ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΡΩΤΕΥΟΜΑΙ ΠΙΑ;

Ουφ! Όταν μου μιλάνε γι' αυτό το πράγμα που λέγεται έρωτας, βαριέμαι απίστευτα.

Τον βαριέμαι τον άτιμο, γιατί είναι μεγάλος ψεύτης και υποκριτής.

Σου ρίχνει στάχτη στα μάτια και σε κάνει να βλέπεις όμορφο αυτό που τις περισσότερες φορές είναι λάθος για σένα.

Γιατί δεν ερωτεύομαι πια; Δεν μπορώ; Δεν θέλω; Θέλω αλλά δεν πρέπει; 
Μήπως είδα κάτι που με φόβισε και δεν μπορώ να ερωτευθώ; Ή μήπως φταίει κάτι άλλο;

Ο Ιορδάνης ή Ντάνι ή Τζόρνταν, λίγο πριν πλησιάσει τα δεύτερα -άντα, περιγράφει τις σχέσεις των δύο φύλων και αναρωτιέται συνεχώς «Γιατί δεν ερωτεύομαι πια;»

Δώδεκα μικρές και διδακτικές ιστορίες για το τι ακριβώς συμβαίνει, όταν το «πρωτόγονο» ανδρικό είδος συναντιέται με τις «εξελιγμένες» εκδοχές της Εύας του σήμερα!

ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ......ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ

Petros Konstantinou and Lina Anagnostou are now friends 12:24 pm...

Ο Πέτρος, περιπλανώμενος στον εικονικό κόσμο του Facebook, «συναντά» μια άγνωστη κοπέλα, τη Λίνα, το βλέμμα της οποίας τον μαγνητίζει και πλημμυρίζει το μυαλό του με εικόνες από άλλες εποχές. 
Το αίτημα φιλίας του γίνεται αποδεκτό και ένα περίεργο εγκεφαλικό παιχνίδι αρχίζει μεταξύ τους. 
Η Λίνα σαν σύγχρονη Σφίγγα τον προκαλεί συνεχώς με τα αινίγματά της. 
Ο Πέτρος σαν ένας πραγματικός Οιδίποδας έξω από τις πύλες της απαντά σε κάθε πρόκληση.
Το παιχνίδι του μυαλού και των αισθήσεων εξελίσσεται και ξεφεύγει από τον εικονικό κόσμο του διαδικτύου. Θεσσαλονίκη, Ρέθυμνο, Αθήνα, οι δυο τους πότε στο ρόλο του κυνηγού και πότε του θηράματος αψηφούν κάθε λογική και παραδίνονται ο ένας στον άλλο.
Υπάρχουν όρια στον έρωτα και αν ναι, ποιος ορίζει τις συνέπειες όταν αυτά ξεπεραστούν; 
Τι θα συμβεί όταν τα θέλω μπερδευτούν με τα πρέπει και ο κόσμος του ονείρου γίνει πραγματικότητα; 
Αν ήξερες ότι ένα απλό κλικ στην οθόνη του υπολογιστή μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου για πάντα, θα το τολμούσες;

OCEANO

Το άδικο της θύμησης στη σκέψη μου,


Ξανάφερες σα χάδι του ανέμου,


Ακούω, να φουντώνει πια η θύελλα,


μιας θάλασσας γαλήνης που χανόμουν.


Κοιτάζω τη σκιά σου μες το πέλαγος,


κι ο Αίολος σε πάει μακριά μου,


Χτυπιέται το σκαρί μου μες τα κύματα,


Στην όχθη της, η Κίρκη περιμένει..........

INTRUDER

Ιδέα, πλέον μόνιμη, ξημέρωσε,

Το βλέμμα σου γυρεύω στα στενά μου,

Να γίνω εισβολέας για τα θέλω σου

Με φόβο μήπως είμαι ο παρείσακτος.

Η ώρα πλησιάζει για το πέρασμα,

Εγώ στημένος μπρος τις Θερμοπύλες,

θα κλείσω τα στενά μου για τον Ξέρξη σου,

Που σκύβει τον εχθρό του ν’ αποφύγει.

Μη φεύγεις, αλλά σήκωσε τα μάτια σου

Να δεις την απειλή του καστανού σου,

Το λάβαρο στα μέρη μου σηκώθηκε,

Του έρωτα που μ’ έχ’ αιχμαλωτίσει.

Ο ήλιος σαν κρυφτεί πάλι θα χάνεσαι,

Κι εγώ ξανά θα ψάχνω τη σκιά σου,

Τη μάχη για το σήμερα την κέρδισες

Λυγίζω, μα θεριεύω για το τέλος.