ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΡΟΥΛΑ ΑΓΓΕΛΙΔΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟ-ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

                                          Τελικά ηθοποιός ή σκηνοθέτης;


         Δεν ξέρω ειλικρινά, αν και είναι τόσο κοντά το ένα με το άλλο, ταυτόχρονα ο στόχος αλλάζει. Η έννοια της δημιουργίας παραμένει η ίδια. Νομίζω θα πω ηθοποιός ή μάλλον σκηνοθέτης...εεε δεν ξέρω !

               Πότε ανακάλυψες ότι θέλεις να ασχοληθείς με το θέατρο;

Δεν ήμουν ποτέ το παιδί που όταν ερχόταν κόσμος στο σπίτι έκανα την κοκκινοσκουφίτσα ή χόρευα ή τραγουδούσα...ποτέ. Κάθε άλλο! Σε μεγάλη ηλικία αποφάσισα να ασχοληθώ με το θέατρο και μόνο ερασιτεχνικά. Είχα πάρει ήδη άλλη επαγγελματική πορεία. Έδωσα εξετάσεις στην ''Ανώτατη δραματική σχολή'' χωρίς όμως να έχω βλέψεις να ακολουθήσω το επάγγελμα . Όταν όμως μπήκα στην σχολή όλα άλλαξαν. Ακολούθησαν σεμινάρια στο''Theatre Del Octroi''στο Παρίσι, μετά το ένα έφερε το άλλο και να 'μαι!

                    Ποιο είδος θεάτρου προτιμάς;


Την κωμωδία. Νομίζω ότι είναι πολύ δύσκολο να κάνεις κάποιον να γελάσει παρά να τον κάνεις να συγκινηθεί ή να προβληματιστεί. Άλλωστε στις μέρες μας δεν θέλει και πολύ προσπάθεια για το δεύτερο!

               Θέατρο, κινηματογράφος ή τηλεόραση;


Το θέατρο είναι η νόμιμη σχέση ο άνθρωπος σου. Ο κινηματογράφος η παράνομη που την έχεις όταν μπορείς και η τηλεόραση η σχέση της μιας βραδιάς που καμιά φορά κάνεις πως δεν θυμάσαι κιόλας.....

                                                    Αγαπημένη σου παράσταση;


Η αγαπημένη μου παράσταση:  "Ο Γενικός γραμματέας'' ήταν η πρώτη παράσταση που είδα και θυμάμαι μέχρι και σήμερα. Είχαμε πάει οικογενειακώς και είχα βάλει θυμάμαι τα καλά μου.

 Ποια στιγμή κατά τη διάρκεια της ενασχόλησής σου, νιώθεις ότι σου προσέφερε τη μεγαλύτερη ικανοποίηση;


Πριν από 6 χρόνια όταν βρέθηκα επάνω στη σκηνή μαζί με την αδερφή μου την Αννα - Μαρία και ανεβάσαμε την παράσταση''Edith piaf'' το σπουργίτι. Δύο αδερφούλες ενσάρκωναν δύο αδερφούλες σε σκηνοθεσία Γ.Κιουρτσιδη. Ήταν μια καταπληκτική δουλειά που παιζόταν μέχρι και πέρυσι και κάτι μου λέει ότι δεν θα μπει ποτέ στο συρτάρι!

Υπάρχει κάποιος ηθοποιός ή σκηνοθέτης που ήταν πρότυπο για σένα;


Ναι φυσικά. Είναι ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Γιώργος Κιουρτσίδης που κοντά του έμαθα να ''στήνω παραστάσεις''. Τον παρακολουθώ από τη στιγμή που αποφοίτησα μέχρι και σήμερα. Είναι πολύ άξιος και ικανός άνθρωπος!

Ποια είναι τα στοιχεία που χρειάζεται να έχει κάποιος για να ασχοληθεί με το θέατρο;


Ήθος, σεβασμός, πειθαρχεία και φυσικά ταλέντο!

Πες μας κάποια πράγματα για την παράσταση που ανεβάζετε

Το φιντανάκι του Παντελή Χορν. Είναι μια ηθογραφία που διαδραματίζεται σε μια φτωχογειτονιά. Το θέμα του έχει να κάνει με την ηθική εξαθλίωση του ατόμου και την ανάγκη του να επιβιώσει, καταπατώντας αξίες και νόμους!


Κάποιο όνειρό σου που θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας;

Να ξαναβρούμε την ανθρωπιά μας.....σαν όνειρο μου φαίνεται....!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΣΧΕΔΙΑΣΤΡΙΑ ΑΛΚΜΗΝΗ

 Πόσα χρόνια ασχολείσαι με την δημιουργία γυναικείων ρούχων και νυφικών;

Κλείνω 17 χρόνια φέτος από τότε που ξεκίνησα το atelier alkmini, 17 χρόνια γεμάτα με προκλήσεις, δημιουργικότητα και πολλές όμορφες στιγμές.

Τυχαία ή συνειδητή επιλογή ο χώρος της γυναικείας μόδας;

Απόλυτα συνειδητή επιλογή και παιδικό πάθος. Για εμένα ήταν ξεκάθαρο πως αυτό που μου ταιριάζει και με ενδιαφέρει είναι να δημιουργώ ρούχα για γυναίκες που ήθελαν να εξωτερικεύσουν το πόσο ξεχωριστές και μοναδικές είναι.

Τί υφάσματα προτιμάς, ποιές είναι οι γραμμές σου και το ύφος σου στην δουλειά σου;

Βασικό μου κριτήριο πάντα είναι η ποιότητα των υφασμάτων και των υλικών που θα χρησιμοποιήσω για ένα ρούχο, έχω βέβαια μια αδυναμία στα περίτεχνα κεντητά και στα εντυπωσιακά σχέδια αλλά σε γενικές γραμμές προσπαθώ να βρω το ύφασμα που θα ταιριάξει με τον χαρακτήρα και το ύφος της γυναίκας που θα φορέσει το ρούχο μου. Προτιμώ τις πιο θηλυκές γραμμές που αναδεικνύουν τα προτερήματα και τον αέρα της γυναίκας.  Ψάχνω το ύφος που θα την κάνει να νιώσει -φορώντας το ρούχο μου- πως είναι μια ιδιαίτερη στιγμή για αυτήν και για τους ανθρώπους γύρω της. Όλοι μας χρειαζόμαστε αφορμές και ερεθίσματα για να νιώσουμε καλύτερα και να αντιμετωπίσουμε την καθημερινότητά μας με αισιοδοξία και θετική διάθεση. Θέλω λοιπόν τα ρούχα μου να είναι μια τέτοια αφορμή για την γυναίκα που τα φοράει.

Ποιά στοιχεία στο στυλ μιας γυναίκας θεωρείς σημαντικά;

 Η αυτοπεποίθηση και η μοναδικότητα είναι δύο πολύ σημαντικά στοιχεία τα οποία και μπορούν να διαμορφώσουν ολόκληρη την εικόνα και το ύφος μιας γυναίκας.

Ακόμα και σε αυτή την εποχή με τις οικονομικές δυσκολίες πιστεύεις πως υπάρχει χώρος για το made to measure ρούχο;

Ακριβώς αυτή η εποχή είναι η πλέον κατάλληλη για να επιλέξουμε το made to measure ρούχο γιατί μας δίνει τη δυνατότητα να επιλέξουμε την ποιότητα και τη διαχρονικότητα του υφάσματος αλλά και του σχεδίου που θα δημιουργήσουμε. Έτσι αποκτάμε ένα ρούχο που θα φορέσουμε και θα χαρούμε για πολύ περισσότερο καιρό από το οποιοδήποτε “έτοιμο” ρούχο που θα βρούμε και θα ακολουθεί τις επιταγές της συγκεκριμένης σεζόν χάνοντας σε διαχρονικότητα και μοναδικότητα.

 Πρόσφατα δημιουργήσατε έναν νέο χώρο για το alkmini atelier στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ποιά τα σχέδιά σου από εδώ και πέρα;

Μόλις πριν από έναν μήνα άνοιξε το νέο μας atelier στην Χρυσοστόμου Σμύρνης 6 και φιλοξενεί όλη τη νέα καλοκαιρινή κολεξιόν alkmini, μια ευρεία γκάμα υφασμάτων εξαιρετικής ποιότητας καθώς και μια μεγάλη συλλογή από μοναδικά Νυφικά alkmini.

Θέλουμε να πιστεύουμε πως αυτός ο χώρος θα βοηθήσει τις γυναίκες να βρούν ευκολότερα αυτό που τους ταιριάζει και τις εκφράζει δημιουργώντας μαζί τους το δικό τους μοναδικό ρούχο.

Γενικά προσπαθώ να εξελίσσω τη δουλειά μου συνεχώς και να βελτιώνω τις υπηρεσίες που προσφέρουμε στο atelier alkmini. Έχοντας πάντα στο μυαλό μας και την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε φροντίζουμε πάντοτε οι δράσεις και οι προσπάθειες του ατελιέ να συνδυάζονται με κοινωνική προσφορά. Προσπαθούμε λοιπόν να δημιουργούμε εκδηλώσεις και δράσεις που βοηθούν ιδρύματα και ομάδες που στηρίζουν συνανθρώπους μας που το έχουν ανάγκη.

Θέλουμε να πιστεύουμε πως η μόδα μπορεί να προσφέρει με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους στην εποχή μας.

alkmini atelier

Τριγωνάκη Αλκμήνη

Μοναδικά γυναικεία ρούχα και νυφικά!

Θεσσαλονίκη: Χρυσοστόμου Σμύρνης 6, Τηλ. 2314 017964

Έδεσσα: Πλ. Τημενιδών 1, Τηλ. 2381 0 23397

www.alkminifashion.com

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΛΥΠΤΗ ΒΑΣΙΛΗ ΑΔΑΜΟ

Βασίλη μίλησέ μας για σένα. Πες μας κάποια πράγματα για να σε γνωρίσει ο κόσμος καλύτερα.

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1988 και από τότε όλα έγιναν γρήγορα… Το 2006 που αποφοίτησα από το 2^ο Ενιαίο Λύκειο Θεσσαλονίκης, πέρασα στο νεοσύστατο τότε Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας στη Φλώρινα, απ’ όπου αποφοίτησα το 2011.

Στη Σχολή επέλεξα σαν κατεύθυνση τη γλυπτική και φοίτησα στο εργαστήριο γλυπτικής του καθηγητή Έκτορα Παπαδάκη, με επιστημονικό συνεργάτη του εργαστηρίου τον Άρη Κατσιλάκη. Ωστόσο εκτός από την «καθαρά» γλυπτική τέχνη μου αρέσει να ασχολούμαι και να πειραματίζομαι και με άλλες μορφές τέχνης.

Όσο ακόμη ήμουν φοιτητής, αλλά και μετέπειτα σαν απόφοιτος, συμμετείχα σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις, μεταξύ των οποίων η έκθεση φωτογραφίας Σχολών Καλών Τεχνών Ελληνικών και Ξένων Πανεπιστημίων (Μάιος 2009), η 6η Biennale Φοιτητών των Ανωτάτων Σχολών Καλλών Τεχνών Ελλάδας (Ιούνιος 2011), το «Το Καλοκαίρι των Νέων Καλλιτεχνών» στην γκαλερί Καπλανών 5 στην Αθήνα (Ιούλιος 2011). Τον Δεκέμβρη του 2012 συμμετείχα προσφέροντας ένα έργο μου, στο art bazaar που έγινε στη αίθουσα τέχνης Metamorfosis στη Θεσσαλονίκη για φιλανθρωπικό σκοπό (τα έσοδα διατέθηκαν στο Ορφανοτροφείο θηλέων «Μέλισσα»). Τον τελευταίο χρόνο επιμελήθηκα τα σκηνικά της κωμωδίας των Μιχάλη Δαρνάκη και Μαρίας Λαφτσίδου «ΕΙΛΥΘΕΙΑ» που ανέβηκε στο θέατρο Αυλαία τον Μάρτιο του 2013.

Ποιο είναι το υλικό που σου αρέσει περισσότερο να δουλεύεις;

Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στη σχολή, πειραματίστηκα με ότι υλικό βρέθηκε στα χέρια μου (ή που φρόντισα να βρεθεί) και κάποιες φορές χωρίς να επιδιώκω κάποιο συγκεκριμένο εικαστικό αποτέλεσμα. Αφηνόμουν κάθε φορά να με οδηγήσει το υλικό έτσι ώστε να μου φανερώσει τις ιδιομορφίες του. Σ αυτή την αναζήτηση βρήκα ένα υλικό που μπορεί να μορφοποιείται και να μεταπλάθεται με πολλούς τρόπους, το μέταλλο. Είναι σκληρό αλλά ταυτόχρονα ευλύγιστο, είναι βαρύ αλλά με τους κατάλληλους χειρισμούς μπορεί να μοιάζει ανάλαφρο. Είναι ένα υλικό που σου δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσεις μορφές συμπαγείς αλλά και γραμμικές, διάτρητες ή ελεύθερες που να απλώνονται στο χώρο.

Υπάρχουν βέβαια πολλά ακόμη υλικά με τα οποία δεν πρόλαβα να ασχοληθώ και έχω σκοπό να το κάνω στο μέλλον γιατί η αναζήτηση στην τέχνη δεν τελειώνει ποτέ…

Προτιμάς τις μικρές ή μεγάλες δημιουργίες; Ονειρεύεσαι λόγου χάρη κάποτε να φτιάξεις ένα γλυπτό μεγάλων διαστάσεων;

Η αλληλεπίδραση ανάμεσα στον χώρο και τις δημιουργίες σε τρεις διαστάσεις, η πλαστικότητα, το μυστήριο, η δυναμικότητα κι η επιβλητικότητα είναι αυτά που μ’ ενδιαφέρουν. Αν είναι μεγάλη ή μικρή δημιουργία δεν με απασχολεί ιδιαίτερα σε πρώτο βαθμό. Όλα είναι θέμα έμπνευσης. Είναι μερικά πράγματα που δεν γίνεται να αποδοθούν σε μικρές μορφές και είναι άλλα που θα ήταν άχαρα αν γίνονταν μεγάλα. Η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα από τα μέχρι τώρα έργα μου θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν μεγάλα. Το να φτιάξω ένα γλυπτό πολύ μεγάλων διαστάσεων θα έλεγα ότι είναι ένα όνειρο αλλά και στόχος μαζί! Ελπίζω κάποια στιγμή στο μέλλον, όσο θα δουλεύω και θα εξελίσσομαι να μου δοθεί αυτή η ευκαιρία.

                                           Ένας γλύπτης πού βρίσκει τα υλικά του;

Σε όποιο μήκος και πλάτος του πλανήτη τα εντοπίσει…το διάστημα μπορεί να μείνει ήσυχο για λίγο ακόμα…εκτός αν μου διαφεύγει κάτι!

Αλήθεια όμως … Η φύση είναι η μεγαλύτερη πηγή υλικών. Υπάρχουν βέβαια στο εμπόριο πολλά «καθαρά» βιομηχανοποιημένα υλικά όπως π.χ. το Plexiglas, το πλαστικό κ.λ.π. Είναι θέμα επιλογής του καλλιτέχνη.

Προσωπικά επέλεξα να αντλώ τα υλικά των έργων μου από «βιομηχανικό τόπο». Στα γλυπτά μου μπορεί κανείς να εντοπίσει κομμάτια από παλιοσίδερα που διάλεγα από «μάντρες» στη Φλώρινα. Επέλεξα να χρησιμοποιήσω σκουριασμένα, φθαρμένα από το χρόνο βιομηχανικά υλικά που η φθορά τους να παραμένει φανερή και να συμμετέχει στη σύνθεση. Αυτό προς το παρόν. Δεν μπορώ να προδιαγράψω με το τι άλλο θα ασχοληθώ στο μέλλον. Μπορεί κάποιο άλλο είδος υλικού να με συνεπάρει και να εξάψει τη φαντασία μου στο μέλλον. Θα το δούμε…

Αγαπημένο σου έργο; Μίλησέ μας για το πώς το εμπνεύστηκες;

Σίγουρα έχω δεθεί με κάποια από τα έργα μου, αλλά γενικά συνηθίζω να τα παρατηρώ και να κάνω αυτοκριτική. Σε όλα βρίσκω κάτι υπέροχο αλλά και κάτι που θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά! Ανήσυχη σκέψη!

Μου φαίνεται βέβαια λίγο νωρίς να μιλήσω για αγαπημένο έργο. Όταν ο όγκος της δουλειάς μου αυξηθεί τότε ίσως ξεχωρίσω κάποιο. Αυτό που κυρίως μ’ ενδιαφέρει είναι να μπορεί να τα βλέπει ο κόσμος, να τα απολαμβάνει, να ταξιδεύει ή και να αδιαφορεί για «ένα μάτσο σίδερα» που έχει μπροστά του! Νιώθω την «διέγερση» και την «ικανοποίηση» για κάθε έργο μου την στιγμή που είμαι στο εργαστήριο από το πρώτο σχέδιο μέχρι την τελευταία ΚΟΛΛΗΣΗ! Μετά μπορεί να το υιοθετήσει κάποιος. 

                                         Καλλιτέχνης που αποτελεί πρότυπο για σένα;

Μπορώ να πω ότι θαυμάζω αρκετούς αλλά το πιο σημαντικό για μένα είναι να συλλέγω γνώσεις από όλους. Έχω μέσα στο μυαλό μου πάρα πολλούς καλλιτέχνες έλληνες και ξένους με παγκόσμια φήμη ή καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας νέους ή παλιούς. Κυρίως γλύπτες και καλλιτέχνες που ασχολούνται με κατασκευές, αλλά είμαι ανοιχτός σε κάθε μορφή τέχνης. Το μυαλό μου είναι μια παλέτα που αναμειγνύει όλα τα χρώματα.

Κάποια έργα μου θα με προδώσουν όμως. Μου έχουν πει ότι αναγνωρίζουν στα έργα μου επιρροές από ονόματα όπως Antoine Pevsner, Naum Gabo, Richard Stankiewicz, αντί-ανάγλυφα του Vladimir Tatlin… αλλά θαυμάζω όλους όσους ικανοποιούν την εικόνα που έχω σχηματίσει στο μυαλό μου για το τι είναι γλυπτική τέχνη. Μπορεί καλλιτέχνες διαφορετικών τεχνικών, τεχνοτροπιών, «κόσμων» να με επηρεάσουν το ίδιο.

                                           Δουλειά σου πού μπορεί να δει κάποιος;

Βρίσκομαι γενικά σε διαδικασία οργάνωσης ενός δικού μου χώρου και επίσης φροντίζω ώστε σύντομα να μπορέσει ο κόσμος να δει μέρος της δουλειάς μου μέσω διαδικτύου. Ετοιμάζω ακόμη μια πρώτη παρουσίαση – ατομική έκθεση για να επικοινωνήσω άμεσα με το κοινό, πράγμα που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα.

Όταν δημιουργείς, σου αρέσει να συνοδεύεις αυτή τη διαδικασία με κάτι όπως η μουσική; Ή κάτι άλλο παρόμοιο;

Μου αρέσει η ερώτηση. Θα σου περιγράψω τη σκηνή που ζούσα τα τελευταία δύο χρόνια στη Σχολή σαν φοιτητής γλυπτικής  … αγουροξυπνημένος μπαίνεις στο εργαστήριο 9 το πρωί με 2-3 συμφοιτητές σου και η μυρωδιά από το σίδερο σε ενεργοποιεί!!! Τριγυρνάς στις αίθουσες και βλέπεις τι έκανες χθες όχι μόνο τα δικά σου έργα αλλά και των άλλων. Καφές στο χέρι και στέκεσαι μπροστά στο υπό κατασκευή έργο σου, το παρατηρείς αποστασιοποιημένος από το χθες και σκέφτεσαι… «αυτό μου αρέσει, κι αυτό μου αρέσει…. μμμ …αυτό έφυγε!!!». Μουσική και ξεκινάμε. Συγκέντρωση, προσήλωση…  και να μας μιλάτε δεν σας ακούμε! Στο στάδιο σχεδίου, αυτοσυγκέντρωσης, προβληματισμού, τα ντεσιμπέλ της μουσικής χαμηλά για ηρεμία. Η ώρα του τροχού, της κόλλησης της ΦΑΣΑΡΙΑΣ εκτινάσσει τα ντεσιμπέλ!!! (άσχετα που με τόση φασαρία δεν ακούς και τίποτα…..!).

Νομίζω ότι αυτή η σκηνή που μόλις περιέγραψα θα με ακολουθεί πάντα  ………

Γενικά δείχνεις ήρεμος άνθρωπος. Είσαι έτσι και στην πραγματικότητα ή κρατάς την έκρηξη βαθιά ριζωμένη μέσα σου και σε ένα είδος αναμονής για να την εκτονώνεις στα έργα σου;

Κάποιοι αυτή τη στιγμή θα χαμογελάνε γιατί είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που ανταποκρίνεται πλήρως στην έκφραση «αυτός δεν κάθεται ποτέ στ’ αυγά του!».

Έτσι είναι. Ζω με ένταση τη ζωή μου. Η απραξία με τρελαίνει. Τα ενδιαφέροντα μου είναι πολλά και είμαι ανυπόμονος, με αποτέλεσμα να ασχολούμαι με πολλά πράγματα συγχρόνως.

Σίγουρα την ώρα που βρίσκομαι στο εργαστήριο είναι για μένα εκτόνωση, απελευθέρωση συσσωρευμένης ενέργειας, αλλά αυτό συντελείται εσωτερικά - μέσα μου. Δεν γίνεται σχεδόν ποτέ φανερό σε όποιον τύχει να με παρακολουθήσει να δουλεύω. Η τεράστια υπομονή και η προσοχή που χρειάζεται δουλεύοντας στο εργαστήριο έρχεται σε αντίθεση με την έκρηξη της δημιουργικότητας που με καταλαμβάνει την ίδια στιγμή. Δεν ξέρω πως παντρεύονται αυτά τα δύο… το σχήμα είναι οξύμωρο!

Η Θεσσαλονίκη σαν πόλη πιστεύεις ότι χρειάζεται στους εξωτερικούς της χώρους περισσότερα γλυπτά; Πώς θα διαχειριζόσουν εσύ ένα πλάνο σε περίπτωση που στο ανέθεταν;

Claes Oldenburg θα πω. Μακάρι να έβλεπα παρόμοιες κατασκευές - γλυπτά στους ελεύθερους χώρους της Θεσσαλονίκης. Ένα παιχνίδι που κάνω με το μυαλό μου σε κάθε βόλτα - διαδρομή στην πόλη είναι να τοποθετώ νοητά ένα μεγάλο γλυπτό ή μια κατασκευή σε μια αλάνα, σε ένα πάρκο, σε οποιονδήποτε ελεύθερο κοινόχρηστο χώρο. Θα μπορούσαν οι χώροι αυτοί να μετατραπούν σε μια αέναη περιοδική έκθεση, όπου τα έργα διάφορων καλλιτεχνών, τεχνοτροπιών κλπ. θα εναλλάσσονται βάζοντας την τέχνη στην καθημερινότητα των πολιτών. Φαντάζομαι ότι η κριτική από τους περαστικούς, θετική ή αρνητική, θα πυροδοτούσε την ενασχόληση τους με την τέχνη.

Ναι! Θα ήθελα να βλέπω περισσότερα γλυπτά (και δεν εννοώ προτομές και ανδριάντες) στη Θεσσαλονίκη αλλά και στις άλλες πόλεις της Ελλάδας. Βέβαια για ένα τέτοιο εγχείρημα χρειάζεται οργάνωση και χρήματα, αλλά αν θέλει κάποιος μπορεί να βρει τρόπους για να το πετύχει.

Αν μου δινόταν η ευκαιρία, θα ασχολιόμουν με μεγάλη χαρά για κάτι τέτοιο, για την προβολή της τέχνης που θέλω να υπηρετώ.

Κάποια κρυφή μεγάλη σου φιλοδοξία που θα ήθελες να μας φανερώσεις;

Φιλοδοξίες έχουμε όλοι. Αρκεί να δρουν σαν κινητήριος δύναμη για να φτάσουμε στους στόχους μας και να μην μας μεταλλάσει σε «κυνηγούς μαγισσών». Κι επειδή είμαι στο ξεκίνημα, προτιμώ να βάλω σαν πρώτο στόχο, να με γνωρίσει το κοινό και να ενδιαφερθεί για τη δουλειά μου. Ύστερα όλα έρχονται…

Αυτή την περίοδο ετοιμάζεις κάτι;

Βρίσκομαι στο στάδιο οργάνωσης του εργαστηρίου μου και δεν σου κρύβω ότι ανυπομονώ να μπω στον καινούργιο μου χώρο και να κάνω πράξη τις ιδέες που έχουν συσσωρευτεί στο μυαλό μου.

Όπως προανέφερα, ετοιμάζω μια ατομική έκθεση, για να επικοινωνήσω με τον κόσμο, πράγμα πολύ σημαντικό για μένα, να ακούσω γνώμες, απόψεις, κριτικές από ειδικούς και μη, που θα με βοηθήσουν στην πορεία.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΛΕΣΙΟ

Γιάννη πες μας μερικά πράγματα για τη σχέση σου με τη γραφή

Από τον καιρό που φοιτούσα στο σχολείο λάτρευα την αρχαία ελληνική γλώσσα. Τότε, θυμάμαι, είχαμε στο ημερολόγιό μας έξι διδακτικές ώρες αρχαίων ελληνικών και τέσσερις νέων ελληνικών, δέκα δηλαδή ώρες προσωπικής ευτυχίας. Μέχρι να τελειώσω κουβαλούσα μια αρκετά καλή παιδεία, αν αναλογισθεί κανείς και τις ατέλειωτες ώρες που αφιέρωσα στην ανάγνωση όλων των αξιόλογων Ελλήνων και ξένων λογοτεχνών. Είχα επομένως ένα αρκετά πλούσιο λεξιλόγιο και ένα υπόβαθρο πάνω στο οποίο μπορούσα να βασιστώ για να χειριστώ τη γλώσσα με τη λογοτεχνική της υφή. Αυτό φάνηκε και στις διάφορες εκθέσεις που κάναμε στο σχολείο. Όλοι οι καθηγητές μου με ανέβαζαν στην έδρα για να τις διαβάσω στους συμμαθητές μου. Θέλω, ευκαιρίας δοθείσης, να ευχαριστήσω τον κάθε έναν ξεχωριστά για τις γνώσεις που μου πρόσφεραν και τη βοήθειά τους. Στέκομαι όμως ιδιαίτερα σε ένα Ελλαδίτη καθηγητή στον οποίο οφείλω αρκετά. Τον κύριο Πετροπουλέα, καλή του ώρα όπου και να 'ναι. Από αυτόν πήρα το στοιχείο του λεπτού χιούμορ, καλύτερα του το 'κλεψα κυριολεκτικά. Όλα αυτά όμως δεν θα ήταν αρκετά για να γράψω το αγαπημένο μου είδος-μυθιστόρημα και διήγημα- αν δεν είχα τα ακούσματα της παιδικής ηλικίας, από την μητέρα και τον πατέρα. Ο διάσημος Χιλιανός συγγραφέας Μαρκές, πολύ σωστά αναφέρεται σ' αυτό τον σπουδαίο παράγοντα που παίζει μεγάλο ρόλο στην αφηγηματική ικανότητα κάποιου.

Πόσα και ποια βιβλία σου έχουν κυκλοφορήσει;

Μέχρι τώρα έχω συγγράψει τρία μυθιστορήματα. Το πρώτο, με την ονομασία ΚΑΠΑ, είχε εκδοθεί το 2004. Ακολούθησε το 2006 Ο ΓΙΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ, που απέσπασε και το πρώτο κρατικό βραβείο λογοτεχνίας που απονέμει το υπουργείο παιδείας και πολιτισμού, για να έρθει το 2009 μια συλλογή διηγημάτων και μιας νουβέλας με το γενικό τίτλο ΤΟ ΑΡΑΞΟΒΟΛΙ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ. Το μυθιστόρημά μου με τίτλο ΤΑΜΑΡΑ εκδόθηκε το 2011 και αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, το καλύτερο απ' όλα, με την έννοια ότι είναι ένα πολυεπίπεδο έργο και προϊόν μιας πιο ώριμης πλέον γραφής.

                           Τι σε εμπνέει περισσότερο για να γράψεις;

Κατ' αρχήν είμαι ένας ενεργός πολίτης με ισχυρές ιδεολογικές και φιλοσοφικές απόψεις. Σαν τέτοιος έχω την εντύπωση ότι και η τέχνη, που είναι μια μορφή κοινωνικής συνείδησης, πρέπει να υπηρετεί τον άνθρωπο και το κοινωνικό σύνολο. Πρέπει να είναι μπροστάρης στους αγώνες του, να προβληματίζει, να ξυπνά συνειδήσεις αλλά προ πάντων να "ενοχλεί". Δεν υπάρχει κατά τη γνώμη μου "τέχνη για την τέχνη". Αυτό είναι ένα  λανθασμένο αλλά και υποκριτικό σύνθημα που τείνει να δικαιολογήσει την αποστασιοποίηση των δημιουργών από τα τρέχοντα προβλήματα της κοινωνίας. Μα ακόμα και τότε λαμβάνει πολιτική θέση και χρωματίζεται. Η λογοτεχνία και γενικά η τέχνη δεν ευνουχίζει, ούτε γράφεται για να διαβάζεται στα σαλόνια για να προσφέρει μιαν αμφιλεγόμενη, στην καλύτερη περίπτωση, αισθητική απόλαυση. Η λογοτεχνία κρατά σπαθί και αγωνίζεται στους δρόμους, διεγείρει και προβληματίζει ακόμα και στην περίπτωση που δεν έχει έτοιμες απαντήσεις για να δώσει στα προβλήματα του ανθρώπου. Από την στιγμή όμως που ενεργοποιεί τη σκέψη έχει επιτελέσει το ρόλο και την αποστολή της.

Πώς ανακαλύπτεις το θέμα για το επόμενο βιβλίο σου;

Δεν είναι δύσκολο να βρεις θέμα στην εποχή μας. Η ζωή είναι τόσο πλούσια σε γεγονότα που σου δίνουν το έρισμα και την έμπνευση από μόνα τους, φτάνει να είσαι καλός και ευαίσθητος δέκτης. Η σχέση φυσικά αυτή είναι αμφίδρομη αν έχεις τις απαραίτητες κεραίες για να εκπέμπεις αυτό που λαμβάνεις και μάλιστα υπό την μορφή του έντεχνου λόγου. Ακόμα και μια ερωτική ιστορία, (ΤΑΜΑΡΑ), μπορεί να αποτελέσει την καλύτερη περίπτωση για να περάσεις μερικά μηνύματα και απόψεις στον αναγνώστη και να πιάσεις μαζί του κουβέντα σε έναν αμοιβαίο προβληματισμό και ανταλλαγή απόψεων. Τις απαντήσεις του φυσικά δεν τις έχεις άμεσα αλλά εκείνος θα βρει τον τρόπο να σου τις "ταχυδρομήσει". Και τότε βλέπεις αν το έργο σου έχει επιτύχει.

Διαβάζεις στον ελεύθερο χρόνο σου; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη κατηγορία βιβλίων που σε ελκύει περισσότερο;

Ναι, διαβάζω πάρα πολύ, όχι μόνο λογοτεχνία, (ποίηση και πεζογραφήματα), αλλά και βιβλία ιστορικά, φιλοσοφικά που είναι τα αγαπημένα μου. Δεν διαβάζω έργα αν δεν διαθέτουν τα χαρακτηριστικά που έχω αναφέρει πιο πάνω διότι νομίζω πως ο χρόνος είναι πολύτιμος και έχω να διαβάσω τόσα πολλά και αξιόλογα βιβλία που δεν προλαβαίνω ακόμα κι αν ζήσω δυο ζωές. Αγαπώ την καλή ελληνική λογοτεχνία, ειδικά τους κλασικούς μας, και θεωρώ τον Καζαντζάκη σαν τον μεγαλύτερο Έλληνα λογοτέχνη. Τρέφω επίσης μια ιδιαίτερη συμπάθεια στον Ντοστογιέφσκι τα έργα του οποίου έχω διαβάσει στη δική του γλώσσα αφού είμαι πολύ καλός γνώστης της ρωσικής.

Ποιο είναι το μεγάλο σου όνειρο, σχετικό με τη γραφή;

Δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο όνειρο ή φιλοδοξία. Προθέσεις έχω και θέληση για να προσφέρω κι εγώ κάτι σ' αυτό το κοινωνικό γίγνεσθαι που συντελείται γύρω μας. Όπως βλέπετε δεν γράφω για να γράφω προσπαθώντας να ικανοποιήσω κάποια διαστροφική συνήθεια και να κυκλοφορώ με ένα τσαντάκι στον δρόμο με στόμφα μεγάλου συγγραφέα. Δεν γράφω προπάντων για προσωπική προβολή και αποφεύγω να κυκλοφορώ στους λογοτεχνικούς κύκλους και στα φώτα της δημοσιότητας. Γράφω μόνο τότε και όταν θεωρώ πως έχω κάτι καινούριο να πω, που αξίζει τον κόπο να διαβαστεί, να ειπωθεί με τον καλύτερο τρόπο και πάντα με τις γνωστές μου προθέσεις όπως έχω ήδη αναφέρει. Όταν ο συγγραφέας δεν έχει να πει κάτι αξιόλογο, κάτι καινούριο, καλύτερα να μη μιλάει. Η φλυαρία δεν είναι λογοτεχνία και το χαρτί δεν είναι για ανακύκλωση.

Ο θυμός των Κυπρίων συγγραφέων για την κατάσταση στην οποία βρεθήκατε από τη μια μέρα στην άλλη σαν λαός πιστεύεις ότι θα φανεί και στα γραπτά τους;

Μα φυσικά. Αυτό που σήμερα συντελείται ταρακουνά ολόκληρο το εποικοδόμημα της πολιτείας. Δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητους τους ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων που είναι και οι πιο ευαίσθητοι δέκτες της κοινωνίας. Νομίζω ότι αυτό θα απασχολήσει και όλες τις μορφές της τέχνης. Φυσικά θα αφήσει, όπως πάντα, ασυγκίνητους τους συγγραφείς εκείνους που εγώ ονομάζω "πειρατές" και τυχοδιώκτες. Αυτοί θα συνεχίσουν το βιολί τους ακόμα κι αν γύρω τους χαλάει ο κόσμος. Σε μια εποχή που η αξία της ζωής έχει κατέβει κάτω απ' την τιμή ενός σκύλου, ποιόν θα αφήσει ασυγκίνητο;

Υπάρχει κάποιο μέρος, το οποίο όταν πηγαίνεις μπορείς να γράψεις πιο ελεύθερα;

Προτιμώ πάντα το σπίτι μου. Ίσως γιατί κουράστηκα να το αποκτήσω και να το διαρρυθμίσω σύμφωνα με το προσωπικό μου γούστο και ανάγκες. Στην είσοδο υπάρχουν δύο ελληνικές κολόνες Ιωνικού ρυθμού. Ίσως αυτές να με εμπνέουν αφού είναι συνδεδεμένες άμεσα με τη γλώσσα μου, ένα εργαλείο που δίνει σ' εμάς τους Έλληνες μια υπεροχή έναντι των άλλων λαών και μας βγάζει ένα βήμα μπροστά στην αφετηρία της λογοτεχνικής κούρσας.

Θα ήθελες να μοιραστείς με τους αναγνώστες μας, κάποια από τα «τρικ» που χρησιμοποιείς γράφοντας, που μπορεί να τους βοηθήσουν στο να απελευθερώσουν την φαντασία τους;

Αγαπητέ μου Έκτορα, δεν έχω κανένα μυστικό κόλπο (τρικ). Η μοναδική συνταγή που κρατώ είναι το πάθος που κάνει κάθε καλό συγγραφέα να βγάζει όλο το μαλακό υλικό που διαθέτει στη ψυχή του. Είμαι λίγο τελειομανής. Δεν βιάζομαι να βγω μ' ένα βιβλίο που δεν έχει στη μορφή του αισθητική. Επιλέγω προσεκτικά την κάθε μου λέξη. Η κάθε λέξη πρέπει να έχει το δικό της όμορφο ήχο. Ακολουθώ πάντα μια συμβουλή ενός αγαπημένου μου συγγραφέα. "Γράψε ένα βιβλίο και ρίξε το στο συρτάρι. Όταν περάσουν δυο χρόνια ξαναδιάβασέ το και κόψε, κόψε, κόψε". Ζω κάθε λεπτό του έργου μου. Συμπάσχω, χαίρομαι, γελώ, πονώ, βασανίζομαι και υποφέρω μαζί με κάθε ήρωά του έργου μου. Να σας αναφέρω χαρακτηριστικά ότι υπήρξε περίπτωση, όταν έγραφα μια πολύ συγκινητική σκηνή στον ΓΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ, που ζούσα τόσο έντονα το δράμα με αποτέλεσμα να χλωμιάσω, να ζαλιστώ, σε σημείο που πανικόβαλα τη γυναίκα μου. Έκανα διάλειμμα, πήρα ένα καφέ και συνέχισα. Δεν είμαι σίγουρος, αλλά αν αυτό είναι μυστικό, τότε είναι το μυστικό μου.

Αγαπημένοι σου συγγραφείς;

Καζαντζάκης, Καρκαβίτσας, Παπαδιαμάντης, Κονδυλάκης, Ταχτσής, Αλκυώνη Παπαδάκη, Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Μάρκες, Κοέλιο και πολλοί άλλοι φυσικά.

Με ποιον τρόπο πιστεύεις ότι μπορούμε να προάγουμε τη γραφή στον κόσμο για να πάψει να την αντιμετωπίζει με φόβο;

Είναι πολύ επικίνδυνο και άδικο να επιβάλεις σε οποιονδήποτε αποφασίσει να συγγράψει να μην το κάνει. Δυστυχώς υπάρχουν όλοι αυτοί που με τον αρνητικό τους ρόλο και συμπεριφορά αποτελούν την τροχοπέδη στη διάθεση του βιβλίου και στην αναβάθμιση της γραφής. Υπάρχει και η άλλη κατηγορία συγγραφέων που εκδίδουν βιβλία κάθε έξη μήνες για να επαναλάβουν τον εαυτό τους και να κρατηθούν στην επικαιρότητα. Αυτό είναι καταστροφικό γιατί δυστυχώς έχουν διαμορφώσει ένα αναγνωστικό κοινό, έχουν εθίσει καλύτερα, με μια υποκουλτούρα που προσφέρεται στον ωχαδερφισμό και στην απάθεια για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Οι εκδότες φέρουν μεγάλη ευθύνη. Πρέπει να είναι και στη μια και στην άλλη περίπτωση προσεκτικοί, πρέπει να συμβάλουν στη δημιουργία ενός αναγνωστικού κοινού με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Επειδή όμως αυτό είναι αδύνατον, εφ' όσον αποβλέπουν στο κέρδος, ας έρθει το κράτος να συμβάλει με ένα κρατικό εκδοτικό οίκο όπου τα λογοτεχνικά βιβλία να περνούν από κόσκινο με τη συμβολή καθηγητών και ειδικών της λογοτεχνίας. Αυτό θα ήταν ένα βήμα για την αναβάθμιση της ελληνικής λογοτεχνίας. Θα ήταν παράληψή μου αν δεν έλεγα ότι ο εκδοτικός οίκος "Αναζητήσεις" εργάζεται ακριβώς πάνω σε αυτή την αρχή και γνωρίζω ότι σε αρκετές περιπτώσεις αρνήθηκε να εκδώσει βιβλία χωρίς να υπολογίζει το κέρδος. Είναι ένας εκδοτικός οίκος που έταξε σκοπό της ύπαρξής του να υπηρετήσει τη λογοτεχνία με προσωπικό κόστος. Θέλω με την ευκαιρία που μου δίνετε, αγαπητέ Έκτορα, να συγχαρώ την ιδιοκτήτρια και αξιόλογη συγγραφέα Μαρία Στυλιανού.

ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΗ.....ΑΠΛΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

Πάντοτε παρατηρούσα ότι ο κόσμος αντιμετώπιζε την περιποίηση των παπουτσιών του σαν ένα είδος αγγαρείας ή σαν κάτι τόσο δύσκολο ή βαρετό τέλος πάντων, που πρέπει να το κάνει κάποιος άλλος για εκείνους. Κι όμως τα πράγματα είναι τόσο απλά, αρκεί κάποιος να έχει ελάχιστο χρόνο πάνω απ' όλα όμως την απαραίτητη διάθεση.

Τι δεν πρέπει να κάνουμε:
1) Τα περιβόητα αυτογυαλιζόμενα σφουγγαράκια, τα οποία υπάρχουν στα σπίτια των περισσότερων. Φυσικά όλοι θα έχουν παρατηρήσει έπειτα από ένα διάστημα χρήσης τους ότι το παπούτσι γυαλίζει παροδικά, όμως λίγη ώρα μετά είναι υπερβολικά θαμπό. Αυτό συμβαίνει για έναν απλό λόγο: περνώντας το δέρμα μία φορά, μένει επάνω στο σφουγγαράκι μεγάλο μέρος της σκόνης που υπάρχει. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, την επόμενη φορά που θα περάσουμε το παπούτσι, η σκόνη αυτή να επανέλθει και πάλι στην επιφάνεια, κλείνοντας τους  πόρους του δέρματος κι αυτό έχει σαν επακόλουθο τη φθορά του κερώματος.
2) Ποτέ δεν φοράμε το ίδιο ζευγάρι για πάνω από μία με δύο συνεχόμενες μέρες. Χρειάζονται χρόνο για να ξεκουραστούν και κατ' αυτόν τον τρόπο και παρατείνουμε τη διάρκεια ζωής τους και παλιώνουν πιο όμορφα.
3) Δεν τοποθετούμε βρεγμένα παπούτσια κοντά σε καλοριφέρ η άλλου είδους θερμαντικά σώματα, με τη δικαιολογία (για να στεγνώσουν). Φυσικά και θα στεγνώσουν όμως πολύ πιθανό είναι (ιδιαίτερα αν πρόκειται για παπούτσια με ελαστικές σόλες) να σπάσουν γιατί το ελαστικό θα ξεραθεί μετά τη συστολή-διαστολή του. Τα γεμίζουμε απλά με χαρτί κουζίνας και τα ακουμπάμε κάπου σε όρθια στάση ούτως ώστε να στραγγίσει η υγρασία προς τα κάτω και να μην αφήσει κηλίδες στο μπροστινό μέρος του παπουτσιού.


Τι πρέπει να κάνουμε:
Ξεκινάω από τις κυρίες πρώτα, που γκρινιάζουν ότι δεν μπορούν να περιποιηθούν τα υποδήματά τους, μια που φοβούνται να λερώσουν τα χέρια τους. Οδηγίες χρήσης απλές για εσάς.
1) Πάντοτε καθαρίζουμε την επιφάνεια με ένα βρεγμένο αλλά καλά στιμμένο πανάκι για να το καθαρίσουμε από τις σκόνες. Στη συνέχεια αλοίφουμε την επιφάνεια με μια κρέμα χεριών ή σώματος (που ούτως ή άλλως υπάρχουν σε κάθε σπίτι) και αφήνουμε να περάσει ένα διάστημα για να απορροφηθεί. Η κρέμα επειδή είναι λιπαρή θα κάνει το δέρμα λίγο πιο ματ, όμως καθαρίζοντάς το με ένα παλιό σας καλσόν (που τα πετάτε με το κιλό) θα αποκτήσει και πάλι μέρος της γυαλάδας του. Η κρέμα μπορεί να χρησιμοποιείται άφοβα μια φορά την εβδομάδα ή κάθε δέκα μέρες. Εφόσον βοηθά το δέρμα μας που έχει ζωντανά κύτταρα φυσικά και θα επανορθώσει μέρος από τα τσακίσματα και του δέρματος του παπουτσιού.
2) Όσον αφορά τη χρήση της μπογιάς. Αυτή δεν χρειάζεται παραπάνω από μία φορά τον μήνα, ούτως ώστε να μην ποτίσει το δέρμα με μεγάλη ποσότητα χημικού και δεν αναπνέει. Το υπερβολικό βάψιμο ισούται με το καθόλου και έχει εξίσου αρνητικά αποτελέσματα.
3) Το βασικότερο μέρος της περιποίησης ενός παπουτσιού είναι αυτά τα ασήμαντα χαρτιά που υπάρχουν μέσα τους και φροντίζουμε αμέσως να τα πετάξουμε στα σκουπίδια. Τα χαρτιά αυτά, μπορούμε να τα αντικαταστήσουμε με δύο μεγάλες μπάλες χαρτιού κουζίνας που είναι ιδιαίτερα απορροφητικό και είναι υποχρέωσή μας, μόλις βγάλουμε τα παπούτσια από τα πόδια μας, να γεμίσουμε το εσωτερικό τους με αυτά. Γιατί; Μα πολύ απλά για να διώξουμε μέρος της υγρασίας των ποδιών μας που έχει κρατηθεί στο εσωτερικό του υποδήματος. Φανταστείτε το εξής: ανάλογα με το τι τρώμε ή πίνουμε κάθε μέρα, μεταβάλλεται και η σύνθεση του ιδρώτα μας. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να συγκεντρώνεται σιγά σιγά στο εσωτερικό, φθείροντας τα παπούτσια μας από τα άλατα και την υγρασία. Τα χαρτιά λοιπόν δεν είναι για τη διατήρηση της φόρμας και δεν τα βάζουμε μέσα στα παπούτσια μας όταν τα αποθηκεύσουμε για την αλλαγή της σεζόν. (Υποχρεωτικά κάθε βράδυ μέσα κι αν έχετε τις αμφιβολίες σας, δοκιμάστε το μια μέρα και πιάστε τα χαρτιά την επομένη το πρωί στα χέρια σας, διαπιστώνοντας πόσο υγρά θα είναι).

Σουέντ παπούτσια
Μια παρεξηγημένη κατηγορία παπουτσιών κι αυτό έχει να κάνει με το ότι μεγάλη κατηγορία του κόσμου, αποφεύγει να προτιμήσει τα συγκεκριμένα δέρματα, θεωρώντας τα ιδιαίτερα ευπαθή. ΛΑΘΟΣ. Γιατί; Μα πολύ απλά το πρόβλημα στα σουέντ είναι τα υγρά (λάδια ή ποτά) που όταν πέσουν επάνω σε οποιοδήποτε δέρμα κι εκεί θα αφήσουν κηλίδες. Εδώ όμως έχουμε αρκετές εναλλακτικές:
1) Στο εμπόριο κυκλοφορούν οι σβηστήρες για σουέντ δέρματα που κάνουν εξαιρετική δουλειά, σβήνοντας τις τυχόν ατέλειες ή λεκέδες. Υπάρχει επίσης και η συρμάτινη βούρτσα που όμως δεν τη συνιστώ γιατί η υπερβολή οδηγεί στο αντίθετο του επιθυμητού αποτέλεσμα: αρκετές φορές "τρώμε" το πέλος του σουέντ φθείροντας την επιφάνεια.
Στην καθημερινή τους περιποίηση, τα σουέντ θέλουν ένα ξεσκόνισμα απαλό με βούρτσα όπως αυτή που καθαρίζουμε τα ρούχα. Από εκεί και πέρα, κάποια φορά αφού τα ξεσκονίσουμε, μπορούμε να τα περάσουμε και με ένα καλά στιμμένο πανί (και τα δύο παπούτσια προκειμένου να απορροφηθεί ομοιόμορφα η υγρασία).
Σε περίπτωση που υπάρχει έντονος λεκές, μπορούμε να τα πλύνουμε με σαμπουάν τρίβοντάς τα με μια απλή βούρτσα και στη συνέχεια θα τα ξεβγάλουμε καλά, φυσικά αφήνοντάς τα να στεγνώσουν σε κλειστό χώρο, καλά αεριζόμενο και όρθια. Ποτέ δεν βγάζουμε στον ήλιο βρεγμένα παπούτσια.
Κάποιες φορές (αφού ρωτήσουμε τον άνθρωπο που μας τα πούλησε) υπάρχει η δυνατότητα, ακόμα και να τα πλύνουμε στο πλυντήριο με μια μικρή ποσότητα απορρυπαντικού (τυλιγμένα σε μία μαξιλαροθήκη το καθένα για να μην χτυπιούνται μεταξύ τους κατά το πλύσιμο) και με κρύο νερό. Για το στέγνωμα ακολουθούμε τις ίδιες διαδικασίες με πιο πάνω.
Όταν ένα σουέντ παπούτσι έχει παλιώσει αρκετά και το έχουμε βαρεθεί, η πιο εύκολη συμβουλή μου είναι να το πάμε σε ένα στιλβωτήριο και έναντι ενός μικρού ποσού, ζητάμε να  του αλλάξουν χρώμα. Σκεφθείτε ότι με ένα ποσό 10 ή 15 ευρώ (μπορεί και μικρότερο) θα αποκτήσετε ένα ολοκαίνουριο ζευγάρι παπούτσια.

Απλές συμβουλές:
1) Όταν ένα παπούτσι έχει παλιώσει και δεν θέλουμε να το περιποιηθούμε με κάποιο διαθέσιμο υλικό, η φύση έχει μεριμνήσει για εμάς. Χρησιμοποιούμε τις φλούδες της μπανάνας, μια που το λάδι της, χρησιμοποιείται για τις τροφές δέρματος. Αφού καθαριστεί η επιφάνεια με ένα καλά στιμμένο πανάκι, περνάμε με την μπανανόφλουδα την επιφάνεια και λίγο αργότερα καθαρίζουμε τις γωνίες του παπουτσιού με μια παλιά οδοντόβουρτσα για να απομακρύνουμε τις κίτρινες ίνες της μπανάνας, που δεν μπορούν να απορροφηθούν.
2) Για τα παπούτσια με δερμάτινες σόλες που ο κόσμος παραπονιέται ότι γλυστράνε. Κόβουμε μια πατάτα στη μέση και με το εσωτερικό της αλοίφουμε τη δερμάτινη σόλα για να "τραβήξει" άμυλο ούτως ώστε να κολλάει στο έδαφος.
3) Σε ανοικτόχρωμα παπούτσια ταμπά απόχρωσης ή για δέρματα του λαδιού που συνήθως δημιουργούνται στο μπροστινό τους μέρος μικρά στίγματα αυτά μπορούμε να τα απομακρύνουμε με κάτι πολύ απλό που όλοι μας το έχουμε δει στο παρελθόν. Οι λούστροι πριν βάψουν ένα παπούτσι το έφτυναν. Αν βάλουμε επάνω στο σημείο που θέλουμε να βελτιώσουμε μικρή ποσότητα σάλιου, τρίβοντάς το με ένα πανάκι δημιουργώντας θερμότητα, αμέσως τα στίγματα υποχωρούν.
4) Στα δετά παπούτσια και εφόσον υπάρχει η δυνατότητα των χρωματικών συνδυασμών μην διστάζετε να "παίξετε" με τα κορδόνια. Αλλάζοντας τα κορδόνια με κάποια άλλου χρώματος, θα έχετε ένα καινούριο ζευγάρι.
5) Στα καλοκαιρινά παπούτσια που ως επί το πλείστον είναι αφοδράριστα πολλοί γκρινιάζουν ότι το παπούτσι ξεβάφει στα πόδια τους. Αυτό τις περισσότερες φορές είναι αναπόφευκτο γιατί δεν ξέρω αν είναι εύκολο μια εταιρεία να ρισκάρει το "φιξάρισμα" της βαφής με κάποιο χημικό από μέσα διακινδυνεύοντας τα αλλεργικά συμπτώματα στο δέρμα κάποιων ανθρώπων. Αυτό που μπορούμε εμείς να κάνουμε είναι να μην φοράμε συνέχεια το ίδιο παπούτσι κι όπως είπα πιο πάνω να το γεμίζουμε με χαρτί κουζίνας, που θα "τραβάει" το ξέβαμμα της μπογιάς σε μεγάλο βαθμό έως ότου θα εξαλειφθεί.
6) Δεν θέλω να αποχωριστώ ένα παλιό μου ζευγάρι. Οκ. Κι εγώ δεν θέλω όμως δεν γίνεται. Αυτά που μπορούμε να κρατήσουμε για μια ζωή είναι τα παπούτσια με τις δερμάτινες σόλες εφόσον σε κάποια φάση αλλάζουμε τις σόλες τους. Αυτά όμως και μόνο. Τα παπούτσια με τις λαστιχένιες σόλες έχουν συγκεκριμένη διάρκεια ζωής. Συχνά ένα παπούτσι δείχνει ολοκαίνουριο όμως πλέον είναι άχρηστο για τα πόδια μας γιατί το ελαστικό έχει συγκεκριμένη διάρκεια ζωής. Με λίγα λόγια έχει κάνει τα χιλιόμετρά του, η σόλα έχει χάσει τις ιδιότητές της όσον αφορά την απορρόφηση των κραδασμών κι ενώ έχουμε την εντύπωση ότι όλα είναι εντάξει, το μόνο που κάνουμε είναι να περπατάμε σχεδόν ξυπόλητοι, κάνοντας ζημιά στα πόδια μας.
Εδώ κάτι που θα ήθελα να επισημάνω είναι το ότι η χρήση παπουτσιών με δερμάτινη σόλα εκτός της κομψότητας έχει το πλεονέκτημα ότι είναι πιο δροσερή για τα πόδια μας. ΟΜΩΣ, η χρήση τους δεν ενδείκνυται παρά μονάχα για λίγες ώρες κι αυτό για κάποιες φορές. Τα πέλματά μας όσο κι αν δεν το καταλαβαίνουμε είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα και τα αποτελέσματα της παρατεταμένης χρήσης δερματόσολας θα βγούνε μια και καλή, χρόνια μετά και τις περισσότερες φορές είναι μη αναστρέψιμα. Οπότε για χάρη της υγείας μας κάποιες φορές καλό είναι να θυσιάσουμε το θέμα κομψότητα.
7) Κάτι το οποίο έχει παρατηρηθεί ιδιαίτερα σε άνδρες είναι ότι φοράνε για συνεχόμενο διάστημα το ίδιο ζευγάρι παπούτσια κι αυτό τους εμποδίζει από την αγορά ενός νέου ζεύγους με την άμεση δικαιολογία (μα δεν είναι άνετα όπως αυτά που φοράω). Λογικό επόμενο είναι γιατί τα πέλματά μας αφομοιώνουν πληροφορίες, προσαρμόζονται σε αυτές και μετά από καιρό "αρνούνται" τις νέες πληροφορίες ενός άλλου παπουτσιού. Γι' αυτό δεν πρέπει ποτέ να φοράμε το ίδιο παπούτσι συνεχώς κακομαθαίνοντας τα πέλματά μας.
8) Όταν αγοράζουμε ένα καινούριο ζευγάρι όσο χαρούμενοι και να είμαστε και να θέλουμε να το φορέσουμε αμέσως δεν πρέπει να το κάνουμε ποτέ. Το παπούτσι χρειάζεται να πάρει σιγά-σιγά τη φόρμα του ποδιού μας και γι' αυτό πρέπει να το φορέσουμε για 2 με 3 μέρες στο σπίτι μας από λίγο (οι παλιοί κάτι ήξεραν τελικά). Αν με το που θα πάρουμε ένα ζευγάρι το φορέσουμε αμέσως και βγούμε έξω για ένα πεντάωρο π.χ. το μόνο που κάνουμε είναι να αναγκάσουμε τα πόδια μας να πάρουν τη φόρμα των παπουτσιών ενώ όπως είπα πιο πάνω χρειάζεται το ανάποδο.
9) Όταν θέλουμε να απολυμάνουμε το εσωτερικό των παπουτσιών, γεμίζουμε ένα φλυτζάνι μικρό του καφέ, το μισό με νερό και μισό με λευκό οινόπνευμα. Με ένα βαμβάκι περνάμε το εσωτερικό του παπουτσιού.
10) Πάντοτε όταν αγοράζουμε παπούτσια δοκιμάζουμε υποχρεωτικά και τα δύο.
11) Όταν πρόκειται να αγοράσουμε μοκασσίνια αυτό που προσέχουμε είναι τα παπούτσια να είναι περίπου οριακά στο μήκος τους (χωρίς να πιέζονται οι άκρες των δαχτύλων) και κάπως σφικτό στο πλάτος. Το μοκασσίνι χρειάζεται να πάρει με τον καιρό τη φόρμα του ποδιού μας και λίγο αργότερα γίνεται γάντι. Δεν πρέπει να είναι μεγάλο μας ή φαρδύ από την αρχή γιατί στην πορεία θα ξεχειλώσει, θα βγαίνει από το πόδι μας και το αποτέλεσμα θα είναι το γνωστό τσαρουχάκι, που γυρίζει η μύτη του προς τα πάνω. Αν το πόδι μας δεν έχει τις προδιαγραφές για μοκασσίνι, καλό είναι να προτιμήσουμε παπούτσι με κορδόνια που ανοίγουν τα "καπάκια" του προσφέροντας μεγαλύτερη άνεση.
12) Καλό είναι να προβάρουμε παπούτσια απογευματινές ώρες, που το πόδι μας είναι πιο πρησμένο κι έτσι έχουμε καλύτερη αντίληψη της φόρμας του.

Το νέο ατελιέ της Αλκμήνης στη Θεσσαλονίκη (Χρ. Σμύρνης 6)

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΗ ΝΤΟΤΣΙΟ - ΜΟΥΣΙΚΟ

Γενικά με έχεις μπερδέψει. Απ’ τη μια κλασικό ρεπερτόριο απ’ την άλλη ροκ 'ν 'ρολλ. Λογικό είναι να έχεις μια συγκεκριμένη παιδεία όμως το αξιοθαύμαστο με σένα είναι ότι αποδίδεις εξίσου καλά σε όλα τα είδη. Σε ποια ηλικία συνειδητοποίησες την αγάπη σου για τη μουσική;

Μεγάλωσα σε μία οικογένεια που λάτρευε τη μουσική. Ο πατέρας μου έπαιζε κιθάρα, η γιαγιά μου μαντολίνο, οι παππούδες μου ήταν ψάλτες και οι υπόλοιποι συμμετείχαν σε χορωδίες. Έτσι λοιπόν κι εγώ στα 6 μου είχα ήδη γραφτεί σε Ωδείο για σπουδές κλασικής κιθάρας.

Πότε κατάλαβες ότι θα επιλέξεις το μπάσο; Θυμάσαι πώς έγινε αυτό;

Στα 15 μου και για τις ανάγκες μιας εκδήλωσης του Ωδείου, κάποιος έπρεπε να παίξει ηλεκτρικό μπάσο αφού όλοι παίζαμε κιθάρα. Έτσι ρίξαμε κλήρο και έπεσε σε μένα. Από τότε άλλαξαν όλα.

Οι σπουδές σου;

 Έχω σπουδάσει κλασική κιθάρα, ηλεκτρικό μπάσο, πιάνο, κλασικό κοντραμπάσο στο Κ.Ω.Θ, ηχοληψία στα ΙΕΚ Πυθαγόρας και  μουσική παραγωγή και στούντιο στο A.C.M Guildford U.K.

Η πρώτη σου μπάντα ποια ήταν;

Η  πρώτη μου μπάντα ήταν οι VITA -5, όταν πρωτοξεκινήσαμε στο Λιτόχωρο το 1992.

Οι επαγγελματικές σου εμφανίσεις πότε άρχισαν;

Άρχισαν το 1995 κάνοντας εμφανίσεις με διάφορα σχήματα και από το 2004 έως το 2008 ήμουν μέλος της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης.

                     Στην Αγγλία με ποιο γκρουπ εμφανιζόσουν; Σε ποια μέρη έπαιξες;

Στην Αγγλία έπαιξα σαν έκτακτος μουσικός κοντραμπάσο στις Basement Orchestra, Kensington Chamber Orchestra και Camden Light Orchestra. Επίσης με μια φίλη μου δημιουργήσαμε τους VINYL BLACK STILETTOS, με τους οποίους ηχογραφήσαμε 2 άλμπουμ με παραγωγούς τους Pete Gleadall, Robert Harder και στο mastering Mike Marshκαι εμφανιστήκαμε στα περισσότερα live stages του Λονδίνου καθώς και σε mini tours σε Γερμανία και Γαλλία.

Επιστρέφοντας πίσω στην Ελλάδα μια που μιλάμε για μουσική πόσο μεγάλο είναι το χάσμα με τις  ευρωπαικές χώρες;

Στο εξωτερικό υπάρχει μια τεράστια μουσική βιομηχανία που στηρίζει την τέχνη. Αυτό ωθεί τον κόσμο όχι απλά να συμμετέχει αλλά παράλληλα του δίνει και τα κίνητρα  να ασχοληθεί επαγγελματικά μ’ αυτήν. Εδώ δυστυχώς ποτέ δεν συνέβη κάτι παρόμοιο και ούτε πρόκειται να συμβεί από δω και στο εξής.

Ανέκαθεν ζήλευα τους μουσικούς  και τους ζωγράφους για τον απλό λόγο ότι εκτονώνονται διαφορετικά (έτσι πιστεύω εγώ) με τη δημιουργία τους. Εσύ όταν γράφεις μουσική, τι ακριβώς σου συμβαίνει;

Συνήθως αφήνω να με παρασύρει το συναίσθημα και μετά όλα είναι εύκολα.

Πώς βλέπεις τη  μουσική παιδεία του μέσου Έλληνα;

Κάτω του μέτριου.

Στη χώρα μας ένας μουσικός που δεν ασχολείται με την εμπορική σκηνή πιστεύεις ότι μπορεί να επιβιώσει;

Νομίζω ότι κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δύσκολο να συμβεί γιατί θα πρέπει να φροντίσει να εξασφαλίσει τα προς το ζην με κάποιον άλλον τρόπο.

Αγαπημένος σου καλλιτέχνης

MORRISSEY.

Αγαπημένο είδος μουσικής;

Οποιαδήποτε μελωδία καταφέρνει να μου «αρπάζει» την καρδιά και "ταξιδεύει" τον νου μου.

Αυτή την περίοδο εμφανίζεσαι κάπου;

Ετοιμαζόμαστε με τους Dusties για κάποια live μαζί με την κυκλοφορία του πρώτου μας c.d.  «Γράφω» επίσης τη μουσική για μια ταινία του Τμήματος Κιν/γραφου Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ.  και παράλληλα άρχισα να δημιουργώ και μουσική για ιστοσελίδες κατά παραγγελία. Τα σχέδιά μου για νέο προσωπικό δίσκο είναι στο προσεχές μέλλον!

Ας πούμε ότι μπορούσες να επιλέξεις κάποιους μουσικούς (ακόμα και απόντες από τη ζωή) για να σχηματίσεις τη μπάντα των ονείρων σου. Ποιοι θα ήταν και τι θα παίζατε;

Μια συνεργασία με τον Μάνο Χατζιδάκι θα ήτανε μαγευτική. Παίζοντας μπαλάντες μαζί του θα πραγματοποιούσα όνειρα όλης μου της ζωής.

Κάθε μουσικός ονειρεύεται να εμφανιστεί μια μέρα σε κάποιο συγκεκριμένο χώρο. Η δική σου επιθυμία;

Το Ηρώδειο είναι ένας επιβλητικότατος χώρος με εξαιρετική ακουστική. Ας ευχηθούμε η παρουσίαση του δίσκου μου να γίνει εκεί.

Και μια τελευταία ερώτηση που ξεπηδά μέσα από τη δική μου περιέργεια. Μπάσο ή κοντραμπάσο;

Οποιοδήποτε από τα δύο λειτουργεί ως μέσον για την κορύφωση της μελωδίας