χαμόγελό......Σού.....

NIGHTMARE

            Σταμάτησε για λίγο πια και άκουσε

            Ο ήχος της καρδιάς μου δυναμώνει,

            Για σένα που παγώνεις σαν το σίδερο

Την ώρα τα σύννεφα ματώνουν.

            Τα μάτια μου σε ψάχνουν μες το άπειρο,

            Μπλεγμένη μες τις φρούδες σου ελπίδες,

            γυρεύοντας το μάταιο που ονόμασες,

            της άμοιρης ψυχής μου απωθημένο.

            Σε ζήτησα κι εσύ με απαρνήθηκες,

            για άλλη αγκαλιά που σε ζεσταίνει,

            Περνώντας πια το όνειρο, σαν ξύπνησα,

            Ο ήλιος σου σε πρόδωσε..... εφιάλτη.....

ΧΑΜΕΝΟ ΞΩΤΙΚΟ

            Το χάδι της ψυχής σου πάλι σκέφτομαι,

            Που φέρνει μες την άνοιξη τον ήλιο,

            Λουλούδι μαραμένο στέκει δίπλα μου

            Κι ας ρίχνω τις σταγόνες μου στο μίσχο.

            Στο βράχο σου θα βρίσκομαι ξημέρωμα,

            Ζητώντας να φανεί η Ανατολή μου,

            Προβάλλει όμως στη σκέψη μου το βύθισμα,

            Σωτήρας πια  το χέρι το δικό σου.

            Απόγνωση και θλίψη μες τα μάτια μου,

            Καλύπτοντας χαρά επιθυμίας,

            Μια ξέρα το λιβάδι ... τόσο άχρωμο,

            Σαν έφυγε γι’ αλλού το ξωτικό του.....

             

Τι έγινε; Φτερούγισες.....Γιατί;

Τι έγινε;
Φτερούγισες....
Γιατί;
Ανέγγιχτο το σώμα σου παρέμεινε,
στο γυάλινο κλουβί που το κυκλώνει,
το βλέμμα σου με έζωσε πιο άξαφνα,
μαζί με τους λυγμούς που σε θυμίζουν.
Κοιτάζω που με θες, μα πάλι το 'κρυψες,
στο κρύσταλλο που τώρα μας χωρίζει,
ακούμπησες τα πάντα σου στη θέα μου,
στο αύριο παρείσακτος να νιώσω.
Μ' αγάπησες...
Φτερούγισες...
Γιατί;

ΧΑΜΑΙΛΕΩΝ

            Πετάχτηκες με σύννεφο χαμόγελου,

            Μπλοκάρισες τη σκέψη μου, απρόσμενα,

            Τι όμορφο που είν’ αυτό το θέαμα,

            Σε μέρα που μυρίζει υγρασία.

            Θυμάμαι στην αρχή που σε φοβήθηκα,

            Μου έφερνες στο νου τον εφιάλτη,

            Να είναι χαμαιλέων η εικόνα σου;

            της διάθεσής μου παίρνει όλο το χρώμα.

            Το φόβο μου τον έδιωξες απρόβλεπτα

            Και ψάχνω αφορμή να σε κοιτάξω,

            πώς να ‘ναι η ανάσα μου στο δέρμα σου;

            Με ρώτησε εχθές η μυρωδιά μου.....

TERRA ARIA

            Ακόμα θυμάμαι εκείνη,

            την πρώτη μέρα......

            Στιγμή που στάθηκα, σε μέρος κορυφής σου,

            Κι αντίκρισα...

            το χάος που ‘χες μέσα σου.

            Εκείνο εκεί, το χάσμα το αλλόκοτο,

            που δέσποζε στην τρύπα του βουνού σου,

            σε κυκλική σχεδόν μορφή,

            με βλάστηση περίεργη,

            ενώ τριγύρω ξέρα.

            Στα μικρά μου ήταν που έκανα,

            επίσκεψη στο μέσα,

            σχεδόν κατρακυλώντας στα χαλίκια σου,

            με άγαρμπες κινήσεις του παιδιού,

            που πήγαινε σχεδόν να γίνει έφηβος.

            Με καλοδέχτηκες στο έμπα μου

            κι έμεινα για ώρα,

            προτού αποφασίσω για την έξοδο.

            Πολύς ήταν ο δρόμος για το επάνω,

            μα πιο δύσκολη η άνοδος,

            με άποψη αντίθετη,

            διόλου ανυπόμονη..........

OCEANO

Το άδικο της θύμησης στη σκέψη μου,


Ξανάφερες σα χάδι του ανέμου,


Ακούω, να φουντώνει πια η θύελλα,


μιας θάλασσας γαλήνης που χανόμουν.


Κοιτάζω τη σκιά σου μες το πέλαγος,


κι ο Αίολος σε πάει μακριά μου,


Χτυπιέται το σκαρί μου μες τα κύματα,


Στην όχθη της, η Κίρκη περιμένει..........

INTRUDER

Ιδέα, πλέον μόνιμη, ξημέρωσε,

Το βλέμμα σου γυρεύω στα στενά μου,

Να γίνω εισβολέας για τα θέλω σου

Με φόβο μήπως είμαι ο παρείσακτος.

Η ώρα πλησιάζει για το πέρασμα,

Εγώ στημένος μπρος τις Θερμοπύλες,

θα κλείσω τα στενά μου για τον Ξέρξη σου,

Που σκύβει τον εχθρό του ν’ αποφύγει.

Μη φεύγεις, αλλά σήκωσε τα μάτια σου

Να δεις την απειλή του καστανού σου,

Το λάβαρο στα μέρη μου σηκώθηκε,

Του έρωτα που μ’ έχ’ αιχμαλωτίσει.

Ο ήλιος σαν κρυφτεί πάλι θα χάνεσαι,

Κι εγώ ξανά θα ψάχνω τη σκιά σου,

Τη μάχη για το σήμερα την κέρδισες

Λυγίζω, μα θεριεύω για το τέλος.

ΣΩΜΑ ΦΥΛΑΚΗ

           

            Κοιμόμουν μες την άβυσσο του έρωτα,

            Υγρό και τόσο μαύρο το κελί σου,

            Σε φώναξα, να έρθεις, κλειδοκράτορα

            Με γέμισες χολή και ειρωνεία.

            Κοιτάζω μες το βλέμμα σου το άπειρο,

            Ενώ τα μυστικά σου μ’ αποφεύγουν,

            Το κάποτε, που ήταν για τον έρωτα,

            Φυλάκισες στο τέλμα των ματιών σου.

            Θυμήσου την αρχή μας, που με γύρευες

            Κι εγώ σου ‘χα ξεκλείδωτα τα πάντα,

            Ενώ για επισκέπτη σε περίμενα,

            Αλώθηκε, το κάστρο της καρδιάς μου.

            Συγχώρεσα το μέσα μου, που πίστεψε,

            Αγάπη πως για δώρο θα μου φέρεις,

            κι ας είναι μια ψευδαίσθηση που άφησες,

            στο σώμα σου, να ζω εγκλωβισμένος.