ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΜΑΡΙΑ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ

Η Μαρία Στυλιανού είναι συγγραφέας και ιδιοκτήτρια του εκδοτικού οίκου ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ. Γνωριστήκαμε το 2010 λίγο μετά την κυκλοφορία του πρώτου μου βιβλίου κι αυτό που με εντυπωσίασε ήταν ο κρυστάλλινος χαρακτήρας της που φανερώνει πάνω απ’ όλα έναν ΚΑΛΟ άνθρωπο. Αγαπάει τη δουλειά της πάρα πολύ, αγαπάει όμως ακόμα περισσότερο την οικογένειά της χωρίς να χάνεται στα μονοπάτια της επαγγελματικής σταδιοδρομίας. 

Μαρία αν δεν σε πειράζει, ας ξεκινήσουμε λίγο διαφορετικά. Πώς είναι τα πράγματα αυτή τη στιγμή στην Κύπρο;

Τα πράγματα στην Κύπρο είναι χειρότερα από κάθε άλλη φορά, κι αυτό εξαιτίας των λανθασμένων  χειρισμών ορισμένων πολιτικών μας.  Ο κόσμος ζει διαρκώς στην ανασφάλεια στον πανικό,  κάνοντας παρέα με τον φόβο της καταστροφής.  Ήδη πάρθηκαν πολύ σκληρά και άδικα μέτρα κατ' εμέ, παγώνοντας ουσιαστικά το παζάρι με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να δουλέψουμε.  Δεν μπορούμε να κινηθούμε με τα 300 ευρώ που μας επιτρέπουν να κάνουμε ανάληψη από την τράπεζα. Αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό για μια μικρομεσαία επιχείρηση είναι απόλυτα καταστροφικό, αφού αποκλείει πληρωμές ή εισπράξεις.  Κανείς από τους οφειλέτες δεν πρόκειται να πληρώσει και βεβαίως κανένας επιχειρηματίας δεν μπορεί να κάνει τις δουλειές του με άνεση.  Εκείνο που βλέπουμε διαρκώς είναι τους διάφορους πολιτικούς να βγαίνουν στα δελτία ειδήσεων προσπαθώντας να παραπλανήσουν τον κόσμο, ρίχνοντας τις ευθύνες ο ένας στον άλλον στη στιγμή που έπρεπε να κάτσουν να σκεφτούν τρόπους για να λύσουν τα προβλήματα που οι ίδιοι δημιούργησαν και που τώρα καλούνται να πληρώσουν όλοι οι αθώοι πολίτες.  Πρώτη φορά στα χρονικά αναγκαζόμαστε να βιώνουμε αυτή την αθλιότητα που δυστυχώς έφερε και  θα φέρει πολλές ακόμα καταστροφικές συνέπειες στο νησί μας. Όλων  τα σπίτια έχει χτυπήσει την πόρτα η ανεργία, βλέπουμε παιδιά να λιποθυμούν από την πείνα στα σχολεία, επιχειρήσεις να κλείνουν η μια μετά την άλλη, τους δρόμους άδειους από ζωή, τους συνταξιούχους να έχουν τρομάξει επειδή τους κόβουν τις συντάξεις και άλλα πολλά.  Δυστυχώς στην προσπάθεια της κυβέρνησης να σώσει μια τράπεζα, κατέστρεψε ένα ολόκληρο κράτος.  Δεν θα κάτσω να αναλύσω ποιος έφταιξε περισσότερο απ' όλους. Λάθη έγιναν και από την προηγούμενη κυβέρνηση αλλά και από την τωρινή.  Σημασία έχει να κοιτάξουν να σώσουν ότι σώζεται και να αφήσουν το παραμύθιασμα στην άκρη.  Είναι πολύ εύκολο να βγαίνουν στα ΜΜΕ και να παριστάνουν τους ξερόλες, αποτέλεσμα δεν βλέπουμε. Με το να αλληλοκατηγορούνται είναι σαν να προκαλούν οι ίδιοι τη μοίρα τους κερδίζοντας την έντονη αντιπάθεια και οργή του κόσμου.

Θεωρείς ότι αυτή η κατάσταση θα σας φέρει σε μία μακροχρόνια νέα τάξη πραγμάτων, ανάλογη με αυτή της Ελλάδας;

Αυτό που πιστεύω εγώ είναι ότι στην Κύπρο θα είναι πολύ χειρότερα τα πράγματα.  Είμαστε ένα μικρό νησί, δεν έχουμε τον πληθυσμό της Ελλάδας.  Συνεπώς αυτό σημαίνει περισσότερα προβλήματα και μηδαμινές ευκαιρίες στον επαγγελματικό τομέα. Επίσης, το πρόβλημα μας είναι τραπεζικό που το κάνει ακόμα πιο καταστροφικό.  Δεν νομίζω ότι ο ιδιωτικός τομέας θα αντέξει όλο αυτό το βάρος που του φορτώσανε στις πλάτες του. Ο μηχανισμός πρέπει να επαναλειτουργήσει το συντομότερο πριν μας διαλύσουν εντελώς.

Οι Αναζητήσεις αυτή την στιγμή σε ποιους τομείς δραστηριοποιούνται;

Οι Αναζητήσεις αυτή τη στιγμή δραστηριοποιούνται στο χώρο των βιβλιοεκδόσεων κυρίως στην Κύπρο αλλά και στο εξωτερικό.  Υπάρχει επίσης η θυγατρική εταιρεία: Anazitiseis Catering  που αναλαμβάνει τη διοργάνωση βαπτίσεων, γάμων, γενεθλίων και επαγγελματικών εκδηλώσεων φροντίζοντας και την τελευταία λεπτομέρεια της κάθε εκδήλωσης και τέλος, δραστηριοποιείται με την Anazitiseis Productions που έχει να κάνει με τον χώρο των Media, των τηλεοπτικών, θεατρικών και κινηματογραφικών παραγωγών.

Κάποιος συγγραφέας που θέλει να έλθει σε επαφή μαζί σας, τι χρειάζεται; Εκτός από την αυτοέκδοση υπάρχει και η δυνατότητα να εκδώσετε το βιβλίο του εσείς;

Δεν είναι απαραίτητο να κάνει αυτοέκδοση κάποιος συγγραφέας.  Αναλαμβάνουμε και τη χρηματοδότηση λογοτεχνικών βιβλίων.  Μπορεί να επικοινωνήσει όποιος θέλει με τα γραφεία μας στη Λεμεσό όπου θα φροντίσει να μας φέρει σε ηλεκτρονική μορφή το έργο του, θα περάσει από αξιολόγηση και αν μας αρέσει προχωράμε με την υπογραφή των συμβολαίων μας ξεκινώντας παράλληλα να δουλεύουμε με την απαιτούμενη επιμέλεια, τα  εξώφυλλα κτλ.

Ας έλθουμε σε σένα τώρα. Πόσα βιβλία σου έχουν κυκλοφορήσει και ποια;

Έχουν κυκλοφορήσει τέσσερα βιβλία μου.  Το πρώτο είναι βιωματικό μου, έχει τίτλο: Με λένε Νάσια, το δεύτερο είναι μια ιστορία σύγχρονη η οποία διαδραματίζεται στο διαδίκτυο και έχει τίτλο: 46 Λεπτά στον ωκεανό της αγάπης μας, το τρίτο έχει τίτλο: Όταν οι άγγελοι εκδικούνται και το τέταρτο εκδόθηκε πρόσφατα και έχει τίτλο: Κασσάνδρα. Όλα μου τα βιβλία βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα.

Αγαπημένο από τα βιβλία σου; Δύσκολη ερώτηση γιατί είναι σαν να ρωτάς μια μητέρα ποιο απ’ τα παιδιά της αγαπάει περισσότερο. Κάποιο όμως πιστεύω ότι θα σε έχει «σημαδέψει» λίγο παραπάνω.

Έχεις απόλυτο δίκιο, δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσεις τα πνευματικά σου παιδιά... όμως για προσωπικούς λόγους αγαπώ πολύ το πρώτο μου βιβλίο επειδή καταγράφει μια κατάθεση ψυχής που υπό άλλες συνθήκες, αν δεν επιχειρούσα να το γράψω και να ξεθάψω πράγματα από τη μνήμη μου, ίσως να μην τολμούσα ποτέ να εκφράσω κάποια γεγονότα που έζησα προς τα έξω. Αγαπώ όμως εξίσου και το τελευταίο μου βιβλίο, την Κασσάνδρα μια δουλειά που μου πήρε δύο χρόνια περίπου, μια πολύ όμορφη ιστορία η οποία διαδραματίζεται στην Κύπρο και στην Ισπανία, ένα βιβλίο πλούσιο σε συναίσθημα, όμορφα γραμμένο, μια υπόθεση που περνάει μηνύματα κοινωνικά και ηθικά αρκεί κάποιος να ασχοληθεί περισσότερο με την ουσία για να μπορέσει να τα αποκωδικοποιήσει, κάτι που δεν κάνουν συνήθως οι αναγνώστες γιατί αρκούνται στο επιφανειακό κομμάτι της αφήγησης ενώ παράλληλα προσπαθούν να σκιαγραφήσουν ή να αποσπάσουν προσωπικά κομμάτια του συγγραφέα, θέλοντας έτσι να έχουν μετά κάτι να πουν... όπως για παράδειγμα, ακούω πολλές φορές να με ρωτάνε: « Η ερωτική σχέση είναι δική σου; Η Κασσάνδρα είσαι εσύ;»  Ή στο προηγούμενο μου βιβλίο, έτυχε να με ρωτήσει μια γιατρός για το πώς είναι δυνατόν να  έχω περιγράψει τόσο έντονα μια σκηνή στο μπουρδέλο χωρίς να την έχω ζήσει.  Είχα παγώσει ακούγοντάς την και η πρώτη μου αντίδραση περνώντας σε μια κατάσταση άμυνας ήταν να της απαντήσω το εξής: « Μα αν υπονοείται ότι υπήρξα πόρνη, σας πληροφορώ ότι στα δεκαεννιά μου χρόνια ήμουν ήδη παντρεμένη με παιδί». Παρόλ' αυτά η κυρία επέμενε να μου λέει τα δικά της.  Και από άντρες έχω ερωτηθεί πολλές φορές αν οι ερωτικές σκηνές που γράφω στα βιβλία μου είναι δικά μου.  Στεναχωριέμαι ακούγοντας τα όλα αυτά δεν στο κρύβω, αλλά από την άλλη, σκέφτομαι ότι αν τους έχω πείσει πάει να πει ότι έχω κάνει σωστά τη δουλειά μου.  Το αναγνωστικό κοινό αν πραγματικά αγαπά τη λογοτεχνία θα πρέπει να εμβαθύνει στην κάθε ιστορία που διαβάζει κι όχι να ψάχνει σημεία ταύτισης με τον / την συγγραφέα.  Σίγουρα σε κάθε μας έργο, προσθέτουμε κάποια συναισθήματα ή στοιχεία του χαρακτήρα μας όμως αυτό δεν σημαίνει ότι ντε και καλά είμαστε και οι πρωταγωνιστές στο έργο.

Καταλαβαίνω απόλυτα ότι η οικονομική κρίση σε έχει επηρεάσει και σένα ψυχολογικά. Αυτό έχει σταθεί εμπόδιο στο να έχεις έμπνευση αυτή την περίοδο;

Σαφώς και μ’ έχει επηρεάσει και μάλιστα σε μεγάλο σημείο.  Δύο μέρες μετά την επίσκεψη του προέδρου στις Βρυξέλλες ο σύζυγος μου απολύεται από τη δουλειά επειδή τ’ αφεντικά του δηλώνουν ότι δεν έχουν χρήματα.  Έχω ένα παιδί στα είκοσι που ετοιμάζεται να φύγει για σπουδές πράγμα τις οποίες αναγκαζόμαστε να αναβάλουμε και άλλο ένα παιδί στα δεκαπέντε που αντιλαμβάνεσαι τι έξοδα υπάρχουν, φροντιστήρια, τα καθημερινά του κτλ.  Μια μητέρα με πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας τα οποία καλύπτω εξ ολοκλήρου, στεγαστικό και επαγγελματικό δάνειο.   Με το που ξέσπασε όλη αυτή η τραγωδία, ερχόμουν στο γραφείο αμίλητη, θλιμμένη, χωρίς καμία όρεξη να μιλήσω και να δω κανέναν.  Καθόμουν στον καναπέ του γραφείου μου και έκλαιγα.  Αναρωτιόμουν με ποιο τρόπο πρέπει να συνεχίσω να κάνω αυτή τη δουλειά βλέποντας γύρω μου τόση δυστυχία.  Η δουλειά μου αφορά κυρίως το βιβλίο, το οποίο δεν αποτελεί πλέον προτεραιότητα για κανέναν όταν ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων πεινάει.  Σκεφτόμουν διάφορα, μέχρι και να το κλείσω και να πάω στο σπίτι μου να κάνω πάλι την νοικοκυρά.  Μετά είδα τα πράγματα πιο ψύχραιμα, συνειδητοποίησα ότι έφτιαξα αυτό τον Εκδοτικό Οίκο με μεγάλο κόπο, χύνοντας αρκετό ιδρώτα αυτά τα πέντε χρόνια που βρίσκομαι στο χώρο.  Ήταν το πιο τρελό μου όνειρο που κατάφερα να υλοποιήσω ρισκάροντας χίλια δυο πράγματα, κάνοντας πολλές θυσίες, επενδύοντας όλες μου τις οικονομίες.  Τη Δευτέρα μπήκα και πάλι στο γραφείο λέγοντας στον εαυτό μου:  « Αν αγαπάς κυρία Στυλιανού τη δουλειά σου, πάλεψε γι’ αυτήν.  Δεν είναι ώρα για ηττοπάθειες.  Είναι ώρα για αγώνα, που μπορεί να φαίνεται δύσκολος αλλά όχι ακατόρθωτος ».  Ξέρω πως μας περιμένουν πολύ δύσκολες ώρες... θα το πάω μέχρι τέλους... κι ότι βγει...

Τι είναι αυτό που θέλεις να πραγματεύεσαι στα γραπτά σου; Υπάρχει κάποιο είδος συγγραφής που δεν έχεις καταπιαστεί μαζί του αλλά θα το ήθελες;

Μου αρέσουν πολύ οι αληθινές ιστορίες ως επί των πλείστων.  Ξεκίνησα το πέμπτο μου βιβλίο τώρα που όντως  θα είναι κάτι διαφορετικό από τα προηγούμενα.  Είναι αστυνομικό, με αρκετό μυστήριο και εγκλήματα πάθους.  Μετά από αυτό θα περάσω στο δικό μου στοιχείο που είναι το χιουμοριστικό.  Νομίζω ότι είναι αυτό που με εκφράζει περισσότερο σαν άνθρωπο. 

Προσωπικά θα ήθελα σε κάποια φάση να δω τις Αναζητήσεις σε κάποιο περίπτερο της ΔΕΘ στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου για να τις γνωρίσει και ο κόσμος ακόμα περισσότερο. Στην Ελλάδα το δίκτυό σας εξαπλώνεται και πού μπορεί να σας βρει κάποιος;

Λόγω της οικονομικής κρίσης το Υπουργείο Παιδείας είχε περιορίσει τα κονδύλια για τις εκθέσεις και γι’ αυτό δεν μας είδατε.  Θεωρώ πολύ μεγάλο το κόστος αλλά και το ρίσκο ώστε να μπούμε στη διαδικασία να αυτοχρηματοδοτήσουμε κάτι τέτοιο βάση των δεδομένων που υπάρχουν αυτή τη στιγμή.  Σίγουρα είναι κάτι που κι εμείς επιθυμούμε και αν όλα πάνε καλά θα πράξουμε μόλις ανακάμψει η οικονομία μας.

    Στην Ελλάδα υπάρχει ο αποκλειστικός μας αντιπρόσωπος: το Perizitito απ’ όπου μπορεί όποιος θέλει να προμηθευτεί όλα τα βιβλία των εκδόσεων μας.

Οι Έλληνες συγγραφείς δοκιμάζουν να εκδώσουν τα κείμενά τους σε εκδοτικούς της Κύπρου;

Ναι, φυσικά είχαμε ήδη αρκετές συνεργασίες με φίλους Ελλαδίτες και χαίρομαι ιδιαίτερα γι’ αυτό.  Προσφέρουμε ποιότητα και ασφάλεια στους συγγραφείς μας.  Αγκαλιάζουμε πάντα με σεβασμό τους λογοτέχνες μας γνωρίζοντας πόσος κόπος χρειάζεται για να γραφτεί ένα βιβλίο.  Ίσως να βοηθά και το γεγονός ότι είμαι κι εγώ συγγραφέας, άρα μπορώ να μπω στη ψυχοσύνθεση του κάθε μας λογοτέχνη να καταλάβω και να προσφέρω αυτά που θα τον κάνουν να νιώσει σημαντικός και αξιόλογος.  Είχαμε φέτος 95 εκδόσεις, σου μιλώ ειλικρινά, ότι ουδέποτε λειτούργησα σαν εκδότρια... λειτουργώ πάντα σαν συγγραφέας κι αυτό φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, μιλάμε την ίδια γλώσσα, καταλαβαινόμαστε. Δεν φτιάξαμε τις Αναζητήσεις για να αισχροκερδούμε... αλλά για να υλοποιούμε όμορφα όνειρα φτιαγμένα από το λόγο της τέχνης.

Καλή επιτυχία σου εύχομαι Μαρία σε ό,τι κι αν κάνεις!!!!

Σ’ ευχαριστώ πολύ!!!!

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΣΧΕΔΙΑΣΤΡΙΑΣ ΑΛΚΜΗΝΗΣ

1o ΔΙΑΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΠΑΓΚΡΗΤΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΖΩΓΡΑΦΟ ΙΩΑΝΝΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ

Ιωάννα έτυχε να μεγαλώσω σε ένα σπίτι που κάποιος ζωγράφιζε συνέχεια από μικρός (ο αδελφός μου). Εσύ πότε συνειδητοποίησες την κλίση σου αυτή;

Πάρα το ότι είναι κλισέ τελικά ισχύει...κι εγώ απο πολύ μικρή το είχα. Από 3,4 χρονών ήταν ήδη «διακοσμημένο» το σπίτι με τα έργα μου. Το είχα τόσο ανάγκη που ζωγράφιζα παντού. Στους τοίχους, τα έπιπλα. Η μαμά μου ήταν ελαστική με το θέμα συμμάζεμα...ανοιχτό μυαλό! Και σε χαρτί όμως, κάποιες από αυτές τις ζωγραφιές τις έχω ακόμη κρατημένες.

Το έλεγα από τότε ότι θέλω να γίνω ζωγράφος. Πιστεύω ότι τα παιδικά θέλω είναι πολύ δυνατά.

Το αστείο είναι ότι τελικά δεν το επιδίωξα και έγινε από μόνο του. Συνειδητά τουλάχιστον. Τελειώνοντας το Λύκειο όλα ήταν αόριστα, και δεν είχα σαν στόχο ξεκάθαρα την Καλών τεχνών...αλλά τυχαία βρέθηκε στο μηχαγραφικό η σχολή στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, το τμήμα Πλαστικών τεχνών και επιστημών της Τέχνης, δεν ήξερα καν τι ήταν ακριβώς όταν το δήλωσα...ε και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Όταν τυχαία ξαναβρίσκεις τον «έρωτα» της ζωής σου δεν τον αφήνεις να φύγει, σωστά?

Έτσι τέλειωσα τη σχολή, κι αφού πέρασα από διάφορα στάδια, και δουλειές μετά από 3 χρόνια πήγα στο Παρίσι για μεταπτυχιακό.

Από το 2010 που επέστρεψα, τ’αποφάσισα, βρήκα έναν χώρο, για εργαστήριο και γκαλερί, και έκτοτε εργάζομαι εκεί. Το ονόμασα Πάπε μόε, είναι τίτλος από έναν πίνακα του Γκωγκέν, και στην γλώσσα της Ταιτής θα πει Μυστηριώδη νερά.

Θεωρώ απαραίτητο για έναν ζωγράφο να έχει τον χώρο του. Παίζει μεγάλο ρόλο στην παραγωγική διαδικασία. 

Πηγή έμπνευσης για έναν ζωγράφο τι μπορεί να είναι; 

Η έμπνευση είναι άτιμο πράγμα. Καταρχάς, ο κάθε ζωγράφος εμπνέεται από άλλα πράγματα. Στους περισσότερους αυτό που οδηγεί το χέρι είναι το συναίσθημα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι επιλέγουμε ίδια θέματα, ή ότι δουλεύουμε με τον ίδιο τρόπο. Παί ζουν πολλά ρόλο. Εμένα ας πούμε με ωθεί στη δημιουργία ενός πίνακα η ανάγκη να βγάλω τα συναισθήματά μου και να φτιάξω μια εικόνα. Βλέπω κάτι ή νιώθω κάτι και μου βγαίνει εκείνη την ώρα να το ζωγραφίσω. Αυτό δεν συμβαίνει με τα πάντα όμως...και όταν δεν συμβαίνει αλλά έχω να κάνω μια παραγγελία ή κάποιο έργο για δουλειά, εκεί είναι τα δύσκολα. Χωρίς έμπνευση το χέρι δεν πολυακούει. Σε τέτοιες περιπτώσεις μου παίρνει διπλάσιο ή τριπλάσιο χρόνο να κάνω την δουλειά.

Δημιουργική διαδικασία;

Σκέφτομαι. Πολύ.

Δεν ξέρω αν φταίει το ότι είμαι καλλιτέχνης, άνθρωπος, γυναίκα...Μπορεί και τίποτα από όλ' αυτά. Ώρες-ώρες οι σκέψεις γίνονται τόσο πολλές που πνίγομαι, ασφυκτιώ, πελαγώνω, αγχώνομαι.

Φταίει και το γεγονός οτι κάνω πολλούς συνειρμούς. Το ένα φέρνει τ’άλλο που λέμε. Με έχει βοηθήσει αρκετά αυτή η ιδιότητα. Δυστυχώς στην υπερβολή της όπως όλα, γίνεται κουραστική και καταλήγει ξινή...φυσικά το ίδιο συμβαίνει και όταν ζωγραφίζω.

Ξεκινάω τον πίνακα. Έχω ένα θέμα στο μυαλό μου και συνήθως μια εικόνα αρκετά έως πολύ συγκεκριμένη. Μόλις βάλω τον καμβά ή το χαρτί μπροστά μου όμως και πιάσω το πινέλο...αρχίζει...

Η σκέψη, ο συνειρμός, ένα κουβάρι μέσα στο κεφάλι μου.

Γι’αυτό γράφω κιόλας πολύ. Θέλω να τα κάνω όλα κουτάκια, κάθε σκέψη και κουτάκι. Πολλές φορές φαντάζομαι τον εγκέφαλο σαν τεράστια βιβλιοθήκη και όλα τα κουτάκια ή τα βιβλία ή τα τετράδια, όλα είναι στα ράφια τακτοποιημένα. Η κάθε κλωστή του κουβαριού έχει γίνει κουβαράκι, μπήκε στο κουτί της και όλα τακτοποιήθηκαν.

Ο χαρακτήρας σου πώς επηρεάζει τη δουλειά σου;

Βιάζομαι. Ανυπομονησία. Οχι πάντα. Βασικά μπορώ να κάνω γαϊδουρινή υπομονή, για οτιδήποτε πιστεύω ότι αξίζει και χρειάζεται χρόνο για να γίνει. Όταν όμως κάτι μπορεί να γίνει άμεσα, βιάζομαι. Περίεργος συνδυασμός.

Όταν ζωγραφίζω, ξεκινάω αργά. Προσπαθώ να δουλέψω μεθοδικά και «σωστά», αλλά σιγά σιγά αγχώνομαι ότι οι σκέψεις, η ενέργεια θα φύγει από το κεφάλι μου λες κι έχει μια πορτίτσα και θα την ανοίξει και θα το σκάσει.

Τότε αρχίζω να βιάζομαι να τελειώσω το έργο. Λες και δεν θα είναι το ίδιο αν τραβήξω την γραμμή 5 λεπτά αργότερα.

Βαριέμαι. Καμιά φορά, ναι, βαριέμαι να περιμένω. Ενθουσιάζομαι και θέλω να δω το έργο μου ολοκληρωμένο, σαν τα παιδάκια ή τους αρχάριους στην ζωγραφική που θέλουν μέσα σε 5 λεπτά να γίνουν Πικάσσο και να κάνουν αριστουργήματα. Δεν πάει έτσι. Ακόμη και οι πιο ταλαντούχοι, δεν είναι μάγοι. Ένα κτίριο δεν χτίζεται σε 1 μέρα.

Υλικά με τα οποία δουλεύεις;

Δουλεύω πολύ με διάφορα υλικά. Μ’αρέσει να πειραματίζομαι. Μεικτές τεχνικές, τα πάντα πάνω στον καμβά. Μ’ αρέσει το χρώμα. Μου τη δίνουν τα ασπρόμαυρα, σε σπάνιες περιπτώσεις τα χρησιμοποιώ. Για τους δικούς μου πίνακες μιλάω, σε άλλους μ’ αρέσουν.

Μ’ ενδιαφέρει ο κόσμος να καταλαβαίνει τα έργα μου, όχι απαραίτητα αυτό που ένιωθα εγώ όταν ζωγράφιζα, αλλά να τους βγάζουν συναίσθημα, να τους ταξιδεύουν, να τους κάνουν να σκεφτούν. Πιο πολύ με νοιάζει αυτό, παρά το να φτιάξω μια ωραία εικόνα. Και το πιο σημαντικό, τους πίνακες που ζωγραφίζω εκτός παραγγελιών τούς κάνω γιατί πολύ απλά πρέπει να το βγάλω από μέσα μου. Είναι ενέργεια που πρέπει να εκτονωθεί.

 Εκθέσεις κάθε πότε οργανώνεις; Στον χώρο σας πόσο εύκολο είναι να "ανέβει" κάποιος; 

Επειδή ζωγραφίζω για βιοπορισμό, προσπαθώ και κάνω εκθέσεις αρκετά συχνά. Τα τελευταία 3 χρόνια με μια συχνότητα 5 με 6 εκθέσεις τον χρόνο. Συμπεριλαμβανομένων και των ομαδικών.

Όλοι οι ζωγράφοι θέλουν να γίνουν διάσημοι. Και να βγάζουν και λεφτά. Εννοείται ότι ζωγραφίζουμε κυρίως επειδή θέλουμε και είναι ανάγκη και όλα αυτά τα ποιητικά, δεν είναι ψέμματα, ισχύουν, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ειδικά όταν δεν ζωγραφίζεις από χόμπι αλλά το κάνεις για δουλειά, για να ζήσεις. Ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος, το μάρκετινγκ και η προώθηση στην εποχή μας παίζουν ίσως και μεγαλύτερο ρόλο από το ταλέντο. Οσο εύκολο φαίνεται λόγω εποχής να ανέβεις, τόσο δύσκολο είναι στην πραγματικότητα. Σήμερα έχουμε πολύ περισσότερα μέσα, για να αναδείξουμε τη δουλειά μας. Αλλά ταυτόχρονα είμαστε και περισσότεροι και το κοινό διαφορετικό.

Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις, κι ακόμη και αν γίνει αυτό, είναι ακόμα πιο δύσκολο να παραμείνεις ψηλά, να μην ξεπεραστείς. Οι εποχές που οι γνωστοί ζωγράφοι ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα έχουν περάσει. Όπως σε όλα έτσι και σε αυτό οδεύουμε προς κάτι καινούριο, νέοι κανόνες και ορισμοί.

Είναι περίεργο και δύσκολο να είσαι ζωγράφος σήμερα. Και ειδικά στην Ελλάδα. Έπαιξε καταλυτικό ρόλο η Γαλλία στο γεγονός ότι αυτή τη στιγμή είμαι επαγγελματίας εικαστικός, ζωγράφος και το κάνω για να ζήσω αυτό. Εκεί είδα να εκτιμάται η δημιουργία και σαν εργασία, σε αντίθεση με εδώ που ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν έχει την παιδεία δυστυχώς, και δεν ευθύνεται αυτό το ίδιο γι’αυτήν την κατάσταση, για να δει την τέχνη σαν κομμάτι της ζωής μας . Κάποιος εδώ στην Ελλάδα, και νέος σε ηλικία κι όλας μου απάντησε όταν του είπα με τι ασχολούμαι, «και τι την χρειαζόμαστε την τέχνη?»....

Φαντάζεσαι έναν κόσμο χωρίς τέχνη?

Έκθεση ζωγραφικής της Ιωάννας Κυριακού στο Mon Cheri, Ηροδότου 10, Κολωνάκι, Αθήνα.

Διάρκεια έκθεσης 13 με 30 Απριλίου 2013.

Εγκαίνια το Σάββατο 13 Απριλίου 2013 στις 18:00 .

Στην έκθεση αυτή, η Ιωάννα Κυριακού, ζωγράφος – εικαστικός από την Θεσσαλονίκη, παρουσιάζει μια συλλογή έργων των τελευταίων 3 χρόνων. Θέμα η ίδια η ζωή, οι στιγμές της, αυτά τα θραύσματα του χρόνου που μας γεμίζουν και ουσιαστικά χτίζουν την κάθε μας μέρα, την ψυχή και τα συναισθήματά μας.

Αναμνήσεις από το παρελθόν και όνειρα για το μέλλον, όλα μαζί ανακατεμένα σε ένα μωσαϊκό μνήμης και σκέψης, όλο αποτέλεσμα εμπειριών και ενέργειας αποτυπωμένα στον καμβά.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΗΘΟΠΟΙΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΛΙΝΙΚΟ

(Περφόρμανς "Πείνα")

Δημήτρη, θα σε ρωτήσω κάτι κοινότυπο αλλά προτιμώ να ξεκινήσουμε έτσι: πώς ασχολήθηκες με την υποκριτική; 

Τυχαία! Μου ζήτησαν να τραγουδήσω σε μια ερασιτεχνική παράσταση. Δέχτηκα διότι θα αποτελούσε για μένα μια νέα καλλιτεχνική εμπειρία. Έτσι, ανακάλυψα ένα άλλο «κόσμο», ένα νέο τρόπο έκφρασης της δημιουργικότητάς μου.

Έκανες κάποιες σπουδές επάνω στο αντικείμενό σου;

Οπωσδήποτε. Παρακολούθησα το εργαστήρι του δήμου Σταυρούπολης «Θεατρικό Εργοτάξιο». Ωστόσο είχα ως εφόδιο σπουδές φωνητικής και θεωρητικών της μουσικής, δίπλα στην Αγγέλα Λαλαούνη, πρωταγωνίστρια της Εθνικής Λυρικής Σκηνής .

(Κρέοντας "Μήδεια")

Ο ηθοποιός βιώνει πολλές φορές το ρόλο του. Πόσο ψυχοφθόρο είναι αυτό;

Δεν είναι ψυχοφθόρο απαραίτητα. Αντιθέτως θα έλεγα πως ανακαλεί ψήγματα από τις προσωπικές καταστάσεις που βίωσε στο παρελθόν και τις ξαναφέρνει στο προσκήνιο με την αφορμή της προετοιμασίας του ρόλου. Αυτή τη φορά έχει την ευκαιρία να τις «στήσει» απέναντί του, να τις βάλει κάτω από ένα μικροσκόπιο και να εξάγει χρήσιμα στοιχεία - αλήθειες τόσο για τον εαυτό του όσο και για την πιστότερη αντιμετώπιση του ρόλου του. Στην ουσία ψυχαναλύεσαι, βάζεις σε τάξη παλαιότερα κεφάλαια της ζωής σου και μάλλον βγαίνεις πιο λυτρωμένος από μια τέτοια διαδικασία. Συνειδητοποιείς πολλά για σένα τον ίδιο, τους ανθρώπους και τις σχέσεις που μας διέπουν.

                     Μπορείς να παίξεις διάφορα είδη ή ειδικεύεσαι σε κάποιο συγκεκριμένα;

 Κανονικά ο ηθοποιός πρέπει να έχει ήδη ασχοληθεί από τα χρόνια των σπουδών του με όλα τα είδη θεάτρου. Στην πράξη όμως, αυτό δεν συμβαίνει πάντα, οπότε είναι στο χέρι του να επιδιώξει, μέσα από τις μετέπειτα προτάσεις που θα του γίνουν, να αναμετρηθεί με τα διάφορα είδη θεάτρου. Προσωπικά, κινούμαι με τον παραπάνω γνώμονα. Δεν θέλω να μείνω σε ένα είδος. Αυτό μπορεί μεν να βοηθά στην αναγνωρισιμότητά σου αλλά σε εγκλωβίζει και σε κρατά στάσιμο. Δεν εξελίσσεσαι υποκριτικά αλλά ούτε και σε επίπεδο αυτογνωσίας. Φέτος για πρώτη φορά επέλεξα να συμμετέχω σε κάτι κωμικό.  

"Προδοσία"

                                                
                                                    Ποιο είδος θεάτρου προτιμάς;
 Πέρυσι έπαιξα για πρώτη φορά στην «Προδοσία» του Χ.Πίντερ και ομολογώ πως τον λάτρεψα και θα το ξαναέκανα ευχαρίστως! Αλλά και φέτος που παίζω πρώτη φορά σε κωμωδία με στοιχεία επιθεώρησης και stand up μέσα σε μπαρ, ομολογώ πως κι αυτό το απολαμβάνω εξίσου και θέλω να το ξανακάνω. 
Τη στιγμή που μιλάμε, μέσα στην κρίση, ποιο πιστεύεις ότι είναι το μέλλον για έναν ηθοποιό στην Ελλάδα; Τι θα συμβούλευες τα νεότερα παιδιά που ξεκινάνε γεμάτα όνειρα τη διαδρομή τους μέσα στον χώρο σας;
 Σίγουρα χαρτιά δεν υπάρχουν για να «παίξει» κανείς. Υπάρχει τεράστια ανεργία στον χώρο. Προτείνω παράλληλα με την υποκριτική και μια άλλη απασχόληση αν είναι δυνατόν. Έτσι κι αλλιώς από κάπου πρέπει να αντλήσεις χρήματα αλλά και ερεθίσματα. Επιπλέον, οι δουλειές σε θεατρικούς χώρους αρχίζουν να εκλείπουν. Πρέπει οι ηθοποιοί να συνασπιστούν σε ομάδες με κοινό όραμα και να δημιουργήσουν νέα «προϊόντα». Για παράδειγμα φοριέται τώρα τελευταία το είδος του θεάτρου μέσα σε μπαρ. Για να έχει επιτυχία πρέπει όμως να μεταλλαχτεί – προσαρμοστεί στο νέο χώρο και στους κώδικες συμπεριφοράς του κοινού με το οποίο έρχεται αντιμέτωπο.                    
                                           

(Αιγέας "Μήδεια")

Υπάρχει κάποια σκηνή στην οποία θα ήθελες να «παίξεις» ή κάποια συγκεκριμένη παράσταση;
Η Λυσιστράτη του Αριστοφάνη, ας πούμε, στην Επίδαυρο θα με κάλυπτε απόλυτα. Ναι, θα ήθελα να δοκιμαστώ σε μεγάλες σκηνές, όπως αυτές του K.Θ.Β.Ε. αλλά και μεγάλων ανοιχτών θεάτρων.
 Το άγχος στη σκηνή πώς το διαχειρίζεσαι;
Με βαθιές ανάσες αλλά πριν αναγκαστείς να καταφύγεις σ΄ αυτές, με μια καλή προετοιμασία του ρόλου σου.
Κάποια άβολη στιγμή σου κατά τη διάρκεια μιας παράστασης;
Όταν στη γενική δοκιμή μιας παράστασης για παιδιά, η κόρη μου έβαλε τα κλάματα νομίζοντας πως κάποιος με δέρνει στα αλήθεια. Αναγκάστηκα να ζητήσω τη διακοπή της παράστασης ώστε να της εξηγήσω πως αυτό γίνεται στα ψέματα κι έτσι συνεχίσαμε!
 Αυτή τη στιγμή πού μπορεί να σε δει κάποιος;
 Κάνω διάφορους ρόλους στην τρελή παράσταση “MadMix” η οποία παίζεται στο Castra café-bar κάθε Σάββατο στις 21.30. Να ενημερώσω απλά το κοινό ότι λόγω της μεγάλης και απρόσμενης αποδοχής της παράστασης από το κοινό, παρακαλείσθε όπως κάνετε κράτηση στο                  2310 207 277.

ΓΙΑΤΙ ΤΡΕΧΩ

Σαφώς και με το πέρασμα των ετών οι ρυθμοί μου άλλαξαν και σε καμία περίπτωση δεν μπορώ αλλά ούτε και θέλω να πιέσω τα όρια του εαυτού μου όπως παλιότερα. Γιατί; Έμαθα να ακούω και να σέβομαι το σώμα μου και τις ανάγκες του. Η τελευταία φορά που «χτυπούσα» μανιωδώς κούρσες των 10 χλμ ήταν όταν έγραφα το Εσύ είσαι....και να το θυμάσαι, θέλοντας κατά κάποιο τρόπο να μπω στο πνεύμα του ήρωα...... του Πέτρου.

            Πριν συμβεί αυτό έτρεχα και μάλιστα φανατικά για χρόνια. Στην Κοζάνη π.χ. έτρεχα ακόμα και στο χιόνι. Στο Ρέθυμνο δεν με εμπόδιζαν ούτε τα μποφόρ, ούτε οι βροχές ούτε καν ο καύσωνας. Όταν ήθελα να το κάνω, τίποτε δεν στεκόταν εμπόδιο στην επιθυμία μου.

            Στη συνέχεια ως κάτοικος του κέντρου της Θεσσαλονίκης έτρεχα στον διάδρομο του γυμναστηρίου τα πρωινά κι όταν ήθελα να μην πέσω σε κατάσταση ρουτίνας, έβγαινα στο πλακόστρωτο της παραλίας. Κάπου εδώ, το 2008 έγινε και το μεγάλο λάθος. Το ανθρώπινο σώμα μπορεί να αντέχει σε καταπονήσεις όμως έχει και τα όριά του.

            Αυτό μου το έδωσε να το καταλάβω μια και καλή, η φλεγμονή στην πελματιαία απονεύρωση, όταν ένα πρωί σηκώθηκα από το κρεβάτι μου και νόμισα ότι πατάω επάνω σε μυτερές πέτρες. Ο πόνος ήταν έντονος και αρκετές φορές ανυπόφορος.

Σε λίγες μέρες δεν άργησε να έλθει και η πτώση της ψυχολογίας μου γιατί για φανταστείτε έναν άνθρωπο που έχει συνηθίσει να είναι υπερ-ενεργητικός και ξαφνικά να πονάει ακόμα και στο περπάτημα. Από το ζενίθ στο ναδίρ, κυριολεκτικά όμως. Τελικά αποφάσισα να του δώσω τον χρόνο του. Σταμάτησα φυσικά να τρέχω για να ξεκουραστεί η φλεγμονή και έκανα με επιμονή τις ασκήσεις μου για 9 μήνες.

            Το πόδι φυσικά και έφτιαξε όμως στο διάστημα εκείνο αναθεώρησα κάποιες δικές μου απόψεις σχετικά με το τρέξιμο.

            Τρέχω πλέον γιατί θέλω να διώξω το άγχος από μέσα μου και για να αισθανθώ μεγαλύτερη ευεξία. Είναι απόλυτα βέβαιο ότι τη χαλάρωση και την ευεξία που μπορεί να σου προσφέρει το πρωινό τρέξιμο, λίγα πράγματα μπορούν να τo κάνουν. Οι μέρες της υπερβολής έμειναν πίσω πια και τίποτε δεν θα τις επαναφέρει. Οι κούρσες μου είναι των 5 χλμ γιατί αυτές χρειάζομαι στην παρούσα φάση. Τρέχω και απολαμβάνω τις εικόνες γύρω μου, προτιμώντας συνήθως πιο μαλακές επιφάνειες. Έμαθα να είμαι πιο προσεκτικός για να μπορώ να έχω διάρκεια σε αυτό που κάνω. Τώρα μάλιστα που άρχισε να μπαίνει η άνοιξη για τα καλά, ο καιρός είναι ιδανικός για τρέξιμο. Τι λέτε; Δεν βάζετε κι εσείς τις φόρμες σας, έστω για έναν ωραίο περίπατο;

ΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟ ΚΙ ΕΓΩ

Νομίζω πως όσο και να θέλει να το κρύψει ο καθένας από εμάς, δύσκολα θα βρεθεί κάποιος που δεν διακρίνεται από ένα έντονο πάθος, που πιθανά να τον οδηγεί και σε μια εικόνα μονομανίας. Κάπως έτσι είμαι κι εγώ. Από παιδί η μεγάλη μου αγάπη ήταν το Ρέθυμνο, η πόλη καταγωγής της μητέρας μου. 

Σαν μαθητής όλο τον χρόνο, ονειρευόμουνα την καλοκαιρινή εκείνη μέρα που θα ξεκινούσαμε με τους γονείς μου το ταξίδι για την Κρήτη, για να πάμε να δούμε τους παππούδες μας (Τον Πέτρο Βασιλακάκη, γνωστό ως Παπαστράτο και τη γυναίκα του την Κατερίνα).

Ο δρόμος δεν έλεγε ποτέ να τελειώσει μέχρι την Αθήνα για να φτάσουμε επιτέλους στον Πειραιά και να έρθει η στιγμή που θα βάλει ο πατέρας μας το αυτοκίνητο στο πλοίο, πότε με προορισμό τα Χανιά και άλλοτε το Ηράκλειο. Τότε και μόνο ένιωθα να φεύγει από μέσα μου ένα μέρος του άγχους που δημιουργείτο από την έντονη ανυπομονησία για να δω τον αγαπημένο μου τόπο να ξεπροβάλλει.

Το βράδυ; Σιγά μην κοιμόμουνα. Η προσμονή του να φτάσει το ξημέρωμα και να δω το πλησίασμα του πλοίου στο λιμάνι με έκανε να κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα, όπως φυσικά και η διαδρομή που απέμενε μέχρι να φτάσουμε στην πόλη, έμοιαζε τόσο όμορφη που με έκανε να στρέφω το κεφάλι μου πότε δεξιά και πότε αριστερά, για να εντοπίσω το σημείο που είχα βάλει στο νου μου, το προηγούμενο καλοκαίρι και θα όριζε ότι η άφιξη σιμώνει όλο και πιο πολύ.

Φυσικά με το που πατούσα το πόδι μου, γνώριζα εκ των προτέρων ότι οι μέρες μου θα τελειώσουν βασανιστικά γρήγορα.....και δεν το ήθελα, όμως έτσι είναι ο έρωτας. Ο χρόνος μαζί του ποτέ δεν σου είναι αρκετός.

Κάθε μέρα ονειρευόμουνα πόσο θα ήθελα να πάω και χειμώνα στο Ρέθυμνο για να το δω με άλλα χρώματα όχι τόσο φωτεινά, όπως εκείνα του καλοκαιριού, όμως ήμουν σίγουρος ότι θα τ' αγαπούσα κι εκείνα.

Έτσι κι έγινε. Τα 'φερε η ζωή όπως τα ήθελα και πέρασα σαν φοιτητής στο Παιδαγωγικό του Ρεθύμνου όταν τα Πανεπιστήμια βρίσκονταν στα Περβόλια. Έκλαιγα από χαρά τη μέρα που το έμαθα κι ακόμα και τώρα που το γράφω στη θύμηση της στιγμής βουρκώνω. 

Κατάφερα τότε κι έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα κι έζησα αλλιώς το Ρέθυμνο, κρατώντας πάντα μέσα μου ολοζώντανη εκείνη την ανάμνηση. Οι εικόνες που υπάρχουν μέσα μου είναι έντονες. Μου άρεσε να απολαμβάνω την πόλη μονάχος, πότε ανεβαίνοντας επάνω στα Πευκάκια κι άλλοτε πηγαίνοντας πίσω από τη Φορτέτζα όταν η θάλασσα αγρίευε και γω καθόμουν επάνω από τον δρόμο για να απολαύσω τον θυμό της.

Λογικό επόμενο ήταν ότι θα έβαζα εικόνες της πόλης μας στο πρώτο μου βιβλίο, όπως επίσης έχω βάλει ακόμα περισσότερες σε ένα άλλο που ίσως να εκδοθεί κάποτε. 

Τι ονειρεύομαι πια; Να μπορέσω κάποτε να κατοικήσω στο Ρέθυμνο μαζί με τη γυναίκα μου και να γράφω εκεί έχοντας καθημερινά μέσα μου, τους ήχους, τις εικόνες, τις μυρωδιές, τους ανθρώπους....τα πάντα του................

Ευχαριστώ πολύ το Ρέθεμνος News για τις φωτογραφίες

https://www.facebook.com/rethemnosnews