Πάντοτε παρατηρούσα ότι ο κόσμος αντιμετώπιζε την περιποίηση των παπουτσιών του σαν ένα είδος αγγαρείας ή σαν κάτι τόσο δύσκολο ή βαρετό τέλος πάντων, που πρέπει να το κάνει κάποιος άλλος για εκείνους. Κι όμως τα πράγματα είναι τόσο απλά, αρκεί κάποιος να έχει ελάχιστο χρόνο πάνω απ' όλα όμως την απαραίτητη διάθεση.
Τι δεν πρέπει να κάνουμε:
1) Τα περιβόητα αυτογυαλιζόμενα σφουγγαράκια, τα οποία υπάρχουν στα σπίτια των περισσότερων. Φυσικά όλοι θα έχουν παρατηρήσει έπειτα από ένα διάστημα χρήσης τους ότι το παπούτσι γυαλίζει παροδικά, όμως λίγη ώρα μετά είναι υπερβολικά θαμπό. Αυτό συμβαίνει για έναν απλό λόγο: περνώντας το δέρμα μία φορά, μένει επάνω στο σφουγγαράκι μεγάλο μέρος της σκόνης που υπάρχει. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, την επόμενη φορά που θα περάσουμε το παπούτσι, η σκόνη αυτή να επανέλθει και πάλι στην επιφάνεια, κλείνοντας τους πόρους του δέρματος κι αυτό έχει σαν επακόλουθο τη φθορά του κερώματος.
2) Ποτέ δεν φοράμε το ίδιο ζευγάρι για πάνω από μία με δύο συνεχόμενες μέρες. Χρειάζονται χρόνο για να ξεκουραστούν και κατ' αυτόν τον τρόπο και παρατείνουμε τη διάρκεια ζωής τους και παλιώνουν πιο όμορφα.
3) Δεν τοποθετούμε βρεγμένα παπούτσια κοντά σε καλοριφέρ η άλλου είδους θερμαντικά σώματα, με τη δικαιολογία (για να στεγνώσουν). Φυσικά και θα στεγνώσουν όμως πολύ πιθανό είναι (ιδιαίτερα αν πρόκειται για παπούτσια με ελαστικές σόλες) να σπάσουν γιατί το ελαστικό θα ξεραθεί μετά τη συστολή-διαστολή του. Τα γεμίζουμε απλά με χαρτί κουζίνας και τα ακουμπάμε κάπου σε όρθια στάση ούτως ώστε να στραγγίσει η υγρασία προς τα κάτω και να μην αφήσει κηλίδες στο μπροστινό μέρος του παπουτσιού.
Τι πρέπει να κάνουμε:
Ξεκινάω από τις κυρίες πρώτα, που γκρινιάζουν ότι δεν μπορούν να περιποιηθούν τα υποδήματά τους, μια που φοβούνται να λερώσουν τα χέρια τους. Οδηγίες χρήσης απλές για εσάς.
1) Πάντοτε καθαρίζουμε την επιφάνεια με ένα βρεγμένο αλλά καλά στιμμένο πανάκι για να το καθαρίσουμε από τις σκόνες. Στη συνέχεια αλοίφουμε την επιφάνεια με μια κρέμα χεριών ή σώματος (που ούτως ή άλλως υπάρχουν σε κάθε σπίτι) και αφήνουμε να περάσει ένα διάστημα για να απορροφηθεί. Η κρέμα επειδή είναι λιπαρή θα κάνει το δέρμα λίγο πιο ματ, όμως καθαρίζοντάς το με ένα παλιό σας καλσόν (που τα πετάτε με το κιλό) θα αποκτήσει και πάλι μέρος της γυαλάδας του. Η κρέμα μπορεί να χρησιμοποιείται άφοβα μια φορά την εβδομάδα ή κάθε δέκα μέρες. Εφόσον βοηθά το δέρμα μας που έχει ζωντανά κύτταρα φυσικά και θα επανορθώσει μέρος από τα τσακίσματα και του δέρματος του παπουτσιού.
2) Όσον αφορά τη χρήση της μπογιάς. Αυτή δεν χρειάζεται παραπάνω από μία φορά τον μήνα, ούτως ώστε να μην ποτίσει το δέρμα με μεγάλη ποσότητα χημικού και δεν αναπνέει. Το υπερβολικό βάψιμο ισούται με το καθόλου και έχει εξίσου αρνητικά αποτελέσματα.
3) Το βασικότερο μέρος της περιποίησης ενός παπουτσιού είναι αυτά τα ασήμαντα χαρτιά που υπάρχουν μέσα τους και φροντίζουμε αμέσως να τα πετάξουμε στα σκουπίδια. Τα χαρτιά αυτά, μπορούμε να τα αντικαταστήσουμε με δύο μεγάλες μπάλες χαρτιού κουζίνας που είναι ιδιαίτερα απορροφητικό και είναι υποχρέωσή μας, μόλις βγάλουμε τα παπούτσια από τα πόδια μας, να γεμίσουμε το εσωτερικό τους με αυτά. Γιατί; Μα πολύ απλά για να διώξουμε μέρος της υγρασίας των ποδιών μας που έχει κρατηθεί στο εσωτερικό του υποδήματος. Φανταστείτε το εξής: ανάλογα με το τι τρώμε ή πίνουμε κάθε μέρα, μεταβάλλεται και η σύνθεση του ιδρώτα μας. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να συγκεντρώνεται σιγά σιγά στο εσωτερικό, φθείροντας τα παπούτσια μας από τα άλατα και την υγρασία. Τα χαρτιά λοιπόν δεν είναι για τη διατήρηση της φόρμας και δεν τα βάζουμε μέσα στα παπούτσια μας όταν τα αποθηκεύσουμε για την αλλαγή της σεζόν. (Υποχρεωτικά κάθε βράδυ μέσα κι αν έχετε τις αμφιβολίες σας, δοκιμάστε το μια μέρα και πιάστε τα χαρτιά την επομένη το πρωί στα χέρια σας, διαπιστώνοντας πόσο υγρά θα είναι).
Σουέντ παπούτσια
Μια παρεξηγημένη κατηγορία παπουτσιών κι αυτό έχει να κάνει με το ότι μεγάλη κατηγορία του κόσμου, αποφεύγει να προτιμήσει τα συγκεκριμένα δέρματα, θεωρώντας τα ιδιαίτερα ευπαθή. ΛΑΘΟΣ. Γιατί; Μα πολύ απλά το πρόβλημα στα σουέντ είναι τα υγρά (λάδια ή ποτά) που όταν πέσουν επάνω σε οποιοδήποτε δέρμα κι εκεί θα αφήσουν κηλίδες. Εδώ όμως έχουμε αρκετές εναλλακτικές:
1) Στο εμπόριο κυκλοφορούν οι σβηστήρες για σουέντ δέρματα που κάνουν εξαιρετική δουλειά, σβήνοντας τις τυχόν ατέλειες ή λεκέδες. Υπάρχει επίσης και η συρμάτινη βούρτσα που όμως δεν τη συνιστώ γιατί η υπερβολή οδηγεί στο αντίθετο του επιθυμητού αποτέλεσμα: αρκετές φορές "τρώμε" το πέλος του σουέντ φθείροντας την επιφάνεια.
Στην καθημερινή τους περιποίηση, τα σουέντ θέλουν ένα ξεσκόνισμα απαλό με βούρτσα όπως αυτή που καθαρίζουμε τα ρούχα. Από εκεί και πέρα, κάποια φορά αφού τα ξεσκονίσουμε, μπορούμε να τα περάσουμε και με ένα καλά στιμμένο πανί (και τα δύο παπούτσια προκειμένου να απορροφηθεί ομοιόμορφα η υγρασία).
Σε περίπτωση που υπάρχει έντονος λεκές, μπορούμε να τα πλύνουμε με σαμπουάν τρίβοντάς τα με μια απλή βούρτσα και στη συνέχεια θα τα ξεβγάλουμε καλά, φυσικά αφήνοντάς τα να στεγνώσουν σε κλειστό χώρο, καλά αεριζόμενο και όρθια. Ποτέ δεν βγάζουμε στον ήλιο βρεγμένα παπούτσια.
Κάποιες φορές (αφού ρωτήσουμε τον άνθρωπο που μας τα πούλησε) υπάρχει η δυνατότητα, ακόμα και να τα πλύνουμε στο πλυντήριο με μια μικρή ποσότητα απορρυπαντικού (τυλιγμένα σε μία μαξιλαροθήκη το καθένα για να μην χτυπιούνται μεταξύ τους κατά το πλύσιμο) και με κρύο νερό. Για το στέγνωμα ακολουθούμε τις ίδιες διαδικασίες με πιο πάνω.
Όταν ένα σουέντ παπούτσι έχει παλιώσει αρκετά και το έχουμε βαρεθεί, η πιο εύκολη συμβουλή μου είναι να το πάμε σε ένα στιλβωτήριο και έναντι ενός μικρού ποσού, ζητάμε να του αλλάξουν χρώμα. Σκεφθείτε ότι με ένα ποσό 10 ή 15 ευρώ (μπορεί και μικρότερο) θα αποκτήσετε ένα ολοκαίνουριο ζευγάρι παπούτσια.
Απλές συμβουλές:
1) Όταν ένα παπούτσι έχει παλιώσει και δεν θέλουμε να το περιποιηθούμε με κάποιο διαθέσιμο υλικό, η φύση έχει μεριμνήσει για εμάς. Χρησιμοποιούμε τις φλούδες της μπανάνας, μια που το λάδι της, χρησιμοποιείται για τις τροφές δέρματος. Αφού καθαριστεί η επιφάνεια με ένα καλά στιμμένο πανάκι, περνάμε με την μπανανόφλουδα την επιφάνεια και λίγο αργότερα καθαρίζουμε τις γωνίες του παπουτσιού με μια παλιά οδοντόβουρτσα για να απομακρύνουμε τις κίτρινες ίνες της μπανάνας, που δεν μπορούν να απορροφηθούν.
2) Για τα παπούτσια με δερμάτινες σόλες που ο κόσμος παραπονιέται ότι γλυστράνε. Κόβουμε μια πατάτα στη μέση και με το εσωτερικό της αλοίφουμε τη δερμάτινη σόλα για να "τραβήξει" άμυλο ούτως ώστε να κολλάει στο έδαφος.
3) Σε ανοικτόχρωμα παπούτσια ταμπά απόχρωσης ή για δέρματα του λαδιού που συνήθως δημιουργούνται στο μπροστινό τους μέρος μικρά στίγματα αυτά μπορούμε να τα απομακρύνουμε με κάτι πολύ απλό που όλοι μας το έχουμε δει στο παρελθόν. Οι λούστροι πριν βάψουν ένα παπούτσι το έφτυναν. Αν βάλουμε επάνω στο σημείο που θέλουμε να βελτιώσουμε μικρή ποσότητα σάλιου, τρίβοντάς το με ένα πανάκι δημιουργώντας θερμότητα, αμέσως τα στίγματα υποχωρούν.
4) Στα δετά παπούτσια και εφόσον υπάρχει η δυνατότητα των χρωματικών συνδυασμών μην διστάζετε να "παίξετε" με τα κορδόνια. Αλλάζοντας τα κορδόνια με κάποια άλλου χρώματος, θα έχετε ένα καινούριο ζευγάρι.
5) Στα καλοκαιρινά παπούτσια που ως επί το πλείστον είναι αφοδράριστα πολλοί γκρινιάζουν ότι το παπούτσι ξεβάφει στα πόδια τους. Αυτό τις περισσότερες φορές είναι αναπόφευκτο γιατί δεν ξέρω αν είναι εύκολο μια εταιρεία να ρισκάρει το "φιξάρισμα" της βαφής με κάποιο χημικό από μέσα διακινδυνεύοντας τα αλλεργικά συμπτώματα στο δέρμα κάποιων ανθρώπων. Αυτό που μπορούμε εμείς να κάνουμε είναι να μην φοράμε συνέχεια το ίδιο παπούτσι κι όπως είπα πιο πάνω να το γεμίζουμε με χαρτί κουζίνας, που θα "τραβάει" το ξέβαμμα της μπογιάς σε μεγάλο βαθμό έως ότου θα εξαλειφθεί.
6) Δεν θέλω να αποχωριστώ ένα παλιό μου ζευγάρι. Οκ. Κι εγώ δεν θέλω όμως δεν γίνεται. Αυτά που μπορούμε να κρατήσουμε για μια ζωή είναι τα παπούτσια με τις δερμάτινες σόλες εφόσον σε κάποια φάση αλλάζουμε τις σόλες τους. Αυτά όμως και μόνο. Τα παπούτσια με τις λαστιχένιες σόλες έχουν συγκεκριμένη διάρκεια ζωής. Συχνά ένα παπούτσι δείχνει ολοκαίνουριο όμως πλέον είναι άχρηστο για τα πόδια μας γιατί το ελαστικό έχει συγκεκριμένη διάρκεια ζωής. Με λίγα λόγια έχει κάνει τα χιλιόμετρά του, η σόλα έχει χάσει τις ιδιότητές της όσον αφορά την απορρόφηση των κραδασμών κι ενώ έχουμε την εντύπωση ότι όλα είναι εντάξει, το μόνο που κάνουμε είναι να περπατάμε σχεδόν ξυπόλητοι, κάνοντας ζημιά στα πόδια μας.
Εδώ κάτι που θα ήθελα να επισημάνω είναι το ότι η χρήση παπουτσιών με δερμάτινη σόλα εκτός της κομψότητας έχει το πλεονέκτημα ότι είναι πιο δροσερή για τα πόδια μας. ΟΜΩΣ, η χρήση τους δεν ενδείκνυται παρά μονάχα για λίγες ώρες κι αυτό για κάποιες φορές. Τα πέλματά μας όσο κι αν δεν το καταλαβαίνουμε είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα και τα αποτελέσματα της παρατεταμένης χρήσης δερματόσολας θα βγούνε μια και καλή, χρόνια μετά και τις περισσότερες φορές είναι μη αναστρέψιμα. Οπότε για χάρη της υγείας μας κάποιες φορές καλό είναι να θυσιάσουμε το θέμα κομψότητα.
7) Κάτι το οποίο έχει παρατηρηθεί ιδιαίτερα σε άνδρες είναι ότι φοράνε για συνεχόμενο διάστημα το ίδιο ζευγάρι παπούτσια κι αυτό τους εμποδίζει από την αγορά ενός νέου ζεύγους με την άμεση δικαιολογία (μα δεν είναι άνετα όπως αυτά που φοράω). Λογικό επόμενο είναι γιατί τα πέλματά μας αφομοιώνουν πληροφορίες, προσαρμόζονται σε αυτές και μετά από καιρό "αρνούνται" τις νέες πληροφορίες ενός άλλου παπουτσιού. Γι' αυτό δεν πρέπει ποτέ να φοράμε το ίδιο παπούτσι συνεχώς κακομαθαίνοντας τα πέλματά μας.
8) Όταν αγοράζουμε ένα καινούριο ζευγάρι όσο χαρούμενοι και να είμαστε και να θέλουμε να το φορέσουμε αμέσως δεν πρέπει να το κάνουμε ποτέ. Το παπούτσι χρειάζεται να πάρει σιγά-σιγά τη φόρμα του ποδιού μας και γι' αυτό πρέπει να το φορέσουμε για 2 με 3 μέρες στο σπίτι μας από λίγο (οι παλιοί κάτι ήξεραν τελικά). Αν με το που θα πάρουμε ένα ζευγάρι το φορέσουμε αμέσως και βγούμε έξω για ένα πεντάωρο π.χ. το μόνο που κάνουμε είναι να αναγκάσουμε τα πόδια μας να πάρουν τη φόρμα των παπουτσιών ενώ όπως είπα πιο πάνω χρειάζεται το ανάποδο.
9) Όταν θέλουμε να απολυμάνουμε το εσωτερικό των παπουτσιών, γεμίζουμε ένα φλυτζάνι μικρό του καφέ, το μισό με νερό και μισό με λευκό οινόπνευμα. Με ένα βαμβάκι περνάμε το εσωτερικό του παπουτσιού.
10) Πάντοτε όταν αγοράζουμε παπούτσια δοκιμάζουμε υποχρεωτικά και τα δύο.
11) Όταν πρόκειται να αγοράσουμε μοκασσίνια αυτό που προσέχουμε είναι τα παπούτσια να είναι περίπου οριακά στο μήκος τους (χωρίς να πιέζονται οι άκρες των δαχτύλων) και κάπως σφικτό στο πλάτος. Το μοκασσίνι χρειάζεται να πάρει με τον καιρό τη φόρμα του ποδιού μας και λίγο αργότερα γίνεται γάντι. Δεν πρέπει να είναι μεγάλο μας ή φαρδύ από την αρχή γιατί στην πορεία θα ξεχειλώσει, θα βγαίνει από το πόδι μας και το αποτέλεσμα θα είναι το γνωστό τσαρουχάκι, που γυρίζει η μύτη του προς τα πάνω. Αν το πόδι μας δεν έχει τις προδιαγραφές για μοκασσίνι, καλό είναι να προτιμήσουμε παπούτσι με κορδόνια που ανοίγουν τα "καπάκια" του προσφέροντας μεγαλύτερη άνεση.
12) Καλό είναι να προβάρουμε παπούτσια απογευματινές ώρες, που το πόδι μας είναι πιο πρησμένο κι έτσι έχουμε καλύτερη αντίληψη της φόρμας του.
Τι δεν πρέπει να κάνουμε:
1) Τα περιβόητα αυτογυαλιζόμενα σφουγγαράκια, τα οποία υπάρχουν στα σπίτια των περισσότερων. Φυσικά όλοι θα έχουν παρατηρήσει έπειτα από ένα διάστημα χρήσης τους ότι το παπούτσι γυαλίζει παροδικά, όμως λίγη ώρα μετά είναι υπερβολικά θαμπό. Αυτό συμβαίνει για έναν απλό λόγο: περνώντας το δέρμα μία φορά, μένει επάνω στο σφουγγαράκι μεγάλο μέρος της σκόνης που υπάρχει. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, την επόμενη φορά που θα περάσουμε το παπούτσι, η σκόνη αυτή να επανέλθει και πάλι στην επιφάνεια, κλείνοντας τους πόρους του δέρματος κι αυτό έχει σαν επακόλουθο τη φθορά του κερώματος.
2) Ποτέ δεν φοράμε το ίδιο ζευγάρι για πάνω από μία με δύο συνεχόμενες μέρες. Χρειάζονται χρόνο για να ξεκουραστούν και κατ' αυτόν τον τρόπο και παρατείνουμε τη διάρκεια ζωής τους και παλιώνουν πιο όμορφα.
3) Δεν τοποθετούμε βρεγμένα παπούτσια κοντά σε καλοριφέρ η άλλου είδους θερμαντικά σώματα, με τη δικαιολογία (για να στεγνώσουν). Φυσικά και θα στεγνώσουν όμως πολύ πιθανό είναι (ιδιαίτερα αν πρόκειται για παπούτσια με ελαστικές σόλες) να σπάσουν γιατί το ελαστικό θα ξεραθεί μετά τη συστολή-διαστολή του. Τα γεμίζουμε απλά με χαρτί κουζίνας και τα ακουμπάμε κάπου σε όρθια στάση ούτως ώστε να στραγγίσει η υγρασία προς τα κάτω και να μην αφήσει κηλίδες στο μπροστινό μέρος του παπουτσιού.
Τι πρέπει να κάνουμε:
Ξεκινάω από τις κυρίες πρώτα, που γκρινιάζουν ότι δεν μπορούν να περιποιηθούν τα υποδήματά τους, μια που φοβούνται να λερώσουν τα χέρια τους. Οδηγίες χρήσης απλές για εσάς.
1) Πάντοτε καθαρίζουμε την επιφάνεια με ένα βρεγμένο αλλά καλά στιμμένο πανάκι για να το καθαρίσουμε από τις σκόνες. Στη συνέχεια αλοίφουμε την επιφάνεια με μια κρέμα χεριών ή σώματος (που ούτως ή άλλως υπάρχουν σε κάθε σπίτι) και αφήνουμε να περάσει ένα διάστημα για να απορροφηθεί. Η κρέμα επειδή είναι λιπαρή θα κάνει το δέρμα λίγο πιο ματ, όμως καθαρίζοντάς το με ένα παλιό σας καλσόν (που τα πετάτε με το κιλό) θα αποκτήσει και πάλι μέρος της γυαλάδας του. Η κρέμα μπορεί να χρησιμοποιείται άφοβα μια φορά την εβδομάδα ή κάθε δέκα μέρες. Εφόσον βοηθά το δέρμα μας που έχει ζωντανά κύτταρα φυσικά και θα επανορθώσει μέρος από τα τσακίσματα και του δέρματος του παπουτσιού.
2) Όσον αφορά τη χρήση της μπογιάς. Αυτή δεν χρειάζεται παραπάνω από μία φορά τον μήνα, ούτως ώστε να μην ποτίσει το δέρμα με μεγάλη ποσότητα χημικού και δεν αναπνέει. Το υπερβολικό βάψιμο ισούται με το καθόλου και έχει εξίσου αρνητικά αποτελέσματα.
3) Το βασικότερο μέρος της περιποίησης ενός παπουτσιού είναι αυτά τα ασήμαντα χαρτιά που υπάρχουν μέσα τους και φροντίζουμε αμέσως να τα πετάξουμε στα σκουπίδια. Τα χαρτιά αυτά, μπορούμε να τα αντικαταστήσουμε με δύο μεγάλες μπάλες χαρτιού κουζίνας που είναι ιδιαίτερα απορροφητικό και είναι υποχρέωσή μας, μόλις βγάλουμε τα παπούτσια από τα πόδια μας, να γεμίσουμε το εσωτερικό τους με αυτά. Γιατί; Μα πολύ απλά για να διώξουμε μέρος της υγρασίας των ποδιών μας που έχει κρατηθεί στο εσωτερικό του υποδήματος. Φανταστείτε το εξής: ανάλογα με το τι τρώμε ή πίνουμε κάθε μέρα, μεταβάλλεται και η σύνθεση του ιδρώτα μας. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να συγκεντρώνεται σιγά σιγά στο εσωτερικό, φθείροντας τα παπούτσια μας από τα άλατα και την υγρασία. Τα χαρτιά λοιπόν δεν είναι για τη διατήρηση της φόρμας και δεν τα βάζουμε μέσα στα παπούτσια μας όταν τα αποθηκεύσουμε για την αλλαγή της σεζόν. (Υποχρεωτικά κάθε βράδυ μέσα κι αν έχετε τις αμφιβολίες σας, δοκιμάστε το μια μέρα και πιάστε τα χαρτιά την επομένη το πρωί στα χέρια σας, διαπιστώνοντας πόσο υγρά θα είναι).
Σουέντ παπούτσια
Μια παρεξηγημένη κατηγορία παπουτσιών κι αυτό έχει να κάνει με το ότι μεγάλη κατηγορία του κόσμου, αποφεύγει να προτιμήσει τα συγκεκριμένα δέρματα, θεωρώντας τα ιδιαίτερα ευπαθή. ΛΑΘΟΣ. Γιατί; Μα πολύ απλά το πρόβλημα στα σουέντ είναι τα υγρά (λάδια ή ποτά) που όταν πέσουν επάνω σε οποιοδήποτε δέρμα κι εκεί θα αφήσουν κηλίδες. Εδώ όμως έχουμε αρκετές εναλλακτικές:
1) Στο εμπόριο κυκλοφορούν οι σβηστήρες για σουέντ δέρματα που κάνουν εξαιρετική δουλειά, σβήνοντας τις τυχόν ατέλειες ή λεκέδες. Υπάρχει επίσης και η συρμάτινη βούρτσα που όμως δεν τη συνιστώ γιατί η υπερβολή οδηγεί στο αντίθετο του επιθυμητού αποτέλεσμα: αρκετές φορές "τρώμε" το πέλος του σουέντ φθείροντας την επιφάνεια.
Στην καθημερινή τους περιποίηση, τα σουέντ θέλουν ένα ξεσκόνισμα απαλό με βούρτσα όπως αυτή που καθαρίζουμε τα ρούχα. Από εκεί και πέρα, κάποια φορά αφού τα ξεσκονίσουμε, μπορούμε να τα περάσουμε και με ένα καλά στιμμένο πανί (και τα δύο παπούτσια προκειμένου να απορροφηθεί ομοιόμορφα η υγρασία).
Σε περίπτωση που υπάρχει έντονος λεκές, μπορούμε να τα πλύνουμε με σαμπουάν τρίβοντάς τα με μια απλή βούρτσα και στη συνέχεια θα τα ξεβγάλουμε καλά, φυσικά αφήνοντάς τα να στεγνώσουν σε κλειστό χώρο, καλά αεριζόμενο και όρθια. Ποτέ δεν βγάζουμε στον ήλιο βρεγμένα παπούτσια.
Κάποιες φορές (αφού ρωτήσουμε τον άνθρωπο που μας τα πούλησε) υπάρχει η δυνατότητα, ακόμα και να τα πλύνουμε στο πλυντήριο με μια μικρή ποσότητα απορρυπαντικού (τυλιγμένα σε μία μαξιλαροθήκη το καθένα για να μην χτυπιούνται μεταξύ τους κατά το πλύσιμο) και με κρύο νερό. Για το στέγνωμα ακολουθούμε τις ίδιες διαδικασίες με πιο πάνω.
Όταν ένα σουέντ παπούτσι έχει παλιώσει αρκετά και το έχουμε βαρεθεί, η πιο εύκολη συμβουλή μου είναι να το πάμε σε ένα στιλβωτήριο και έναντι ενός μικρού ποσού, ζητάμε να του αλλάξουν χρώμα. Σκεφθείτε ότι με ένα ποσό 10 ή 15 ευρώ (μπορεί και μικρότερο) θα αποκτήσετε ένα ολοκαίνουριο ζευγάρι παπούτσια.
Απλές συμβουλές:
1) Όταν ένα παπούτσι έχει παλιώσει και δεν θέλουμε να το περιποιηθούμε με κάποιο διαθέσιμο υλικό, η φύση έχει μεριμνήσει για εμάς. Χρησιμοποιούμε τις φλούδες της μπανάνας, μια που το λάδι της, χρησιμοποιείται για τις τροφές δέρματος. Αφού καθαριστεί η επιφάνεια με ένα καλά στιμμένο πανάκι, περνάμε με την μπανανόφλουδα την επιφάνεια και λίγο αργότερα καθαρίζουμε τις γωνίες του παπουτσιού με μια παλιά οδοντόβουρτσα για να απομακρύνουμε τις κίτρινες ίνες της μπανάνας, που δεν μπορούν να απορροφηθούν.
2) Για τα παπούτσια με δερμάτινες σόλες που ο κόσμος παραπονιέται ότι γλυστράνε. Κόβουμε μια πατάτα στη μέση και με το εσωτερικό της αλοίφουμε τη δερμάτινη σόλα για να "τραβήξει" άμυλο ούτως ώστε να κολλάει στο έδαφος.
3) Σε ανοικτόχρωμα παπούτσια ταμπά απόχρωσης ή για δέρματα του λαδιού που συνήθως δημιουργούνται στο μπροστινό τους μέρος μικρά στίγματα αυτά μπορούμε να τα απομακρύνουμε με κάτι πολύ απλό που όλοι μας το έχουμε δει στο παρελθόν. Οι λούστροι πριν βάψουν ένα παπούτσι το έφτυναν. Αν βάλουμε επάνω στο σημείο που θέλουμε να βελτιώσουμε μικρή ποσότητα σάλιου, τρίβοντάς το με ένα πανάκι δημιουργώντας θερμότητα, αμέσως τα στίγματα υποχωρούν.
4) Στα δετά παπούτσια και εφόσον υπάρχει η δυνατότητα των χρωματικών συνδυασμών μην διστάζετε να "παίξετε" με τα κορδόνια. Αλλάζοντας τα κορδόνια με κάποια άλλου χρώματος, θα έχετε ένα καινούριο ζευγάρι.
5) Στα καλοκαιρινά παπούτσια που ως επί το πλείστον είναι αφοδράριστα πολλοί γκρινιάζουν ότι το παπούτσι ξεβάφει στα πόδια τους. Αυτό τις περισσότερες φορές είναι αναπόφευκτο γιατί δεν ξέρω αν είναι εύκολο μια εταιρεία να ρισκάρει το "φιξάρισμα" της βαφής με κάποιο χημικό από μέσα διακινδυνεύοντας τα αλλεργικά συμπτώματα στο δέρμα κάποιων ανθρώπων. Αυτό που μπορούμε εμείς να κάνουμε είναι να μην φοράμε συνέχεια το ίδιο παπούτσι κι όπως είπα πιο πάνω να το γεμίζουμε με χαρτί κουζίνας, που θα "τραβάει" το ξέβαμμα της μπογιάς σε μεγάλο βαθμό έως ότου θα εξαλειφθεί.
6) Δεν θέλω να αποχωριστώ ένα παλιό μου ζευγάρι. Οκ. Κι εγώ δεν θέλω όμως δεν γίνεται. Αυτά που μπορούμε να κρατήσουμε για μια ζωή είναι τα παπούτσια με τις δερμάτινες σόλες εφόσον σε κάποια φάση αλλάζουμε τις σόλες τους. Αυτά όμως και μόνο. Τα παπούτσια με τις λαστιχένιες σόλες έχουν συγκεκριμένη διάρκεια ζωής. Συχνά ένα παπούτσι δείχνει ολοκαίνουριο όμως πλέον είναι άχρηστο για τα πόδια μας γιατί το ελαστικό έχει συγκεκριμένη διάρκεια ζωής. Με λίγα λόγια έχει κάνει τα χιλιόμετρά του, η σόλα έχει χάσει τις ιδιότητές της όσον αφορά την απορρόφηση των κραδασμών κι ενώ έχουμε την εντύπωση ότι όλα είναι εντάξει, το μόνο που κάνουμε είναι να περπατάμε σχεδόν ξυπόλητοι, κάνοντας ζημιά στα πόδια μας.
Εδώ κάτι που θα ήθελα να επισημάνω είναι το ότι η χρήση παπουτσιών με δερμάτινη σόλα εκτός της κομψότητας έχει το πλεονέκτημα ότι είναι πιο δροσερή για τα πόδια μας. ΟΜΩΣ, η χρήση τους δεν ενδείκνυται παρά μονάχα για λίγες ώρες κι αυτό για κάποιες φορές. Τα πέλματά μας όσο κι αν δεν το καταλαβαίνουμε είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα και τα αποτελέσματα της παρατεταμένης χρήσης δερματόσολας θα βγούνε μια και καλή, χρόνια μετά και τις περισσότερες φορές είναι μη αναστρέψιμα. Οπότε για χάρη της υγείας μας κάποιες φορές καλό είναι να θυσιάσουμε το θέμα κομψότητα.
7) Κάτι το οποίο έχει παρατηρηθεί ιδιαίτερα σε άνδρες είναι ότι φοράνε για συνεχόμενο διάστημα το ίδιο ζευγάρι παπούτσια κι αυτό τους εμποδίζει από την αγορά ενός νέου ζεύγους με την άμεση δικαιολογία (μα δεν είναι άνετα όπως αυτά που φοράω). Λογικό επόμενο είναι γιατί τα πέλματά μας αφομοιώνουν πληροφορίες, προσαρμόζονται σε αυτές και μετά από καιρό "αρνούνται" τις νέες πληροφορίες ενός άλλου παπουτσιού. Γι' αυτό δεν πρέπει ποτέ να φοράμε το ίδιο παπούτσι συνεχώς κακομαθαίνοντας τα πέλματά μας.
8) Όταν αγοράζουμε ένα καινούριο ζευγάρι όσο χαρούμενοι και να είμαστε και να θέλουμε να το φορέσουμε αμέσως δεν πρέπει να το κάνουμε ποτέ. Το παπούτσι χρειάζεται να πάρει σιγά-σιγά τη φόρμα του ποδιού μας και γι' αυτό πρέπει να το φορέσουμε για 2 με 3 μέρες στο σπίτι μας από λίγο (οι παλιοί κάτι ήξεραν τελικά). Αν με το που θα πάρουμε ένα ζευγάρι το φορέσουμε αμέσως και βγούμε έξω για ένα πεντάωρο π.χ. το μόνο που κάνουμε είναι να αναγκάσουμε τα πόδια μας να πάρουν τη φόρμα των παπουτσιών ενώ όπως είπα πιο πάνω χρειάζεται το ανάποδο.
9) Όταν θέλουμε να απολυμάνουμε το εσωτερικό των παπουτσιών, γεμίζουμε ένα φλυτζάνι μικρό του καφέ, το μισό με νερό και μισό με λευκό οινόπνευμα. Με ένα βαμβάκι περνάμε το εσωτερικό του παπουτσιού.
10) Πάντοτε όταν αγοράζουμε παπούτσια δοκιμάζουμε υποχρεωτικά και τα δύο.
11) Όταν πρόκειται να αγοράσουμε μοκασσίνια αυτό που προσέχουμε είναι τα παπούτσια να είναι περίπου οριακά στο μήκος τους (χωρίς να πιέζονται οι άκρες των δαχτύλων) και κάπως σφικτό στο πλάτος. Το μοκασσίνι χρειάζεται να πάρει με τον καιρό τη φόρμα του ποδιού μας και λίγο αργότερα γίνεται γάντι. Δεν πρέπει να είναι μεγάλο μας ή φαρδύ από την αρχή γιατί στην πορεία θα ξεχειλώσει, θα βγαίνει από το πόδι μας και το αποτέλεσμα θα είναι το γνωστό τσαρουχάκι, που γυρίζει η μύτη του προς τα πάνω. Αν το πόδι μας δεν έχει τις προδιαγραφές για μοκασσίνι, καλό είναι να προτιμήσουμε παπούτσι με κορδόνια που ανοίγουν τα "καπάκια" του προσφέροντας μεγαλύτερη άνεση.
12) Καλό είναι να προβάρουμε παπούτσια απογευματινές ώρες, που το πόδι μας είναι πιο πρησμένο κι έτσι έχουμε καλύτερη αντίληψη της φόρμας του.
