ΓΙΑΤΙ ΤΡΕΧΩ

Σαφώς και με το πέρασμα των ετών οι ρυθμοί μου άλλαξαν και σε καμία περίπτωση δεν μπορώ αλλά ούτε και θέλω να πιέσω τα όρια του εαυτού μου όπως παλιότερα. Γιατί; Έμαθα να ακούω και να σέβομαι το σώμα μου και τις ανάγκες του. Η τελευταία φορά που «χτυπούσα» μανιωδώς κούρσες των 10 χλμ ήταν όταν έγραφα το Εσύ είσαι....και να το θυμάσαι, θέλοντας κατά κάποιο τρόπο να μπω στο πνεύμα του ήρωα...... του Πέτρου.

            Πριν συμβεί αυτό έτρεχα και μάλιστα φανατικά για χρόνια. Στην Κοζάνη π.χ. έτρεχα ακόμα και στο χιόνι. Στο Ρέθυμνο δεν με εμπόδιζαν ούτε τα μποφόρ, ούτε οι βροχές ούτε καν ο καύσωνας. Όταν ήθελα να το κάνω, τίποτε δεν στεκόταν εμπόδιο στην επιθυμία μου.

            Στη συνέχεια ως κάτοικος του κέντρου της Θεσσαλονίκης έτρεχα στον διάδρομο του γυμναστηρίου τα πρωινά κι όταν ήθελα να μην πέσω σε κατάσταση ρουτίνας, έβγαινα στο πλακόστρωτο της παραλίας. Κάπου εδώ, το 2008 έγινε και το μεγάλο λάθος. Το ανθρώπινο σώμα μπορεί να αντέχει σε καταπονήσεις όμως έχει και τα όριά του.

            Αυτό μου το έδωσε να το καταλάβω μια και καλή, η φλεγμονή στην πελματιαία απονεύρωση, όταν ένα πρωί σηκώθηκα από το κρεβάτι μου και νόμισα ότι πατάω επάνω σε μυτερές πέτρες. Ο πόνος ήταν έντονος και αρκετές φορές ανυπόφορος.

Σε λίγες μέρες δεν άργησε να έλθει και η πτώση της ψυχολογίας μου γιατί για φανταστείτε έναν άνθρωπο που έχει συνηθίσει να είναι υπερ-ενεργητικός και ξαφνικά να πονάει ακόμα και στο περπάτημα. Από το ζενίθ στο ναδίρ, κυριολεκτικά όμως. Τελικά αποφάσισα να του δώσω τον χρόνο του. Σταμάτησα φυσικά να τρέχω για να ξεκουραστεί η φλεγμονή και έκανα με επιμονή τις ασκήσεις μου για 9 μήνες.

            Το πόδι φυσικά και έφτιαξε όμως στο διάστημα εκείνο αναθεώρησα κάποιες δικές μου απόψεις σχετικά με το τρέξιμο.

            Τρέχω πλέον γιατί θέλω να διώξω το άγχος από μέσα μου και για να αισθανθώ μεγαλύτερη ευεξία. Είναι απόλυτα βέβαιο ότι τη χαλάρωση και την ευεξία που μπορεί να σου προσφέρει το πρωινό τρέξιμο, λίγα πράγματα μπορούν να τo κάνουν. Οι μέρες της υπερβολής έμειναν πίσω πια και τίποτε δεν θα τις επαναφέρει. Οι κούρσες μου είναι των 5 χλμ γιατί αυτές χρειάζομαι στην παρούσα φάση. Τρέχω και απολαμβάνω τις εικόνες γύρω μου, προτιμώντας συνήθως πιο μαλακές επιφάνειες. Έμαθα να είμαι πιο προσεκτικός για να μπορώ να έχω διάρκεια σε αυτό που κάνω. Τώρα μάλιστα που άρχισε να μπαίνει η άνοιξη για τα καλά, ο καιρός είναι ιδανικός για τρέξιμο. Τι λέτε; Δεν βάζετε κι εσείς τις φόρμες σας, έστω για έναν ωραίο περίπατο;

ΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟ ΚΙ ΕΓΩ

Νομίζω πως όσο και να θέλει να το κρύψει ο καθένας από εμάς, δύσκολα θα βρεθεί κάποιος που δεν διακρίνεται από ένα έντονο πάθος, που πιθανά να τον οδηγεί και σε μια εικόνα μονομανίας. Κάπως έτσι είμαι κι εγώ. Από παιδί η μεγάλη μου αγάπη ήταν το Ρέθυμνο, η πόλη καταγωγής της μητέρας μου. 

Σαν μαθητής όλο τον χρόνο, ονειρευόμουνα την καλοκαιρινή εκείνη μέρα που θα ξεκινούσαμε με τους γονείς μου το ταξίδι για την Κρήτη, για να πάμε να δούμε τους παππούδες μας (Τον Πέτρο Βασιλακάκη, γνωστό ως Παπαστράτο και τη γυναίκα του την Κατερίνα).

Ο δρόμος δεν έλεγε ποτέ να τελειώσει μέχρι την Αθήνα για να φτάσουμε επιτέλους στον Πειραιά και να έρθει η στιγμή που θα βάλει ο πατέρας μας το αυτοκίνητο στο πλοίο, πότε με προορισμό τα Χανιά και άλλοτε το Ηράκλειο. Τότε και μόνο ένιωθα να φεύγει από μέσα μου ένα μέρος του άγχους που δημιουργείτο από την έντονη ανυπομονησία για να δω τον αγαπημένο μου τόπο να ξεπροβάλλει.

Το βράδυ; Σιγά μην κοιμόμουνα. Η προσμονή του να φτάσει το ξημέρωμα και να δω το πλησίασμα του πλοίου στο λιμάνι με έκανε να κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα, όπως φυσικά και η διαδρομή που απέμενε μέχρι να φτάσουμε στην πόλη, έμοιαζε τόσο όμορφη που με έκανε να στρέφω το κεφάλι μου πότε δεξιά και πότε αριστερά, για να εντοπίσω το σημείο που είχα βάλει στο νου μου, το προηγούμενο καλοκαίρι και θα όριζε ότι η άφιξη σιμώνει όλο και πιο πολύ.

Φυσικά με το που πατούσα το πόδι μου, γνώριζα εκ των προτέρων ότι οι μέρες μου θα τελειώσουν βασανιστικά γρήγορα.....και δεν το ήθελα, όμως έτσι είναι ο έρωτας. Ο χρόνος μαζί του ποτέ δεν σου είναι αρκετός.

Κάθε μέρα ονειρευόμουνα πόσο θα ήθελα να πάω και χειμώνα στο Ρέθυμνο για να το δω με άλλα χρώματα όχι τόσο φωτεινά, όπως εκείνα του καλοκαιριού, όμως ήμουν σίγουρος ότι θα τ' αγαπούσα κι εκείνα.

Έτσι κι έγινε. Τα 'φερε η ζωή όπως τα ήθελα και πέρασα σαν φοιτητής στο Παιδαγωγικό του Ρεθύμνου όταν τα Πανεπιστήμια βρίσκονταν στα Περβόλια. Έκλαιγα από χαρά τη μέρα που το έμαθα κι ακόμα και τώρα που το γράφω στη θύμηση της στιγμής βουρκώνω. 

Κατάφερα τότε κι έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα κι έζησα αλλιώς το Ρέθυμνο, κρατώντας πάντα μέσα μου ολοζώντανη εκείνη την ανάμνηση. Οι εικόνες που υπάρχουν μέσα μου είναι έντονες. Μου άρεσε να απολαμβάνω την πόλη μονάχος, πότε ανεβαίνοντας επάνω στα Πευκάκια κι άλλοτε πηγαίνοντας πίσω από τη Φορτέτζα όταν η θάλασσα αγρίευε και γω καθόμουν επάνω από τον δρόμο για να απολαύσω τον θυμό της.

Λογικό επόμενο ήταν ότι θα έβαζα εικόνες της πόλης μας στο πρώτο μου βιβλίο, όπως επίσης έχω βάλει ακόμα περισσότερες σε ένα άλλο που ίσως να εκδοθεί κάποτε. 

Τι ονειρεύομαι πια; Να μπορέσω κάποτε να κατοικήσω στο Ρέθυμνο μαζί με τη γυναίκα μου και να γράφω εκεί έχοντας καθημερινά μέσα μου, τους ήχους, τις εικόνες, τις μυρωδιές, τους ανθρώπους....τα πάντα του................

Ευχαριστώ πολύ το Ρέθεμνος News για τις φωτογραφίες

https://www.facebook.com/rethemnosnews

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΖΗΤΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΙΟ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ "....ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΝ...." ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ

Όμορφη και ταυτόχρονα καινούρια εμπειρία για μένα αφού έχω συνηθίσει να παρουσιάζω τα βιβλία μου στους "μεγάλους". Κάπου ίσως να θυμήθηκα τα χρόνια της πρακτικής μου εξάσκησης ως δάσκαλος και τελικά τα κατάφερα!!! Ευχαριστώ πάρα πολύ και τα παιδιά που βρέθηκαν κοντά μας όσο και τους υπεύθυνους της Παιδικής δημοτικής Βιβλιοθήκης Καλλιθέας για τη φιλοξενία τους. 

ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ : Αλήθειες και ψέματα (από τον Δημόκριτο Τσουκάπα)

Τι είναι αυτό που οδηγεί τον Άνθρωπο στα μονοπάτια της Αστρολογίας κι όχι στα επιστημονικά δεδομένα της Αστρονομίας;

         Η ανασφάλεια.Ο πανάρχαιος, ενδόμυχος φόβος του ανθρώπου για το μέλλον του.

         Γνωρίζουν οι Αστρολόγοι την απάτη των απόψεών τους πάνω στη μοίρα του ανθρώπου;

         Οι περισσότεροι όχι! Μόνο ελάχιστοι ψαγμένοι, που για ευνόητους λόγους αποσιωπούν την άποψή τους.

         Ποια είναι εκείνα τα αστρονομικά δεδομένα που απορρίπτουν τις προβλέψεις των Αστρολόγων;

         Πάμπολλα. Και πρώτα-πρώτα, οι λανθασμένες εκτιμήσεις των Αστρολόγων γι'αυτά που συμβαίνουν στον ουρανό.

         Μπορείτε να μας δώσετε μερικά παραδείγματα;

         Βεβαίως. Όταν π.χ. χαρακτηρίζουν κάποιον πως είναι "ΚΡΙΟΣ" σημαίνει πως τη μέρα που γεννήθηκε, ο ήλιος ήταν πάνω στον αστερισμό του ΚΡΙΟΥ. Όμως δεν ήταν.

            Και πώς συμβαίνει αυτό;

            Η Γη, πέρα από το να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της, κάνει κι άλλες κινήσεις στη διάρκεια του χρόνου. Μία κίνηση που δεν γίνεται άμεσα αντιληπτή, γιατί συμβαίνει σε διάρκεια 25000 περίπου χρόνων, είναι η ΜΕΤΑΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΙΣΗΜΕΡΙΩΝ. Η κίνηση αυτή γίνεται αιτία να μετατοπισθούν όλα τα ζώδια προς τα πίσω. Οι Αστρολόγοι χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν τους την Μετάπτωση, χρησιμοποιούν στοιχεία πριν 3000 χρόνια!

Δηλαδή, κάποιος που υποτίθεται πως είναι ΙΧΘΥΣ, τι είναι τελικά;

         Εφόσον τη μέρα που γεννήθηκε ο ήλιος δεν ήταν στους Ιχθείς αλλά στον Αιγόκερω, είναι ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ. Χώρια που όλες οι αστρολογικές θέσεις των πλανητών που αναφέρονται σε συζυγίες, αντιθέσεις, τρίγωνα, τετράγωνα, οπισθοδρομήσεις κ.λ.π. όλες είναι λανθασμένες. Λένε, ας πούμε, πως αυτή την εποχή έχεις τον Δία στον Καρκίνο. Μα εγώ που παρατηρώ κάθε βράδυ με το τηλεσκόπιό μου τον Δία, βλέπω πως είναι στον αστερισμό του Ταύρου, πλάι στις Πλειάδες! Άρα για ποιες ιδιότητες του Δία μιλάμε;...

         Τόσο καλά!

         Τόσο... Και κάτι ακόμα. Γνωρίζω πάνω από είκοσι άτομα που γεννήθηκαν την ίδια μέρα που γεννήθηκα κι εγώ. Κανείς μα κανείς δεν έχει τα χαρακτηριστικά τα δικά μου (ούτε σαν χαρακτήρας, ούτε σαν στάση ζωής). Κάλλιστα θα μπορούσαμε να έχουμε χαρακτηριστικά από τα υπόλοιπα 12 ζώδια.

Η Αστρονομία μπορεί να καλύψει τις ανασφάλειες του κόσμου;

         Βεβαίως. Όταν ατενίσεις ένα βράδυ τον Γαλαξία, όταν χαθείς με το τηλεσκόπιό σου στα σπλάχνα της νύχτας, όταν νιώσεις την ασημαντότητα της ύπαρξής σου μπροστά σ'αυτό μεγαλείο, τότε, ΝΑΙ! Γεμίζεις αυτοπεποίθηση κι αντιμετωπίζεις τους γύρω σου, τα προβλήματά σου, τις αξίες σου με περισσότερη πίστη κι αισιοδοξία.

         Και κάποιος που δεν έχει τηλεσκόπιο...

         Κανένα πρόβλημα! Υπάρχουν παντού ερασιτέχνες, λάτρεις τ’ ουρανού που έχουν τον χρόνο, τον τρόπο και τη διάθεση να σε ταξιδέψουν μαζί τους στο Σύμπαν.

Κι εδώ στη Θεσσαλονίκη;

Κυρίως εδώ στη Θεσσαλονίκη. Ο Όμιλος Φίλων Αστρονομίας ας πούμε. (www.ofa.gr) είναι ένας απ'αυτούς. Αστροπάρτυ, διαλέξεις, σεμινάρια, εκδρομές, παρατηρήσεις εκλείψεων, κομητών, πλανητών και τόσα άλλα. Και μάλιστα στα περισσότερα συμμετέχεις δίχως ιδιαίτερες γνώσεις και σ'ορισμένα τελείως ανέξοδα.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟ ΤΣΟΥΚΑΠΑ

Δημόκριτε πες μας μερικά πράγματα για σένα

Γεννήθηκα στις Σέρρες, μένω Θεσσαλονίκη (τελευταία 7 χρόνια μόνιμα Περαία). Έχω για θησαυρό μου τρεις υπέροχες κόρες και πορεύομαι άλλοτε ονειροβατώντας, άλλοτε αγανακτώντας κι άλλοτε συνωμοτώντας (κυρίως με τον εαυτό μου).

Εκτός από τη συγγραφή με τι άλλο ασχολείσαι;

Λατρεύω την αστρονομία (μισώ την αστρολογία) χάνομαι κοιτώντας με το τηλεσκόπιό μου τον ουρανό, λατρεύω τη θάλασσα και κυρίως φίλους που έχουν σκάφος, μ'αρέσουν τα...θαλασσινά (ψάρεμα και τσίπουρο με όστρακα που βγάζω εγώ) κι οτιδήποτε γενικά έχει σχέση με τη θάλασσα. 
Έχω άπειρες μούρλες, κατά καιρούς έχω ασχοληθεί με θέατρο, υποκριτική, σκηνοθεσία, γρατζουνάω κιθάρα, τραγουδάω παράφωνα, κάποτε ασχολήθηκα με ξυλογλυπτική (αδέσποτα ξύλα της θάλασσας με ελάχιστη παρέμβαση), ξέρω να λέω παραμύθια σε παιδιά αλλά κυρίως να παραμυθιάζω γυναίκες (πάντως μέχρι σήμερα, μόνο παραμυθιάζομαι). 
Πέρα από την Αστρονομία, μ'αρέσει κι η Γαστρονομία, τρελαίνομαι για μυρουδιές και μπαχάρια οπότε ξέρω και να μαγειρεύω. (Η γιαγιά μου ήταν απέ την Προύσα)
. Ασχολούμαι και μ'άλλα πολλά αλλά βαριέμαι τώρα να τ'απαριθμώ.

Ο έρωτας πόσο σημαντικός είναι στη θεματογραφία σου;

Άμα μαγειρεύεις δίχως αλάτι τότε άνετα μπορείς να συγγράφεις δίχως να παρεμβάλεις "έρωτα".

Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο θέμα που πραγματεύεσαι στα γραπτά σου ή αφήνεις την έμπνευση να σε πάει όπου θέλει;

Όσο και συγκεκριμένο να'ναι το θέμα που πραγματεύεσαι, ή έμπνευση είναι αυτή που κουμαντάρει τη ρότα. Γι'αλλού ξεκινάς κι αλλού σε πάει. Κι αυτή είναι η μαγεία του ταξιδιού.

Ο ελεύθερος χρόνος σου πού μοιράζεται;

Παλιά στο γκομενιλίκι. Τώρα που γέρασα, στα χόμπυ, στο κρασί  και στην καλή παρέα (άμα έχει και γυναίκες ακόμα καλύτερα.

Έχεις κάποιο απωθημένο (κάτι που θα ήθελες κάποτε να κάνεις) σχετικό με τη γραφή;

Απωθημένα να θες... Σχετικά με την γραφή όχι και τόσα, αλλά να παιχτεί θεατρικό μου στην Επίδαυρο, να ταξιδέψω στον Άρη, να'μαι ο πρώτος που θ'ανακαλύψει έναν καινούριο κομήτη, να βρω μια γυναίκα που να μη ρωτάει "τι ζώδιο είσαι", να βρω πολιτικό στην Ελλάδα που να μην είναι μαλάκας, να μπορώ να χέσω τον απέναντι που'χει λυκόσκυλο σε μισό μέτρο μπαλκόνι...(έχω κι άλλα απωθημένα, αλλά ντρέπομαι να τα πω).

Διαβάζεις συχνά; Υπάρχει κάποιος αγαπημένος συγγραφέας;

Διαβάζω τόσο συχνά όσο τρώω, αναπνέω και κοιμάμαι. Λατρεμένος ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ- ΤΣΙΦΟΡΟΣ, δεκάδες Έλληνες και πεντέξι ξένοι (ίσως γιατί μου τη σπάει η μετάφραση).

Κάποιο όνειρο που θες να μοιραστείς μαζί μας

Να βρώ μια Μούσα... (ας είναι και... μουσίτσα. "Μουσείο" να μην είναι)

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΑΠΟ ΔΥΟ ΜΑΘΗΤΕΣ......ΤΗ ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΩΤΗ.....

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα σκυλάκι που ήταν σε ένα κουτί και περίμενε να τον αγοράσει κάποιος άνθρωπος. Μετά ήρθε ένα παιδί, που το έλεγαν Θανάση με τη μαμά του και τον διάλεξαν για να τον πάρουν στο σπίτι τους. Τον ονόμασαν Πάρη. Αφού τον πήραν, το πήγαν στο σπίτι τους και το παιδί το φρόντιζε και έπαιζε μαζί του. Μόνο ο μπαμπάς του παιδιού δεν του φερόταν καλά και το χτυπούσε, ενώ η μαμά και το παιδί το αγαπούσαν πολύ. 
Όλα όμως άλλαξαν όταν ο μπαμπάς πήρε δώρο στο παιδί μια παιχνιδομηχανή. Το παιδί ενθουσιάστηκε με τη παιχνιδομηχανή και δεν έδινε πια καμία σημασία στο σκυλάκι. Μια μέρα ο Θανάσης νευρίασε και πείραζε το σκυλάκι το οποίο του δάγκωσε απαλά το χέρι και  ο Θανάσης φώναζε ότι τον δάγκωσε. Ο μπαμπάς του Θανάση το κλώτσησε και το σκυλάκι έφυγε από το σπίτι. 

Περπατώντας έφτασε σε ένα βουνό. Σε εκείνο το βουνό βρήκε δύο σκυλιά και τον πήγαν στον αρχηγό τους, που τον έλεγαν Λιάπη. Εκεί τον εκπαίδευσαν για πολλές ημέρες και όταν πέρασε ο καιρός του είπε ο Λιάπης ότι θα του μάθει μια μυστική κραυγή και μόνο όταν χρειαστεί βοήθεια θα την χρησιμοποιήσει. Μετά τον χαιρέτησαν και ο Πάρης έφυγε. 

Περπατώντας έφτασε κοντά σε μια ταβέρνα, όπου εκεί είδε κάποια άλλα σκυλιά. Ο Πάρης τους είπε ότι είχε φύγει από τον Λιάπη και έτσι τα σκυλιά τον δέχτηκαν στην παρέα τους.

Γυρνώντας στους δρόμους γνώρισε και έκανε διάφορους φίλους. Ένας ήταν ο Σποκ, που του είπε ότι η γυναίκα του αφεντικού του δεν τον θέλει και συχνά τον διώχνει από το σπίτι.

Γνώρισε και άλλα σκυλάκια στο δρόμο. Όμως άρχισαν δύσκολες ημέρες για τα σκυλιά, καθώς οι άνθρωποι ή τα έδιωχναν από το σπίτι ή τους έριχναν δηλητήριο στο φαγητό ή έστειλαν τον μπόγια να τα μαζέψει.

Μια μέρα ο Πάρης πήγε στη θάλασσα και βρήκε ένα μπαλάκι που μέσα είχε ένα σκυλάκι που του είπε να κάνει 3 ευχές. Όμως αυτός του είπε να περιμένει γιατί δεν ήξερε τι να κάνει.

Η πρώτη του ευχή ήταν να καταλαβαίνουν οι άνθρωποι για μια ημέρα τα σκυλιά. Ο πάρης είδε στους φίλους του ότι οι άνθρωποι τους καταλάβαιναν και η ζωή τους είχε βελτιωθεί. Αλλά και ο ίδιος ο Πάρης πήγε στο σπίτι του και ο κύριος Τάκης του φέρθηκε πάρα πολύ καλά.

Μια μέρα ο Θανάσης και ο Πάρης πήγαν μια βόλτα και εκεί είδε μια συμμορία από κακά σκυλιά που πήραν από τον Πάρη το μπαλάκι του. Δυστυχώς όμως ο Μαρκ από τη συμμορία είχε κάνει μια ευχή: οι άνθρωποι και οι γάτες να γίνουν σκλάβοι των σκυλιών. Τότε μαζεύτηκαν ο Πάρης και οι φίλοι του και συζήτησαν τι μπορούν να κάνουν γι’ αυτή την άσχημη κατάσταση.

Κατάφεραν με κάποιο σχέδιο να πάρουν το μπαλάκι και ο Πάρης έκανε την ευχή: όλοι οι άνθρωποι και τα ζώα να ζουν ευτυχισμένοι. 
Μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε και εμείς ευτυχισμένους όλους τους ανθρώπους και τα ζώα στον πλανήτη μας με μια απλή ευχούλα!!!!!!!!!

Φ.Α και Δ.Μ.

(Δήμητρα και Φώτη.....σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου!!!!!!!)