Ιδέα, πλέον μόνιμη, ξημέρωσε,
Το βλέμμα σου γυρεύω στα στενά μου,
Να γίνω εισβολέας για τα θέλω σου
Με φόβο μήπως είμαι ο παρείσακτος.
Η ώρα πλησιάζει για το πέρασμα,
Εγώ στημένος μπρος τις Θερμοπύλες,
θα κλείσω τα στενά μου για τον Ξέρξη σου,
Που σκύβει τον εχθρό του ν’ αποφύγει.
Μη φεύγεις, αλλά σήκωσε τα μάτια σου
Να δεις την απειλή του καστανού σου,
Το λάβαρο στα μέρη μου σηκώθηκε,
Του έρωτα που μ’ έχ’ αιχμαλωτίσει.
Ο ήλιος σαν κρυφτεί πάλι θα χάνεσαι,
Κι εγώ ξανά θα ψάχνω τη σκιά σου,
Τη μάχη για το σήμερα την κέρδισες
Λυγίζω, μα θεριεύω για το τέλος.
