Ακόμα θυμάμαι εκείνη,
την πρώτη μέρα......
Στιγμή που στάθηκα, σε μέρος κορυφής σου,
Κι αντίκρισα...
το χάος που ‘χες μέσα σου.
Εκείνο εκεί, το χάσμα το αλλόκοτο,
που δέσποζε στην τρύπα του βουνού σου,
σε κυκλική σχεδόν μορφή,
με βλάστηση περίεργη,
ενώ τριγύρω ξέρα.
Στα μικρά μου ήταν που έκανα,
επίσκεψη στο μέσα,
σχεδόν κατρακυλώντας στα χαλίκια σου,
με άγαρμπες κινήσεις του παιδιού,
που πήγαινε σχεδόν να γίνει έφηβος.
Με καλοδέχτηκες στο έμπα μου
κι έμεινα για ώρα,
προτού αποφασίσω για την έξοδο.
Πολύς ήταν ο δρόμος για το επάνω,
μα πιο δύσκολη η άνοδος,
με άποψη αντίθετη,
διόλου ανυπόμονη..........
