ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΣΧΕΔΙΑΣΤΡΙΑΣ ΑΛΚΜΗΝΗΣ

1o ΔΙΑΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΠΑΓΚΡΗΤΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΖΩΓΡΑΦΟ ΙΩΑΝΝΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ

Ιωάννα έτυχε να μεγαλώσω σε ένα σπίτι που κάποιος ζωγράφιζε συνέχεια από μικρός (ο αδελφός μου). Εσύ πότε συνειδητοποίησες την κλίση σου αυτή;

Πάρα το ότι είναι κλισέ τελικά ισχύει...κι εγώ απο πολύ μικρή το είχα. Από 3,4 χρονών ήταν ήδη «διακοσμημένο» το σπίτι με τα έργα μου. Το είχα τόσο ανάγκη που ζωγράφιζα παντού. Στους τοίχους, τα έπιπλα. Η μαμά μου ήταν ελαστική με το θέμα συμμάζεμα...ανοιχτό μυαλό! Και σε χαρτί όμως, κάποιες από αυτές τις ζωγραφιές τις έχω ακόμη κρατημένες.

Το έλεγα από τότε ότι θέλω να γίνω ζωγράφος. Πιστεύω ότι τα παιδικά θέλω είναι πολύ δυνατά.

Το αστείο είναι ότι τελικά δεν το επιδίωξα και έγινε από μόνο του. Συνειδητά τουλάχιστον. Τελειώνοντας το Λύκειο όλα ήταν αόριστα, και δεν είχα σαν στόχο ξεκάθαρα την Καλών τεχνών...αλλά τυχαία βρέθηκε στο μηχαγραφικό η σχολή στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, το τμήμα Πλαστικών τεχνών και επιστημών της Τέχνης, δεν ήξερα καν τι ήταν ακριβώς όταν το δήλωσα...ε και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Όταν τυχαία ξαναβρίσκεις τον «έρωτα» της ζωής σου δεν τον αφήνεις να φύγει, σωστά?

Έτσι τέλειωσα τη σχολή, κι αφού πέρασα από διάφορα στάδια, και δουλειές μετά από 3 χρόνια πήγα στο Παρίσι για μεταπτυχιακό.

Από το 2010 που επέστρεψα, τ’αποφάσισα, βρήκα έναν χώρο, για εργαστήριο και γκαλερί, και έκτοτε εργάζομαι εκεί. Το ονόμασα Πάπε μόε, είναι τίτλος από έναν πίνακα του Γκωγκέν, και στην γλώσσα της Ταιτής θα πει Μυστηριώδη νερά.

Θεωρώ απαραίτητο για έναν ζωγράφο να έχει τον χώρο του. Παίζει μεγάλο ρόλο στην παραγωγική διαδικασία. 

Πηγή έμπνευσης για έναν ζωγράφο τι μπορεί να είναι; 

Η έμπνευση είναι άτιμο πράγμα. Καταρχάς, ο κάθε ζωγράφος εμπνέεται από άλλα πράγματα. Στους περισσότερους αυτό που οδηγεί το χέρι είναι το συναίσθημα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι επιλέγουμε ίδια θέματα, ή ότι δουλεύουμε με τον ίδιο τρόπο. Παί ζουν πολλά ρόλο. Εμένα ας πούμε με ωθεί στη δημιουργία ενός πίνακα η ανάγκη να βγάλω τα συναισθήματά μου και να φτιάξω μια εικόνα. Βλέπω κάτι ή νιώθω κάτι και μου βγαίνει εκείνη την ώρα να το ζωγραφίσω. Αυτό δεν συμβαίνει με τα πάντα όμως...και όταν δεν συμβαίνει αλλά έχω να κάνω μια παραγγελία ή κάποιο έργο για δουλειά, εκεί είναι τα δύσκολα. Χωρίς έμπνευση το χέρι δεν πολυακούει. Σε τέτοιες περιπτώσεις μου παίρνει διπλάσιο ή τριπλάσιο χρόνο να κάνω την δουλειά.

Δημιουργική διαδικασία;

Σκέφτομαι. Πολύ.

Δεν ξέρω αν φταίει το ότι είμαι καλλιτέχνης, άνθρωπος, γυναίκα...Μπορεί και τίποτα από όλ' αυτά. Ώρες-ώρες οι σκέψεις γίνονται τόσο πολλές που πνίγομαι, ασφυκτιώ, πελαγώνω, αγχώνομαι.

Φταίει και το γεγονός οτι κάνω πολλούς συνειρμούς. Το ένα φέρνει τ’άλλο που λέμε. Με έχει βοηθήσει αρκετά αυτή η ιδιότητα. Δυστυχώς στην υπερβολή της όπως όλα, γίνεται κουραστική και καταλήγει ξινή...φυσικά το ίδιο συμβαίνει και όταν ζωγραφίζω.

Ξεκινάω τον πίνακα. Έχω ένα θέμα στο μυαλό μου και συνήθως μια εικόνα αρκετά έως πολύ συγκεκριμένη. Μόλις βάλω τον καμβά ή το χαρτί μπροστά μου όμως και πιάσω το πινέλο...αρχίζει...

Η σκέψη, ο συνειρμός, ένα κουβάρι μέσα στο κεφάλι μου.

Γι’αυτό γράφω κιόλας πολύ. Θέλω να τα κάνω όλα κουτάκια, κάθε σκέψη και κουτάκι. Πολλές φορές φαντάζομαι τον εγκέφαλο σαν τεράστια βιβλιοθήκη και όλα τα κουτάκια ή τα βιβλία ή τα τετράδια, όλα είναι στα ράφια τακτοποιημένα. Η κάθε κλωστή του κουβαριού έχει γίνει κουβαράκι, μπήκε στο κουτί της και όλα τακτοποιήθηκαν.

Ο χαρακτήρας σου πώς επηρεάζει τη δουλειά σου;

Βιάζομαι. Ανυπομονησία. Οχι πάντα. Βασικά μπορώ να κάνω γαϊδουρινή υπομονή, για οτιδήποτε πιστεύω ότι αξίζει και χρειάζεται χρόνο για να γίνει. Όταν όμως κάτι μπορεί να γίνει άμεσα, βιάζομαι. Περίεργος συνδυασμός.

Όταν ζωγραφίζω, ξεκινάω αργά. Προσπαθώ να δουλέψω μεθοδικά και «σωστά», αλλά σιγά σιγά αγχώνομαι ότι οι σκέψεις, η ενέργεια θα φύγει από το κεφάλι μου λες κι έχει μια πορτίτσα και θα την ανοίξει και θα το σκάσει.

Τότε αρχίζω να βιάζομαι να τελειώσω το έργο. Λες και δεν θα είναι το ίδιο αν τραβήξω την γραμμή 5 λεπτά αργότερα.

Βαριέμαι. Καμιά φορά, ναι, βαριέμαι να περιμένω. Ενθουσιάζομαι και θέλω να δω το έργο μου ολοκληρωμένο, σαν τα παιδάκια ή τους αρχάριους στην ζωγραφική που θέλουν μέσα σε 5 λεπτά να γίνουν Πικάσσο και να κάνουν αριστουργήματα. Δεν πάει έτσι. Ακόμη και οι πιο ταλαντούχοι, δεν είναι μάγοι. Ένα κτίριο δεν χτίζεται σε 1 μέρα.

Υλικά με τα οποία δουλεύεις;

Δουλεύω πολύ με διάφορα υλικά. Μ’αρέσει να πειραματίζομαι. Μεικτές τεχνικές, τα πάντα πάνω στον καμβά. Μ’ αρέσει το χρώμα. Μου τη δίνουν τα ασπρόμαυρα, σε σπάνιες περιπτώσεις τα χρησιμοποιώ. Για τους δικούς μου πίνακες μιλάω, σε άλλους μ’ αρέσουν.

Μ’ ενδιαφέρει ο κόσμος να καταλαβαίνει τα έργα μου, όχι απαραίτητα αυτό που ένιωθα εγώ όταν ζωγράφιζα, αλλά να τους βγάζουν συναίσθημα, να τους ταξιδεύουν, να τους κάνουν να σκεφτούν. Πιο πολύ με νοιάζει αυτό, παρά το να φτιάξω μια ωραία εικόνα. Και το πιο σημαντικό, τους πίνακες που ζωγραφίζω εκτός παραγγελιών τούς κάνω γιατί πολύ απλά πρέπει να το βγάλω από μέσα μου. Είναι ενέργεια που πρέπει να εκτονωθεί.

 Εκθέσεις κάθε πότε οργανώνεις; Στον χώρο σας πόσο εύκολο είναι να "ανέβει" κάποιος; 

Επειδή ζωγραφίζω για βιοπορισμό, προσπαθώ και κάνω εκθέσεις αρκετά συχνά. Τα τελευταία 3 χρόνια με μια συχνότητα 5 με 6 εκθέσεις τον χρόνο. Συμπεριλαμβανομένων και των ομαδικών.

Όλοι οι ζωγράφοι θέλουν να γίνουν διάσημοι. Και να βγάζουν και λεφτά. Εννοείται ότι ζωγραφίζουμε κυρίως επειδή θέλουμε και είναι ανάγκη και όλα αυτά τα ποιητικά, δεν είναι ψέμματα, ισχύουν, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ειδικά όταν δεν ζωγραφίζεις από χόμπι αλλά το κάνεις για δουλειά, για να ζήσεις. Ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος, το μάρκετινγκ και η προώθηση στην εποχή μας παίζουν ίσως και μεγαλύτερο ρόλο από το ταλέντο. Οσο εύκολο φαίνεται λόγω εποχής να ανέβεις, τόσο δύσκολο είναι στην πραγματικότητα. Σήμερα έχουμε πολύ περισσότερα μέσα, για να αναδείξουμε τη δουλειά μας. Αλλά ταυτόχρονα είμαστε και περισσότεροι και το κοινό διαφορετικό.

Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις, κι ακόμη και αν γίνει αυτό, είναι ακόμα πιο δύσκολο να παραμείνεις ψηλά, να μην ξεπεραστείς. Οι εποχές που οι γνωστοί ζωγράφοι ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα έχουν περάσει. Όπως σε όλα έτσι και σε αυτό οδεύουμε προς κάτι καινούριο, νέοι κανόνες και ορισμοί.

Είναι περίεργο και δύσκολο να είσαι ζωγράφος σήμερα. Και ειδικά στην Ελλάδα. Έπαιξε καταλυτικό ρόλο η Γαλλία στο γεγονός ότι αυτή τη στιγμή είμαι επαγγελματίας εικαστικός, ζωγράφος και το κάνω για να ζήσω αυτό. Εκεί είδα να εκτιμάται η δημιουργία και σαν εργασία, σε αντίθεση με εδώ που ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν έχει την παιδεία δυστυχώς, και δεν ευθύνεται αυτό το ίδιο γι’αυτήν την κατάσταση, για να δει την τέχνη σαν κομμάτι της ζωής μας . Κάποιος εδώ στην Ελλάδα, και νέος σε ηλικία κι όλας μου απάντησε όταν του είπα με τι ασχολούμαι, «και τι την χρειαζόμαστε την τέχνη?»....

Φαντάζεσαι έναν κόσμο χωρίς τέχνη?

Έκθεση ζωγραφικής της Ιωάννας Κυριακού στο Mon Cheri, Ηροδότου 10, Κολωνάκι, Αθήνα.

Διάρκεια έκθεσης 13 με 30 Απριλίου 2013.

Εγκαίνια το Σάββατο 13 Απριλίου 2013 στις 18:00 .

Στην έκθεση αυτή, η Ιωάννα Κυριακού, ζωγράφος – εικαστικός από την Θεσσαλονίκη, παρουσιάζει μια συλλογή έργων των τελευταίων 3 χρόνων. Θέμα η ίδια η ζωή, οι στιγμές της, αυτά τα θραύσματα του χρόνου που μας γεμίζουν και ουσιαστικά χτίζουν την κάθε μας μέρα, την ψυχή και τα συναισθήματά μας.

Αναμνήσεις από το παρελθόν και όνειρα για το μέλλον, όλα μαζί ανακατεμένα σε ένα μωσαϊκό μνήμης και σκέψης, όλο αποτέλεσμα εμπειριών και ενέργειας αποτυπωμένα στον καμβά.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΗΘΟΠΟΙΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΛΙΝΙΚΟ

(Περφόρμανς "Πείνα")

Δημήτρη, θα σε ρωτήσω κάτι κοινότυπο αλλά προτιμώ να ξεκινήσουμε έτσι: πώς ασχολήθηκες με την υποκριτική; 

Τυχαία! Μου ζήτησαν να τραγουδήσω σε μια ερασιτεχνική παράσταση. Δέχτηκα διότι θα αποτελούσε για μένα μια νέα καλλιτεχνική εμπειρία. Έτσι, ανακάλυψα ένα άλλο «κόσμο», ένα νέο τρόπο έκφρασης της δημιουργικότητάς μου.

Έκανες κάποιες σπουδές επάνω στο αντικείμενό σου;

Οπωσδήποτε. Παρακολούθησα το εργαστήρι του δήμου Σταυρούπολης «Θεατρικό Εργοτάξιο». Ωστόσο είχα ως εφόδιο σπουδές φωνητικής και θεωρητικών της μουσικής, δίπλα στην Αγγέλα Λαλαούνη, πρωταγωνίστρια της Εθνικής Λυρικής Σκηνής .

(Κρέοντας "Μήδεια")

Ο ηθοποιός βιώνει πολλές φορές το ρόλο του. Πόσο ψυχοφθόρο είναι αυτό;

Δεν είναι ψυχοφθόρο απαραίτητα. Αντιθέτως θα έλεγα πως ανακαλεί ψήγματα από τις προσωπικές καταστάσεις που βίωσε στο παρελθόν και τις ξαναφέρνει στο προσκήνιο με την αφορμή της προετοιμασίας του ρόλου. Αυτή τη φορά έχει την ευκαιρία να τις «στήσει» απέναντί του, να τις βάλει κάτω από ένα μικροσκόπιο και να εξάγει χρήσιμα στοιχεία - αλήθειες τόσο για τον εαυτό του όσο και για την πιστότερη αντιμετώπιση του ρόλου του. Στην ουσία ψυχαναλύεσαι, βάζεις σε τάξη παλαιότερα κεφάλαια της ζωής σου και μάλλον βγαίνεις πιο λυτρωμένος από μια τέτοια διαδικασία. Συνειδητοποιείς πολλά για σένα τον ίδιο, τους ανθρώπους και τις σχέσεις που μας διέπουν.

                     Μπορείς να παίξεις διάφορα είδη ή ειδικεύεσαι σε κάποιο συγκεκριμένα;

 Κανονικά ο ηθοποιός πρέπει να έχει ήδη ασχοληθεί από τα χρόνια των σπουδών του με όλα τα είδη θεάτρου. Στην πράξη όμως, αυτό δεν συμβαίνει πάντα, οπότε είναι στο χέρι του να επιδιώξει, μέσα από τις μετέπειτα προτάσεις που θα του γίνουν, να αναμετρηθεί με τα διάφορα είδη θεάτρου. Προσωπικά, κινούμαι με τον παραπάνω γνώμονα. Δεν θέλω να μείνω σε ένα είδος. Αυτό μπορεί μεν να βοηθά στην αναγνωρισιμότητά σου αλλά σε εγκλωβίζει και σε κρατά στάσιμο. Δεν εξελίσσεσαι υποκριτικά αλλά ούτε και σε επίπεδο αυτογνωσίας. Φέτος για πρώτη φορά επέλεξα να συμμετέχω σε κάτι κωμικό.  

"Προδοσία"

                                                
                                                    Ποιο είδος θεάτρου προτιμάς;
 Πέρυσι έπαιξα για πρώτη φορά στην «Προδοσία» του Χ.Πίντερ και ομολογώ πως τον λάτρεψα και θα το ξαναέκανα ευχαρίστως! Αλλά και φέτος που παίζω πρώτη φορά σε κωμωδία με στοιχεία επιθεώρησης και stand up μέσα σε μπαρ, ομολογώ πως κι αυτό το απολαμβάνω εξίσου και θέλω να το ξανακάνω. 
Τη στιγμή που μιλάμε, μέσα στην κρίση, ποιο πιστεύεις ότι είναι το μέλλον για έναν ηθοποιό στην Ελλάδα; Τι θα συμβούλευες τα νεότερα παιδιά που ξεκινάνε γεμάτα όνειρα τη διαδρομή τους μέσα στον χώρο σας;
 Σίγουρα χαρτιά δεν υπάρχουν για να «παίξει» κανείς. Υπάρχει τεράστια ανεργία στον χώρο. Προτείνω παράλληλα με την υποκριτική και μια άλλη απασχόληση αν είναι δυνατόν. Έτσι κι αλλιώς από κάπου πρέπει να αντλήσεις χρήματα αλλά και ερεθίσματα. Επιπλέον, οι δουλειές σε θεατρικούς χώρους αρχίζουν να εκλείπουν. Πρέπει οι ηθοποιοί να συνασπιστούν σε ομάδες με κοινό όραμα και να δημιουργήσουν νέα «προϊόντα». Για παράδειγμα φοριέται τώρα τελευταία το είδος του θεάτρου μέσα σε μπαρ. Για να έχει επιτυχία πρέπει όμως να μεταλλαχτεί – προσαρμοστεί στο νέο χώρο και στους κώδικες συμπεριφοράς του κοινού με το οποίο έρχεται αντιμέτωπο.                    
                                           

(Αιγέας "Μήδεια")

Υπάρχει κάποια σκηνή στην οποία θα ήθελες να «παίξεις» ή κάποια συγκεκριμένη παράσταση;
Η Λυσιστράτη του Αριστοφάνη, ας πούμε, στην Επίδαυρο θα με κάλυπτε απόλυτα. Ναι, θα ήθελα να δοκιμαστώ σε μεγάλες σκηνές, όπως αυτές του K.Θ.Β.Ε. αλλά και μεγάλων ανοιχτών θεάτρων.
 Το άγχος στη σκηνή πώς το διαχειρίζεσαι;
Με βαθιές ανάσες αλλά πριν αναγκαστείς να καταφύγεις σ΄ αυτές, με μια καλή προετοιμασία του ρόλου σου.
Κάποια άβολη στιγμή σου κατά τη διάρκεια μιας παράστασης;
Όταν στη γενική δοκιμή μιας παράστασης για παιδιά, η κόρη μου έβαλε τα κλάματα νομίζοντας πως κάποιος με δέρνει στα αλήθεια. Αναγκάστηκα να ζητήσω τη διακοπή της παράστασης ώστε να της εξηγήσω πως αυτό γίνεται στα ψέματα κι έτσι συνεχίσαμε!
 Αυτή τη στιγμή πού μπορεί να σε δει κάποιος;
 Κάνω διάφορους ρόλους στην τρελή παράσταση “MadMix” η οποία παίζεται στο Castra café-bar κάθε Σάββατο στις 21.30. Να ενημερώσω απλά το κοινό ότι λόγω της μεγάλης και απρόσμενης αποδοχής της παράστασης από το κοινό, παρακαλείσθε όπως κάνετε κράτηση στο                  2310 207 277.

ΓΙΑΤΙ ΤΡΕΧΩ

Σαφώς και με το πέρασμα των ετών οι ρυθμοί μου άλλαξαν και σε καμία περίπτωση δεν μπορώ αλλά ούτε και θέλω να πιέσω τα όρια του εαυτού μου όπως παλιότερα. Γιατί; Έμαθα να ακούω και να σέβομαι το σώμα μου και τις ανάγκες του. Η τελευταία φορά που «χτυπούσα» μανιωδώς κούρσες των 10 χλμ ήταν όταν έγραφα το Εσύ είσαι....και να το θυμάσαι, θέλοντας κατά κάποιο τρόπο να μπω στο πνεύμα του ήρωα...... του Πέτρου.

            Πριν συμβεί αυτό έτρεχα και μάλιστα φανατικά για χρόνια. Στην Κοζάνη π.χ. έτρεχα ακόμα και στο χιόνι. Στο Ρέθυμνο δεν με εμπόδιζαν ούτε τα μποφόρ, ούτε οι βροχές ούτε καν ο καύσωνας. Όταν ήθελα να το κάνω, τίποτε δεν στεκόταν εμπόδιο στην επιθυμία μου.

            Στη συνέχεια ως κάτοικος του κέντρου της Θεσσαλονίκης έτρεχα στον διάδρομο του γυμναστηρίου τα πρωινά κι όταν ήθελα να μην πέσω σε κατάσταση ρουτίνας, έβγαινα στο πλακόστρωτο της παραλίας. Κάπου εδώ, το 2008 έγινε και το μεγάλο λάθος. Το ανθρώπινο σώμα μπορεί να αντέχει σε καταπονήσεις όμως έχει και τα όριά του.

            Αυτό μου το έδωσε να το καταλάβω μια και καλή, η φλεγμονή στην πελματιαία απονεύρωση, όταν ένα πρωί σηκώθηκα από το κρεβάτι μου και νόμισα ότι πατάω επάνω σε μυτερές πέτρες. Ο πόνος ήταν έντονος και αρκετές φορές ανυπόφορος.

Σε λίγες μέρες δεν άργησε να έλθει και η πτώση της ψυχολογίας μου γιατί για φανταστείτε έναν άνθρωπο που έχει συνηθίσει να είναι υπερ-ενεργητικός και ξαφνικά να πονάει ακόμα και στο περπάτημα. Από το ζενίθ στο ναδίρ, κυριολεκτικά όμως. Τελικά αποφάσισα να του δώσω τον χρόνο του. Σταμάτησα φυσικά να τρέχω για να ξεκουραστεί η φλεγμονή και έκανα με επιμονή τις ασκήσεις μου για 9 μήνες.

            Το πόδι φυσικά και έφτιαξε όμως στο διάστημα εκείνο αναθεώρησα κάποιες δικές μου απόψεις σχετικά με το τρέξιμο.

            Τρέχω πλέον γιατί θέλω να διώξω το άγχος από μέσα μου και για να αισθανθώ μεγαλύτερη ευεξία. Είναι απόλυτα βέβαιο ότι τη χαλάρωση και την ευεξία που μπορεί να σου προσφέρει το πρωινό τρέξιμο, λίγα πράγματα μπορούν να τo κάνουν. Οι μέρες της υπερβολής έμειναν πίσω πια και τίποτε δεν θα τις επαναφέρει. Οι κούρσες μου είναι των 5 χλμ γιατί αυτές χρειάζομαι στην παρούσα φάση. Τρέχω και απολαμβάνω τις εικόνες γύρω μου, προτιμώντας συνήθως πιο μαλακές επιφάνειες. Έμαθα να είμαι πιο προσεκτικός για να μπορώ να έχω διάρκεια σε αυτό που κάνω. Τώρα μάλιστα που άρχισε να μπαίνει η άνοιξη για τα καλά, ο καιρός είναι ιδανικός για τρέξιμο. Τι λέτε; Δεν βάζετε κι εσείς τις φόρμες σας, έστω για έναν ωραίο περίπατο;

ΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟ ΚΙ ΕΓΩ

Νομίζω πως όσο και να θέλει να το κρύψει ο καθένας από εμάς, δύσκολα θα βρεθεί κάποιος που δεν διακρίνεται από ένα έντονο πάθος, που πιθανά να τον οδηγεί και σε μια εικόνα μονομανίας. Κάπως έτσι είμαι κι εγώ. Από παιδί η μεγάλη μου αγάπη ήταν το Ρέθυμνο, η πόλη καταγωγής της μητέρας μου. 

Σαν μαθητής όλο τον χρόνο, ονειρευόμουνα την καλοκαιρινή εκείνη μέρα που θα ξεκινούσαμε με τους γονείς μου το ταξίδι για την Κρήτη, για να πάμε να δούμε τους παππούδες μας (Τον Πέτρο Βασιλακάκη, γνωστό ως Παπαστράτο και τη γυναίκα του την Κατερίνα).

Ο δρόμος δεν έλεγε ποτέ να τελειώσει μέχρι την Αθήνα για να φτάσουμε επιτέλους στον Πειραιά και να έρθει η στιγμή που θα βάλει ο πατέρας μας το αυτοκίνητο στο πλοίο, πότε με προορισμό τα Χανιά και άλλοτε το Ηράκλειο. Τότε και μόνο ένιωθα να φεύγει από μέσα μου ένα μέρος του άγχους που δημιουργείτο από την έντονη ανυπομονησία για να δω τον αγαπημένο μου τόπο να ξεπροβάλλει.

Το βράδυ; Σιγά μην κοιμόμουνα. Η προσμονή του να φτάσει το ξημέρωμα και να δω το πλησίασμα του πλοίου στο λιμάνι με έκανε να κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα, όπως φυσικά και η διαδρομή που απέμενε μέχρι να φτάσουμε στην πόλη, έμοιαζε τόσο όμορφη που με έκανε να στρέφω το κεφάλι μου πότε δεξιά και πότε αριστερά, για να εντοπίσω το σημείο που είχα βάλει στο νου μου, το προηγούμενο καλοκαίρι και θα όριζε ότι η άφιξη σιμώνει όλο και πιο πολύ.

Φυσικά με το που πατούσα το πόδι μου, γνώριζα εκ των προτέρων ότι οι μέρες μου θα τελειώσουν βασανιστικά γρήγορα.....και δεν το ήθελα, όμως έτσι είναι ο έρωτας. Ο χρόνος μαζί του ποτέ δεν σου είναι αρκετός.

Κάθε μέρα ονειρευόμουνα πόσο θα ήθελα να πάω και χειμώνα στο Ρέθυμνο για να το δω με άλλα χρώματα όχι τόσο φωτεινά, όπως εκείνα του καλοκαιριού, όμως ήμουν σίγουρος ότι θα τ' αγαπούσα κι εκείνα.

Έτσι κι έγινε. Τα 'φερε η ζωή όπως τα ήθελα και πέρασα σαν φοιτητής στο Παιδαγωγικό του Ρεθύμνου όταν τα Πανεπιστήμια βρίσκονταν στα Περβόλια. Έκλαιγα από χαρά τη μέρα που το έμαθα κι ακόμα και τώρα που το γράφω στη θύμηση της στιγμής βουρκώνω. 

Κατάφερα τότε κι έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα κι έζησα αλλιώς το Ρέθυμνο, κρατώντας πάντα μέσα μου ολοζώντανη εκείνη την ανάμνηση. Οι εικόνες που υπάρχουν μέσα μου είναι έντονες. Μου άρεσε να απολαμβάνω την πόλη μονάχος, πότε ανεβαίνοντας επάνω στα Πευκάκια κι άλλοτε πηγαίνοντας πίσω από τη Φορτέτζα όταν η θάλασσα αγρίευε και γω καθόμουν επάνω από τον δρόμο για να απολαύσω τον θυμό της.

Λογικό επόμενο ήταν ότι θα έβαζα εικόνες της πόλης μας στο πρώτο μου βιβλίο, όπως επίσης έχω βάλει ακόμα περισσότερες σε ένα άλλο που ίσως να εκδοθεί κάποτε. 

Τι ονειρεύομαι πια; Να μπορέσω κάποτε να κατοικήσω στο Ρέθυμνο μαζί με τη γυναίκα μου και να γράφω εκεί έχοντας καθημερινά μέσα μου, τους ήχους, τις εικόνες, τις μυρωδιές, τους ανθρώπους....τα πάντα του................

Ευχαριστώ πολύ το Ρέθεμνος News για τις φωτογραφίες

https://www.facebook.com/rethemnosnews

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΖΗΤΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΙΟ