ΕΡΜΗΣ ΚΑΙ ΜΕΔΟΥΣΑ

            Σ’ ένα βαλς ξανά πετάξαν οι αισθήσεις μας,

            είμαι ο πρίγκηπας Ερμής που περιμένεις,

            με ανέμους που σού φύσηξα στο πρόσωπο,

            τις ρυτίδες σου του πόνου ν’ απαλύνω.

            Έλα τώρα και χαλάρωσε στο πλάι μου,

            μπες ξανά στην αγκαλιά μου που σε ψάχνει,

            τα μαλλιά σου όταν σγουραίνεις σε φαντάζομαι,

            σαν μια Μέδουσα φτιαγμένη στο κορμί μου.

            Είσαι λύπη και χαρά μπροστά στα μάτια μου,

            δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια, τι θέλω,

            φτάνει να ‘ναι με αλήθεια το συναίσθημα

            και φτερά θα βγάλω πάλι να πετάξω……

           
            

Η ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ

            Μοναξιά....

            Τι περίεργη λέξη!

            Δύσκολη για τα χείλη άλλων,

            Μα μόνιμη επάνω στα δικά μου.

            Προσπάθησα να φύγω μακριά της

            Κι όμως,

            Μόνιμα, αυτή ‘ναι στο κατόπι μου.

            Φωνάζει δυνατά

            Κι ακούγεται, ως σάλπιγγα πολέμου:

            Μην κρύβεσαι,

            Διόλου δε γλιτώνεις από μένα.

            Σε πρόσωπα αγάπης θα με δεις,

            Την ώρα που με πλάτη γυρισμένη,

            Τα μάτια μου θα βλέπεις στη σκιά τους.

            Ήττα ξανά.

            Με νίκησες στη μάχη αυτού του έρωτα,

            μα θα ‘ρθει και για σένα η σειρά σου.

            Το τέρας πια, του πόλεμου, μου ξύπνησες

            Και έρχεται με φλόγες απ’ τον Άδη.......

            

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ της ΣΟΥ

            Απόγευμα που ήρθες με χαμόγελο,

            Με δρόσισες καυτό μου καλοκαίρι.

            Μα τόσο δε σε χόρτασα!

Τη γεύση σου απ’ τη μνήμη ανασύρω,

            Τα χείλη μου υγραίνονται στη θύμηση.

           

Θα ‘θελα κι άλλο.....

Το γέλιο σου μου λείπει πάνω απ’ όλα,

            Στο είπα και τη νύχτα στο σκοτάδι μας

            Κι ας είδα μες τα μάτια σου συμπέρασμα,

            Φανέρωση μικρής αμφιβολίας.

            Κι όμως...έτσι είναι!

           

Ελάχιστος ο χρόνος που αποχώρησες.

            Ακόμα εγώ το σκέφτομαι που έφυγες

            Και ήδη σε πεθύμησε  η θέληση,

            Φτωχός ξανά αισθάνομαι μακριά σου,

            Σαν φεύγ’ ο θησαυρός από τα χέρια μου.

            Δώσε μου λίγο πάλι......

            Το χαμόγελό......Σού.....

NIGHTMARE

            Σταμάτησε για λίγο πια και άκουσε

            Ο ήχος της καρδιάς μου δυναμώνει,

            Για σένα που παγώνεις σαν το σίδερο

Την ώρα τα σύννεφα ματώνουν.

            Τα μάτια μου σε ψάχνουν μες το άπειρο,

            Μπλεγμένη μες τις φρούδες σου ελπίδες,

            γυρεύοντας το μάταιο που ονόμασες,

            της άμοιρης ψυχής μου απωθημένο.

            Σε ζήτησα κι εσύ με απαρνήθηκες,

            για άλλη αγκαλιά που σε ζεσταίνει,

            Περνώντας πια το όνειρο, σαν ξύπνησα,

            Ο ήλιος σου σε πρόδωσε..... εφιάλτη.....

ΧΑΜΕΝΟ ΞΩΤΙΚΟ

            Το χάδι της ψυχής σου πάλι σκέφτομαι,

            Που φέρνει μες την άνοιξη τον ήλιο,

            Λουλούδι μαραμένο στέκει δίπλα μου

            Κι ας ρίχνω τις σταγόνες μου στο μίσχο.

            Στο βράχο σου θα βρίσκομαι ξημέρωμα,

            Ζητώντας να φανεί η Ανατολή μου,

            Προβάλλει όμως στη σκέψη μου το βύθισμα,

            Σωτήρας πια  το χέρι το δικό σου.

            Απόγνωση και θλίψη μες τα μάτια μου,

            Καλύπτοντας χαρά επιθυμίας,

            Μια ξέρα το λιβάδι ... τόσο άχρωμο,

            Σαν έφυγε γι’ αλλού το ξωτικό του.....

             

Τι έγινε; Φτερούγισες.....Γιατί;

Τι έγινε;
Φτερούγισες....
Γιατί;
Ανέγγιχτο το σώμα σου παρέμεινε,
στο γυάλινο κλουβί που το κυκλώνει,
το βλέμμα σου με έζωσε πιο άξαφνα,
μαζί με τους λυγμούς που σε θυμίζουν.
Κοιτάζω που με θες, μα πάλι το 'κρυψες,
στο κρύσταλλο που τώρα μας χωρίζει,
ακούμπησες τα πάντα σου στη θέα μου,
στο αύριο παρείσακτος να νιώσω.
Μ' αγάπησες...
Φτερούγισες...
Γιατί;

ΧΑΜΑΙΛΕΩΝ

            Πετάχτηκες με σύννεφο χαμόγελου,

            Μπλοκάρισες τη σκέψη μου, απρόσμενα,

            Τι όμορφο που είν’ αυτό το θέαμα,

            Σε μέρα που μυρίζει υγρασία.

            Θυμάμαι στην αρχή που σε φοβήθηκα,

            Μου έφερνες στο νου τον εφιάλτη,

            Να είναι χαμαιλέων η εικόνα σου;

            της διάθεσής μου παίρνει όλο το χρώμα.

            Το φόβο μου τον έδιωξες απρόβλεπτα

            Και ψάχνω αφορμή να σε κοιτάξω,

            πώς να ‘ναι η ανάσα μου στο δέρμα σου;

            Με ρώτησε εχθές η μυρωδιά μου.....