TERRA ARIA

            Ακόμα θυμάμαι εκείνη,

            την πρώτη μέρα......

            Στιγμή που στάθηκα, σε μέρος κορυφής σου,

            Κι αντίκρισα...

            το χάος που ‘χες μέσα σου.

            Εκείνο εκεί, το χάσμα το αλλόκοτο,

            που δέσποζε στην τρύπα του βουνού σου,

            σε κυκλική σχεδόν μορφή,

            με βλάστηση περίεργη,

            ενώ τριγύρω ξέρα.

            Στα μικρά μου ήταν που έκανα,

            επίσκεψη στο μέσα,

            σχεδόν κατρακυλώντας στα χαλίκια σου,

            με άγαρμπες κινήσεις του παιδιού,

            που πήγαινε σχεδόν να γίνει έφηβος.

            Με καλοδέχτηκες στο έμπα μου

            κι έμεινα για ώρα,

            προτού αποφασίσω για την έξοδο.

            Πολύς ήταν ο δρόμος για το επάνω,

            μα πιο δύσκολη η άνοδος,

            με άποψη αντίθετη,

            διόλου ανυπόμονη..........

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΡΩΤΕΥΟΜΑΙ ΠΙΑ;

Ουφ! Όταν μου μιλάνε γι' αυτό το πράγμα που λέγεται έρωτας, βαριέμαι απίστευτα.

Τον βαριέμαι τον άτιμο, γιατί είναι μεγάλος ψεύτης και υποκριτής.

Σου ρίχνει στάχτη στα μάτια και σε κάνει να βλέπεις όμορφο αυτό που τις περισσότερες φορές είναι λάθος για σένα.

Γιατί δεν ερωτεύομαι πια; Δεν μπορώ; Δεν θέλω; Θέλω αλλά δεν πρέπει; 
Μήπως είδα κάτι που με φόβισε και δεν μπορώ να ερωτευθώ; Ή μήπως φταίει κάτι άλλο;

Ο Ιορδάνης ή Ντάνι ή Τζόρνταν, λίγο πριν πλησιάσει τα δεύτερα -άντα, περιγράφει τις σχέσεις των δύο φύλων και αναρωτιέται συνεχώς «Γιατί δεν ερωτεύομαι πια;»

Δώδεκα μικρές και διδακτικές ιστορίες για το τι ακριβώς συμβαίνει, όταν το «πρωτόγονο» ανδρικό είδος συναντιέται με τις «εξελιγμένες» εκδοχές της Εύας του σήμερα!

ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ......ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ

Petros Konstantinou and Lina Anagnostou are now friends 12:24 pm...

Ο Πέτρος, περιπλανώμενος στον εικονικό κόσμο του Facebook, «συναντά» μια άγνωστη κοπέλα, τη Λίνα, το βλέμμα της οποίας τον μαγνητίζει και πλημμυρίζει το μυαλό του με εικόνες από άλλες εποχές. 
Το αίτημα φιλίας του γίνεται αποδεκτό και ένα περίεργο εγκεφαλικό παιχνίδι αρχίζει μεταξύ τους. 
Η Λίνα σαν σύγχρονη Σφίγγα τον προκαλεί συνεχώς με τα αινίγματά της. 
Ο Πέτρος σαν ένας πραγματικός Οιδίποδας έξω από τις πύλες της απαντά σε κάθε πρόκληση.
Το παιχνίδι του μυαλού και των αισθήσεων εξελίσσεται και ξεφεύγει από τον εικονικό κόσμο του διαδικτύου. Θεσσαλονίκη, Ρέθυμνο, Αθήνα, οι δυο τους πότε στο ρόλο του κυνηγού και πότε του θηράματος αψηφούν κάθε λογική και παραδίνονται ο ένας στον άλλο.
Υπάρχουν όρια στον έρωτα και αν ναι, ποιος ορίζει τις συνέπειες όταν αυτά ξεπεραστούν; 
Τι θα συμβεί όταν τα θέλω μπερδευτούν με τα πρέπει και ο κόσμος του ονείρου γίνει πραγματικότητα; 
Αν ήξερες ότι ένα απλό κλικ στην οθόνη του υπολογιστή μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου για πάντα, θα το τολμούσες;

OCEANO

Το άδικο της θύμησης στη σκέψη μου,


Ξανάφερες σα χάδι του ανέμου,


Ακούω, να φουντώνει πια η θύελλα,


μιας θάλασσας γαλήνης που χανόμουν.


Κοιτάζω τη σκιά σου μες το πέλαγος,


κι ο Αίολος σε πάει μακριά μου,


Χτυπιέται το σκαρί μου μες τα κύματα,


Στην όχθη της, η Κίρκη περιμένει..........

INTRUDER

Ιδέα, πλέον μόνιμη, ξημέρωσε,

Το βλέμμα σου γυρεύω στα στενά μου,

Να γίνω εισβολέας για τα θέλω σου

Με φόβο μήπως είμαι ο παρείσακτος.

Η ώρα πλησιάζει για το πέρασμα,

Εγώ στημένος μπρος τις Θερμοπύλες,

θα κλείσω τα στενά μου για τον Ξέρξη σου,

Που σκύβει τον εχθρό του ν’ αποφύγει.

Μη φεύγεις, αλλά σήκωσε τα μάτια σου

Να δεις την απειλή του καστανού σου,

Το λάβαρο στα μέρη μου σηκώθηκε,

Του έρωτα που μ’ έχ’ αιχμαλωτίσει.

Ο ήλιος σαν κρυφτεί πάλι θα χάνεσαι,

Κι εγώ ξανά θα ψάχνω τη σκιά σου,

Τη μάχη για το σήμερα την κέρδισες

Λυγίζω, μα θεριεύω για το τέλος.

ΠΩΣ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΟ "ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ...ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ"

Πίσω από κάθε ιστορία, υπάρχουν πολλές κρυμμένες αλήθειες. Πράγματα που δεν τα ξέρει κανένας και στα οποία βρίσκεται η πραγματική ουσία μιας κατάστασης. Όπως και με το πρώτο μου βιβλίο....το «ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ....ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ».

            Θα ξεκινήσω με το βασικότερο όλων: πώς άρχισα να το γράφω. Σε κάποια σελίδα του βιβλίου, γίνεται αναφορά σε ένα πίνακα του αδελφού του ήρωα. Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, εκεί ακριβώς βρίσκεται και η αρχή του βιβλίου μου.

Απ’ όταν είμαστε παιδιά, μου άρεσε να χαζεύω τις ζωγραφιές του αδελφού μου, ο οποίος όσο περνούσε ο καιρός εξελίσσονταν όλο και περισσότερο. Με το πέρασμα του καιρού, άφησε τις ξυλομπογιές κι έπιασε στα χέρια του τα πινέλα με τα λάδια.

            Ήταν γύρω στο 1990, όταν κατά τη διάρκεια των εξετάσεών του στο Λύκειο, παράλληλα, ζωγράφιζε κάποιους πίνακες. Τους θαύμαζα γιατί για κάποιο λόγο, ο καθένας τους, είχε να μου πει και κάτι διαφορετικό και έντονο συνάμα. Ήταν ένα μεσημέρι, όμως, όταν μπήκα στο δωμάτιό του κι έμεινα με ανοικτό το στόμα: απέναντί μου, στεκόταν ένας άνδρας αλυσοδεμένος μέσα σ’ ένα κελί και η στάση του θύμιζε κάποιον σταυρωμένο με λυγισμένα τα γόνατα. Αμέσως έφυγα πανικόβλητος απ’ το δωμάτιο, μη ξέροντας γιατί μου συνέβη αυτό.....πολύ σύντομα όμως επέστρεψα για να δω ξανά το έργο και πιο προσεκτικά, το σοκ μέσα μου όμως παρέμενε το ίδιο. Παρόλ’ αυτά ήξερα από την πρώτη στιγμή τι έπρεπε να κάνω.

            Τα χρόνια περνούσαν.....εγώ τελείωσα το Παιδαγωγικό, ο αδελφός μου την Αρχιτεκτονική, εμένα όμως η σκέψη μου είχε κολλήσει σε αυτό που επιθυμούσα. Έπρεπε για κάποιο λόγο να κάνω τον πίνακα δικό μου. Κατά διαστήματα, πετούσα διάφορες σπόντες στον αδελφό μου για να μου τον δώσει, μια και τον είχε αφήσει τον σπίτι των γονιών μας, όμως κάθε φορά αντιμετώπιζα μια μεγαλοπρεπέστατη άρνηση.

            Τελικά όπως λένε «ο επιμένων νικά». Πεισματάρης ο αδελφός μου αλλά η υπομονή μου ώρες-ώρες, κάνει ακόμα και τον γάιδαρο να μοιάζει αθώος μπροστά μου. Έτσι μια Κυριακή, έχοντας ανέβει και οι δυο μας για επίσκεψη στους γονείς και πάνω που ετοιμαζόμαστε να φύγουμε, πλησίασα τον υπεύθυνο της κατάστασης:

            -Ρε συ, να πάρω τον πίνακα στο σπίτι μου;

            -Μου ζάλισες το κεφάλι πια......πάρ’ τον να ησυχάσω, αναφώνησε (είμαι σίγουρος ότι το σύμπαν συνωμότησε γιατί αν δεν τον είχα ζητήσει τη συγκεκριμένη μέρα ακομα δε θα τον είχα πάρει....).

            Τα κατάφερα......19 χρόνια μετά, ο πίνακας θα ήταν κοντά μου. Με το που επέστρεψα στο σπίτι, αμέσως τον τοποθέτησα στο σημείο που τον περίμενε εδώ και καιρό. Στο σαλόνι, ακριβώς πάνω από τον καναπέ, ούτως ώστε να μπορώ να τον βλέπω συνέχεια. Για ώρες καθόμουν και τον κοίταζα, μπαίνοντας στο σπίτι και προσπαθούσα να ερμηνεύσω, τι ήταν αυτό που αναστάτωνε την ψυχή μου, μέχρι που μια μέρα το βρήκα: ο αλυσοδεμένος νέος του πίνακα, αντιπροσώπευε τη σκέψη μου, αυτό που είχα καταπιέσει εγώ ο ίδιος για πολλά χρόνια κι έπρεπε να σπάσω τα δεσμά της, πάση θυσία, για να την ελευθερώσω.

            Μέχρι τότε, αντιμετώπιζα την οθόνη του υπολογιστή με μια απόλυτη άρνηση, προτιμώντας να γράφω τις σκέψεις μου σε τετράδια. Κυριακή ήταν πάλι (4 μήνες αφότου τον πήρα), όταν άνοιξα το λαπ-τοπ στο τραπέζι μου, αρχίζοντας να γράφω αυτό που είχα στο μυαλό μου, δίχως να ξέρω πού βαδίζω, αν θα τελειώσω αυτό που ξεκινάω, πού θα με πάει, γιατί το κάνω.......ήξερα όμως το όνομα του κεντρικού ήρωα του βιβλίου......ΠΕΤΡΟΣ ήταν, όπως είναι και το όνομα του αδερφού μου, που δίχως να το ξέρει, με τα μαγικά του πινέλα (όπως τα αποκαλώ), κατάφερε να ξεκλειδώσει μια πλευρά του μυαλού μου, που έως τότε παρέμενε ερμητικά κλειστή..........

                                                ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΕΣΩΣΤΡΕΦΕΙΑ ΤΕΛΟΣ

Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, το οποίο διήρκεσε πάνω από δύο χρόνια, έγραφα ακατάπαυστα. Έγραφα τα πάντα. Τελείωσα τα δύο μου βιβλία, που κυκλοφόρησαν, έγραψα ένα ακόμα, που το επεξεργάζομαι τώρα για να παραδοθεί στους εκδότες μου κι άρχισα άλλα τέσσερα, τα οποία με περιμένουν στην άκρη για να τα ξαναπιάσω στα χέρια μου. Παράλληλα με αυτά, στα μικρά διαλείμματα της σκέψης μου, έγραφα ποιήματα και γι' αυτό άρχισα κατά κύριο λόγο  το μπλογκ, για να τα μοιραστώ με όσους το θέλουν.
Γενικά πάντως, έγραφα. Ώρες-ώρες, κρίνοντας την κατάστασή μου, παρομοίαζα τον εαυτό μου με κάποιον που πεινούσε και βρέθηκε ξαφνικά μπροστά σε ένα τραπέζι γεμάτο εδέσματα, χάνοντας το μπούσουλα στην κυριολεξία. Κάπως έτσι συνέβη και σε μένα. Στην αρχή πίστευα ότι όλο αυτό, οφείλονταν στο ότι άνοιξε ξαφνικά το κεφάλι μου και κατέβαζε ιδέες. Ίσως και μέχρι ενός σημείου, αυτό να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, όμως μέχρι εκεί.
Η αλήθεια βρίσκεται κάπου αλλού. Γι' αρκετά χρόνια, πίεσα τον εαυτό μου να μη γράφει. Ήθελα μόνο να διαβάζω και επειδή ό,τι κάνω μου αρέσει να το κάνω με μανία, το έκανα κι αυτό με τους ίδιους ρυθμούς. Διάβαζα και φόρτωνα το κεφάλι μου με πληροφορίες. Σ' εκείνη τη φάση της ζωής μου, ποτέ δεν πέρασε καν απ' το μυαλό μου η ιδέα του ότι θα μπορούσα να γράψω κάτι που θα γινόταν βιβλίο.
Ούτως ή άλλως, το θέμα της γραφής, από την περίοδο του σχολείου, είχε συνδεθεί με ένα ψυχαναγκασμό, του να γράφεις αυτό που σου παραγγέλνουν λες και πρόκειται για μια μερίδα φαγητού και οι διαγωνιζόμενοι θα μοχθήσουν για το καλύτερο αποτέλεσμα.
Μετά την εποχή του διαβάσματος, ήρθε η ώρα να πιάσω το στυλό στα χέρια μου. Για υπολογιστή ούτε να γίνεται λόγος. Τετράδιο, στυλό και γράψιμο. Επί πέντε χρόνια, έγραφα, έγραφα, έγραφα......σαν τον Φόρεστ Γκαμπ που έτρεχε, ένα τέτοιο πράγμα κι εγώ.
Φυσικά και δεν έγραφα κάποιο βιβλίο, όμως επί καθημερινής βάσης, γέμιζα σελίδες με σκέψεις μου για το ο,τιδήποτε. Προφανώς το υποσυνείδητό μου, όριζε τη γραφή ως ένα είδος ψυχοθεραπείας, ή προετοιμασίας, για κάτι το οποίο δεν ήμουνα σε θέση να αντιληφθώ.
Τελικά γέμισα αρκετά τετράδια, φτάνοντας τις 1200 σελίδες..
Γιατί το ανέφερα αυτό; Κατά καιρούς, διάφοροι φίλοι, μου λένε ότι γράφουν αλλά δε μπορούν αυτό να το κάνουν βιβλίο. Λάθος αρχή και στόχος (για μένα τουλάχιστον). Αν σου έρχεται να γράψεις γι' αυτό που σε βασανίζει....να το κάνεις οπωσδήποτε. Όλοι κρύβουμε μέσα μας ένα συγγραφέα, απλά πρέπει να συντρέξουν οι απαραίτητες συνθήκες και προυποθέσεις για να βγει στην επιφάνεια.
Το να γράψεις μια ιστορία, σημαίνει ότι κατά πάσα πιθανότητα, θα ταυτιστείς με κάποιον από τους ήρωες και κατά κύριο  λόγο με τον πρωταγωνιστή. Αυτό σίγουρα δεν είναι διασκεδαστικό γιατί χρειάζεται να κλειστείς στο κελί της σκέψης σου, να παραμείνεις αλυσοδεμένος και να παλεύεις, για να ελευθερώσεις......αυτό που ψάχνεις από τους ήρωές σου. Εσωστρέφεια και συνεχής πάλη, με συναισθήματα κάθε είδους.
Η εσωστρέφεια αυτή όμως, δε μπορεί να διαρκέσει για πάντα. Έρχεται η στιγμή της απελευθέρωσης και της χαλάρωσης, μετά το τελικό αποτέλεσμα, μα πιο πολύ η ώρα του να πεις στον εαυτό σου....ηρέμησε λίγο......κάνε μια παύση για να μην κάψεις το μηχάνημα και θα συνεχίσεις αργότερα.
Έτσι έγινε και με μένα. Λίγο μετά, αφού τελειώσω αυτό εδώ, πιο χαλαρός και ήρεμος, θα ασχοληθώ με τη διόρθωση του τρίτου βιβλίου μου και να πω κι εγώ στον εαυτό μου....ΕΣΩΣΤΡΕΦΕΙΑ ΤΕΛΟΣ.
Για αρχή, θα μοιραστώ μαζί σας, κάποια από τα ποιήματά μου και ορισμένες σκέψεις που αφορούν τα βιβλία μου που έχουν κυκλοφορήσει....για τη συνέχεια δεν ξέρω......μπορεί και να σκαρώνω αυτοτελείς ιστορίες....θα δείξει......